Вы тут

У дружбе нараджаецца ісціна


Кіраўніца беларускай суполкі “Нёман” з Тальяці, ураджэнка Бабруйска Людміла Дзёміна была адной з арганізатарак тэлемоста паміж паволжскім горадам і Мінскам


Людміла Дзёміна

У інтэрнэце можна знайсці відэазапіс імпрэзы па словах “Телемост в поддержку русско-белорусской дружбы” https://www.youtube.com/watch?v =9U20‑lG3mXc Зразумела, для чаго ён ладзіўся: у Беларусі ж па-ранейшаму неспакойна. Прадаўжаюцца паслявыбарчыя пратэстныя акцыі, у часе якіх агучваліся й тэзісы на згортванне беларуска-расійскіх кантактаў. Таму лідары нацыянальных культурных аб’яднанняў Тальяці вырашылі пагаварыць пра тое, што яднае нашы народы, а заадно пацвердзіць: у любых умовах варта ўмацоўваць міжкультурны дыялог, спрыяць пошукам згоды ў грамадстве — як у беларускім, так і ў расійскім.

Пачынаючы размову, кіраўнік Рускага культурнага цэнтра ў Тальяці Ігар Паўлін нагадаў, што ў беларусаў, рускіх, украінцаў — адзіны славянскі карань. Праўда, спрэчнымі падаюцца мне ягоныя тэзісы, нібыта “мы единый народ”, і што “мы все думаем одинаково, действуем одинаково”. Ну не савецкія ж мы школьнікі, каб плаваць у такіх ілюзіях. Калі б так было “все едино”, то й нагоды ў тэлемосце не ўзнікла б. У гісторыі народаў, будзем шчырымі, хапала ўсяго, і сёння не ўсё гладка. Таму наадварот: якраз у дзівоснай шматстайнасці жыцця народаў, што маюць агульны культурна-цывілізацыйны складнік, і ёсць сапраўдная прыгажосць. У тым, што яднае, а не ў “одинаковости”, якая да месца хіба што ў армейскім страі. А наконт таго, што сёння мільёны людзей ва Украіне, Беларусі, Расіі моцна паяднаныя сямейнымі, родавымі повязямі, цалкам згодзен са спадаром Ігарам. Прыкладаў шмат, і ў мяне самога жонка — украінка з Харкаўшчыны. Такая вось крэўная, можна сказаць, персаніфікаваная роднасць — магутны падмурак для таго, каб гарманічна выбудоўваць надалей нашыя стасункі.

Непарыўнае беларуска-руска-ўкраінскае трыадзінства нясе ў сабе Людміла Дзёміна: мае ўкраінскія ды беларускія родавыя карані, нарадзілася ў Бабруйску, са студзеня 1986‑га жыве ў Тальяці. Ва ўнукаў Людмілы Іванаўны ў крыві дык увогуле “цэлы інтэрнацыянал”! Кіраўніца праўлення Мясцовай грамадскай арганізацыі “Беларуская нацыянальна-культурная аўтаномія “Нёман” гарадской акругі Тальяці”, мастацкая кіраўніца ансамбля беларускай песні “Купалінка” расказала, што суполку арганізавала ў 2005 годзе. Прычым пасля таго, як патрапіла на выступ хору Украінскага зямляцтва “Дніпро”: “Тое відовішча вельмі кранула, і нагадала: я ж родам з Беларусі, дзе таксама хораша спяваюць. Да таго ж вырасла ў пеўчай сям’і: блізкая родзічка — оперная спявачка, народная артыстка Украіны. (Мы ўдакладнілі: гэта Раіса Самсонаўна Калеснік. Бабуля Людмілы Іванаўны і маці Раісы Самсонаўны — родныя сёстры, былі родам з горада Бурынь Сумской вобласці. Спявачка закончыла Кіеўскую кансерваторыю, выконвала вядучыя партыі ў Данецкім тэатры оперы й балета, выступала з канцэртамі. У 1972‑м удастоена звання народнай артысткі Украіны. У Данецкай музычнай дзяржакадэміі загадвала кафедрай акадэмічных спеваў, прафесар музыкі. — Аўт.). Вось і захацелася мне праз песні ўмацаваць духоўныя повязі з Беларуссю, якую вельмі люблю. Хораша пісаў Алесь Ставер: “Каб любіць Беларусь нашу мілую — трэба ў розных краях пабываць”. Гэта й пра мяне! Жыву ў Тальяці — а сэрца маё ў Беларусі. Тугу па Радзіме прыцішае суполка “Нёман”, пры якой ёсць ансамбль беларускай песні “Купалінка”. У 2017‑м ён абараніў званне народнага самадзейнага, а ў 2020‑м гэта званне мы пацвердзілі”.

