Вы тут

Малады ўрач лічыць, што самае галоўнае — добра і адказна працаваць


Дваццаціпяцігадовая Ганна ЦІКАВЕНКА — малады спецыяліст-медык з Гомеля, якая два гады таму прыехала ў гарадскі пасёлак Акцябрскі па размеркаванні. Цяпер яна працуе намеснікам галоўнага ўрача цэнтральнай раённай бальніцы. Як адчувае сябе на такой пасадзе і з чаго складаюцца будні ўрача? Пра гэта мы дазналіся ў суразмоўніцы.


— Да дзясятага класа я хацела быць журналістам. Марыла пісаць цікавыя інтэрв'ю, быць тэле- або радыёвядучай, але праз некаторы час зразумела, што мне больш падыходзіць прафесія ўрача. Таму паступіла ў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт на спецыяльнасць «Агульная медыцынская практыка». Вучоба там была для мяне, як і для многіх студэнтаў, нялёгкай. З першага да чацвёртага курса штодзень з раніцы да позняга вечара аддавала вялікую ўвагу навучанню, з пятага да шостага было ўжо прасцей, аднак бяссонных начэй усё роўна хапала. Я была стараннай студэнткай, не прапускала пары, тым больш адпрацоўкі былі платныя. Хоць і да пераздач ставілася спакойна.

Практыкі Ганна праходзіла ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры радыяцыйнай медыцыны і экалогіі чалавека, у гомельскіх гарадскіх клінічных бальніцах № 2 і № 3, інтэрнатуру — у гомельскай гарадской клінічнай бальніцы № 1.

— Кожны з пералічаных вопытаў — своеасаблівы, непадобны да іншых. Пасля трэцяга курса падчас медыцынскай практыкі трэба было рабіць ін'екцыі, перавязкі, ставіць кропельніцы і іншае. Пасля чацвёртага і пятага я ўжо практыкавалася ў аддзяленні акушэрства і гінекалогіі, прысутнічала на родах, глядзела, як робяць гінекалагічныя аперацыі. Гэта ўразіла і вельмі спадабалася. На шостым курсе ў нас праходзіла папярэдняе размеркаванне. Там вырашылі, што па мэтавым накіраванні паеду ў Акцябрскі раён. Я ведала пра гэты пасёлак, але ніколі ў ім не была.

Дзяўчына прызнаецца, што з нецярплівасцю чакала першых рабочых дзён на новым месцы…

— Перад прыездам даведалася, што буду займаць пасаду загадчыцы амбулаторыі ў вёсцы Парэчча. Мне далі дом і наступныя паўгода я правяла там. Памятаю, што спачатку адразу спытала ў калегі, які чакаецца паток пацыентаў, мне адказалі, што зусім невялікі. Але на прыём прыходзілі па 20—30 чалавек за змену. Да таго ж, на ўчастку я абслугоўвала і бальніцу сястрынскага догляду, таму ў цэлым атрымлівалася каля 40 пацыентаў штодня. Але для мяне як для маладога спецыяліста ўсё было ў навінку, такі досвед лічу вельмі карысным і цікавым.

У лютым Ганну перавялі ў Акцябрскую ЦРБ:

— Ува мне ўбачылі патэнцыял і прапанавалі кіраўніцкую пасаду, я не думаючы пагадзілася, бо любы вопыт — гэта развіццё. Была ўпэўнена, што калектыў паставіцца да мяне добра. Вельмі падабаецца, што магу сумяшчаць і лячэбную практыку, і кіраўніцкую дзейнасць. Я ўрач агульнай практыкі, таму, калі патрабуецца, замяняю калег і праводжу прыёмы, калі яны ў адпачынку або на бальнічным, — увогуле, імкнуся дапамагчы ўсюды і ўсім. На рабоце я не строгая са сваімі пацыентамі, хоць спачатку хацелася такой быць, маўляў, пасада ж, трэба ёй адпавядаць. Аднак лічу, што лепш заставацца сабой. Рабочы дзень у мяне доўжыцца прыкладна з 9 да 17 гадзін, але, бывае, тэлефануюць калегі або пацыенты па-за рабочым часам: і познім вечарам, і ў выхадныя дні, каб пракансультавацца або разабраць пэўны клінічны выпадак.

Ганна прызнаецца, што падчас работы часам яе здзіўляе безадказнае стаўленне да саміх сябе ў пацыентаў.

— На жаль, гэта не рэдкасць. Урач робіць усё магчымае, каб звярнуць увагу на пэўную праблему са здароўем і дапамагчы, аднак пацыент ці то з-за страху, ці то з-за недахопу часу або жадання не хоча прызнаваць і выпраўляць яе. Таксама бываюць нетыповыя клінічныя выпадкі, з якімі я ніколі не сутыкалася. Тады звяртаюся або да галоўнага ўрача, або да старшай медсястры, і больш дасведчаныя калегі заўсёды дапамагаюць. Увогуле на негатыў або стрэсавыя сітуацыі рэагую спакойна.

Дарэчы, бальніца часта прапаноўвае дадатковае навучанне. Да таго ж, заўсёды можна праходзіць розныя вэбінары, анлайн-курсы.

Дзяўчына кажа, што хоць работа і займае ў яе шмат часу, на сябе хвіліны таксама ёсць. «Часцей за ўсё на выхадных выязджаю ў родны Гомель ці Мінск, у Акцябрскім раёне арганізоўваю толькі хатнія вячоркі з сябрамі. Шчыра кажучы, пакуль мне ўсё падабаецца, нават не супраць у далейшым тут застацца жыць. Задавальняе і пасёлак, і месца працы. Тым больш, якая розніца, дзе знаходзіцца, галоўнае — адказна працаваць і прыносіць карысць іншым.

Дар'я ШЛАПАКОВА

Фота з архіва суразмоўніцы

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава. 

Грамадства

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

І аднавяскоўцаў людзей, якія ў час вайны ратавалі сям'ю яе бабулі, жонкі афіцэра Чырвонай Арміі.

Спорт

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

Гродна — горад з багатай не толькі культурнай, але і баскетбольнай гісторыяй. 

Грамадства

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

Такога кшталту справа ў судзе Кастрычнiцкага раёна Гродна разглядаецца ўпершыню.