Пазней Людміла Іванаўна пісала мне, што калі ўзнікла ў іх з Уладзімірам Патакавым ідэя правесці тэлемост, то мела яна размовы з беларусамі Новасібірска, Самары, Неклінаўскага раёна Растоўскай вобласці: яны гатовыя былі падключыцца да размовы. І выказаць свае аргументы на карысць беларуска-рускай дружбы. Што ж, пакуль не склалася з імі. Уладзімір Патакаў, які заснаваў Рускі культурны цэнтр у Тальяці, больш за год з сям’ёй жыве ў Мінску. Паўдзельнічаў у тэлемосце і ён, і Галіна Шымановіч з аграгарадка Чаркасы (Дзяржынскі раён). Тэхнічную дапамогу ў арганізацыі тэлемоста па просьбе Людмілы Дзёмінай аказалі відэааператар Аляксандр Максімаў, рэдакцыя газеты “Площадь свободы”, а спецыялісты філіяла Самарскага абласнога дома дружбы народаў дапамаглі з месцам яго правядзення.

Удзельнікі тэлемоста ў Тальяці

У часе тэлемоста Людміла Дзёміна прыводзіла прыклады таго, як дзейнасць суполкі “Нёман” спрыяе наладжванню беларуска-расійскіх кантактаў: “Мы штогод ездзім у Беларусь з канцэртнымі праграмамі. Выступаем на фэстах, конкурсах. У 2014 і 2017 гадах удзельнічалі ў Міжнародным фальклорным фэсце “Вянок дружбы”, што праходзіць у Бабруйску, збірае артыстаў з больш чым 25 краін. У 2018‑м паўдзельнічалі ў двух фэстах: “Александрыя збірае сяброў” пры Дняпры і ў “Сяброўскім фэсце” ў Ваўкавыску. І ўжо не раз пераконваліся: дзякуючы песням людзі лепш разумеюць адзін аднаго. На песенным полі, вобразна кажучы, найлепш дружба родзіць”.

Людміла Іванаўна з цеплынёй казала, што й актывісты Украінскага зямляцтва “Дніпро”, Рускага культурнага цэнтра — для беларусаў Тальяці родныя людзі: “Многія імпрэзы праводзім сумесна, выступаем у школах і навучальных установах, бібліятэках, на розных сцэнічных пляцоўках города. Ходзім адзін да другога ў госці, на такія імпрэзы, напрыклад, дзе смакуем стравы ўкраінскай, беларускай, рускай кухні. Безумоўна, мы ў многім падобныя — нават і ў стравах: бульба, боршч, клёцкі ў розных варыяцыях. І шмат слоў у мовах падобныя. Аднак наіўна лічыць, нібыта ведаючы пару-тры словы суседзяў — ты ўжо спасціг душу народа. Гэта павярхоўны падыход”.

Людміла Іванаўна згадала, што Беларусь прымае гасцей з Тальяці як сваіх: “У 2015‑м у “Купалінцы” было шмат падлеткаў, і я павезла іх у Беларусь. Дык не хацелі ў Расію вяртацца! На Беларусі так чыста й так прыгожа, так смачна кормяць, казалі, што хочацца там жыць. Ім спадабалася стабільнасць у грамадстве, цішыня, прыгажосць. І падлеткі не маглі тое не заўважыць”.

Людміла Дзёміна лічыць важным, каб сяброўства між народамі, краінамі ўмацоўвалася: “Таму што ў дружбе нараджаецца ісціна. Калі будзем разумець і чуць адзін аднаго — будзем жыць у гармоніі з усім светам і з самімі сабой”. Расказала: паміж суполкай “Нёман” і Ваўкавыскім райвыканкамам Гродзеншчыны ёсць Дамова аб супрацоўніцтве. І штогод сяброў з Тальяці туды запрашаюць, і мясцовыя жыхары іх ужо ведаюць, і кіраўніцтва раёна. “Ладзяць нам такія святы! Не забыць. А ў 2009‑м ансамбль “Уладары” з Ваўкавыска, 6 артыстаў, выступаў у Тальяці. Гледачы беларусам апладзіравалі стоячы. Вельмі цёплая, сяброўская атмасфера была на канцэрце, розныя песні ў рэпертуары: лірычныя, патрыятычныя, жартоўныя. І граюць артысты на многіх інструментах, некаторых тут і не бачылі”.

Сёлета — 15‑гадовы юбілей і ў суполкі “Нёман”, і ў гурта “Купалінка”. Пандэмія, гаворыць Людміла Дзёміна, перашкодзіла зладзіць юбілей належным чынам. Яна вельмі ўдзячная Беларусі за падтрымку: сцэнічнымі касцюмамі, метадычнымі матэрыяламі. Тройчы Людміла Іванаўна бывала ў Мінску на курсах павышэння кваліфікацыі кіраўнікоў беларускіх мастацкіх гуртоў замежжа, і штораз адкрывала для сябе нешта новае, знаёмілася з цікавымі людзьмі. Удзельнікам курсаў дарылі на Бацькаўшчыне кнігі, альбомы. Падвяла ж рысу ў развагах пра тое, як важна сябраваць беларусам і расіянам Людміла Дзёміна такімі словамі: “Нас ніхто не пасварыць, не разлучыць. Мы заўсёды былі, ёсць і будзем разам!”.

Праект “Бабуліны казкі” — цікавы для дзяцей

Пра свае повязі з Беларуссю — родзічы жывуць у Мінску, Дзяржынску, на Гродзеншчыне — расказаў Ігар Паўлін. Бываючы ў іх не раз, ён заўважыў: у Беларусі зберагаюць усё лепшае, што засталося ад Савецкага Саюза, развіваюць брэндавыя вытворчасці, робяць смачныя прадукты. І расіянам яны даспадобы.

Таццяна Андрэева, кіраўніца суполкі “Дніпро”, жыве ў Тальяці, родам з Украіны. Родзічы яе жывуць і ў Беларусі, парадніліся з рускімі. Таццяна любіць украінскія песні, а дзякуючы суполцы мае магчымасць больш расказваць у горадзе пра ўкраінскую культуру. “Дружба ўкраінцаў, беларускіх, рускіх мае глыбокія карані, таму й дрэва надзвычай моцнае, і яго не парушыш, не знішчыш па нейчым загадзе”.

Далей на сувязь з Тальяці выйшаў з Мінска Уладзімір Патакаў: яны з расіянкай, уральскай казачкай па нараджэнні Галінай Шымановіч былі на Плошчы Свабоды, ля будынка Ратушы. Галіна Міхайлаўна жыве ў аграгарадку Чаркасы, расказала пра цёплыя ўзаемаадносіны з тутэйшымі людзьмі. Яны маюць прысядзібныя гаспадаркі, гэта працавіты народ. Сама Галіна вышывае, шые, вяжа, і зробленыя рэчы паказвае на выставах народнай творчасці. Спявае ў ансамблі “Сяброўкі” мясцовага Дома культуры. Пенсія ў аграгарадку, кажа, хоць і невялікія, але жыць можна. Медабслугоўванне бясплатнае, нават складаныя даследаванні. “Наш аграгарадок проста расцвіў за апошнія 10 гадоў! — казала руская жыхарка Беларусі. — Адно прадпрыемства “Штадлер” у Фаніпалі чаго вартае! На ім робяць сучасныя электрычкі. Працуюць нашы аграгарадкоўцы й на Заводзе колавых цягачоў, і на агракамбінаце “Дзяржынскі”. Уявіце сабе: на комплексах — раней жа былі жывёлагадоўчыя фермы — людзі працуюць у чысціні, у блакітных халатах. Комплексаў 6 у гаспадарцы, і яшчэ будуюць”. Хто не лянуецца — можа добра жыць, заключае Галіна Шымановіч. Да таго ж у беларусаў паважлівае стаўленне да людзей розных нацыянальнасцяў, няма міжнацыянальных канфліктаў. І ніколі, на яе думку, не адмовяцца беларусы ад рускай мовы, якая ім вельмі блізкая. Гурт “Сяброўкі” спявае песні на беларускай, рускай, польскай, яўрэйскай, украінскай мовах. І з дзецьмі ў школах спявачкі сустракаюцца ў праекце “Бабуліны казкі” — перанялі досвед ад Людмілы Дзёмінай.

Пра жыццё ў Беларусі цікава гаварыў былы масквіч, бацька пецярых дзяцей, кандыдат навук, выпускнік МГІМО Уладзімір Патакаў, і мы пра тое раскажам асобна. Увогуле ж усе ўдзельнікі тэлемоста засведчылі: важна ўсімі сіламі зберагаць адзінства, духоўнае братэрства між славянскімі народамі. Гэта тое, што нас яднае, нягледзячы на часовыя спрэчкі, дзяржаўныя межы. Людміла Дзёміна яшчэ нагадала, што сённяшнім дзецям хочацца ўсяго й адразу, і ў тым ёсць праблема. Варта прывіваць юным нашы сапраўдныя маральныя каштоўнасці, больш увагі надаваць выхаванню ды павазе да людзей розных нацыянальнасцяў. Прывіваць любоў да працы, да людзей і цаніць тое, што маем. А цяжкасці ўспрымаць толькі як ступені, як магчымасці для духоўнага росту.

Іван Ждановіч

Нумар у фармаце PDF

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Распачынаецца сезон атракцыёнаў. Хто і як сочыць за іх станам?

Распачынаецца сезон атракцыёнаў. Хто і як сочыць за іх станам?

У Беларусі адпрацавала 65 % атракцыёнаў (160 штук), а многія працуюць і звыш 30 гадоў.

Эканоміка

Як выбраць кватэру на другасным рынку

Як выбраць кватэру на другасным рынку

За апошнія некалькі месяцаў рынак другаснага жылля прыкметна ажывіўся. 

Грамадства

Каб набываць тавар бяспечна, ці Як абараніць правы спажыўца

Каб набываць тавар бяспечна, ці Як абараніць правы спажыўца

У краіне на 11 % знізілася агульная колькасць зваротаў грамадзян, звязаных з парушэннем правоў спажыўцоў. 

Грамадства

У Беларусі даследуюць вакцыну супраць раку

У Беларусі даследуюць вакцыну супраць раку

Працягваецца навуковае даследаванне ДНК-вакцыны супраць раку ў рамках беларуска-амерыканскага праекта.