Вы тут

Вас, як нiхто, чакае мама


Сёння, гатуючы сняданак, пачула па радыё ў шэрагу навiн пра мерапрыемствы Тыдня мацi. «А i праўда — падумалася — хутка ж кастрычнiцкi Дзень мацi». У маiм школьным дзяцiнстве гэтага свята яшчэ не было. У вёсках 14-га адзначалi як Пакровы. А яшчэ гэта дзень нараджэння маёй мамы.


Праўда, сама яна нiяк яго не адзначала, наогул гэтую тэму не любiла. Бо нарадзiлася яшчэ перад вайной, а ў вайну дакументы згубiлiся. Калi iх аднаўлялi, чамусьцi запiсалi яе як народжаную ў лютым. Ды бабуля казала, што нарадзiлася яе дачка на Пакровы. Маму мы заўсёды вiншавалi  8 Сакавiка, i гэты дзень у савецкi час сапраўды быў днём мацi.

Але кожную восень мама ўспамiнаецца неяк па-асаблiваму —  не ведаю нават, чаму. Можа, таму, што ўсе значныя падзеi ў маiм жыццi здаралiся восенню, пачынаючы з ад'езду на вучобу пасля паступлення на журфак. Потым —  работа, i колькi яе даводзiлася мяняць у жыццi, усё прыпадала на восень. I заўсёды ж пры гэтым прыязджаеш да мамы, расказваеш. А яна маўчыць, спадзяецца, што я сама прыму найбольш правiльнае рашэнне. Толькi адзiн раз сказала: «Глядзi, як табе лепей, толькi май на ўвазе, што на адным месцы i камень мохам абрастае». Цяпер я дакладна ведаю, што мацi —  адзiны чалавек на зямлi, якi думае пра нас лепей, чым мы таго вартыя. Астатнiя, як правiла, ставяцца крытычна.

I вось гэтай апоры нам потым вельмi не хапае, калi мама сыходзiць у лепшы свет. Не ўзнагароды, не дасягненнi, не прызнанне якiх-небудзь заслуг, а шчырая вера ў тваю асаблiвасць, тваю людскасць, i адчуванне, што цябе чакаюць, — здольныя даваць сiлы. Таму, вiдаць, i цягне нас у родны дом з любых краёў, асаблiва калi стамляешся, калi на душы становiцца цяжка.

...Мама чакала заўсёды. Па прывычцы кожны дзень старалася ўбачыць аўтобус з горада, якi праходзiць у нас тры разы на дзень. Хоць дзень прыезду заўсёды ведала дакладна (ёсць жа для гэтага тэлефоны), прытым што жыву я даволi далёка ад дома, сюрпрызаў не бывала. Але за многiя гады аўтобус стаў для бацькоў прыемным атрыбутам жыцця, бо прывозiў дадому спачатку сястру, а потым мяне. I нават калi ўжо з'явiлiся свае машыны, яны з бацькам выглядвалi на дарогу, нiбы звяралi гадзiннiк па аўтобусе з райцэнтра.

Яшчэ адзiн з самых яркiх успамiнаў, што прыходзяць восенню: снег на жоўта-чырвоным лiсцi. Гэта было ў той год, як мае дзецi пайшлi ў першы клас. У першакласнiкаў, здаецца, канiкулы крыху раней за iншых. Словам, дзецi папрасiлiся да бабулi, бо да гэтага правялi там усё лета, i не адно. Я адвезла iх амаль такiмi ж сонечнымi днямi, якiя стаяць цяпер, адвезла ў дэмiсезонных куртках, лёгкiм абутку. А за тыдзень канiкул надвор'е памянялася рэзка, выпаў снег. Давялося тэрмiнова збiраць цёплую вопратку, выбiрацца ў дарогу. Прыехала тады ранкам, першым аўтобусам —  дзецi яшчэ спалi. Калi аўтобус спынiўся насупраць дома, ужо выглянула сонца, а дарога, усыпаная стракатымi лiстамi ўперамешку з белым снегам, выглядала такой прыгожай, што, здавалася, нiчога больш яркага, урачыстага ў жыццi не даводзiлася бачыць. Ля веснiц стаяла мама, вiдаць, пiльнавала аўтобус. I такi лагодны спакой агарнуў душу, якi нават няма з чым параўнаць; так добра стала, што адчуванне тое паўстае да гэтай пары, нават не ў галаве, а недзе ў грудзях. Адчуванне восенi, мамы, роднага дому... Дзецi яшчэ спалi, а iх ложкi бацькi тады перанеслi з пакоя ў спальню, блiжэй да печкi.

Тое лiсце i маму на снежным двары згадваю цяпер заўсёды, калi прыязджаю дадому i ў любую пару: вясной, летам, восенню. I тады, калi дакараю сябе, што не параiлася з мамай пра многае, пра многае не пагаварыла. I тады, калi мае дзецi праходзяць нейкiя важныя ў сваiм жыццi этапы.

Восень —  сапраўды нейкая мацярынская пара. Бо з яе надыходам мамы пачынаюць перажываць за дзяцей, якiх толькi адвялi ў першы клас, ды i ва ўсе наступныя. Асаблiва непакояцца за студэнтаў, калi тыя паехалi на вучобу ў iншыя гарады. Тэлефануюць маладым спецыялiстам, якiя прыступiлi да работы акурат перад пачаткам восенi. Не спяць начамi, калi правялi сыноў на службу ў армiю.

Даўно ўжо давялося да Дня мацi расказваць у газеце пра вясковую шматдзетную сям'ю Неваднiчыкаў. Iх старэйшая дачка Наталля напiсала верш у падарунак маме. У iм ёсць радкi:

Як вы паехалi вучыцца —

Няхай штоноч вам мацi снiцца.

Вас, як нiхто, чакае мама,

Маўклiвы бацька —  ён таксама.

Не забывайце дом свой родны,

Заўсёды ветлы i лагодны.

Можа, тая дзяўчынка ўжо i сама мама. I спадзяюся, яе мацi кожны раз з радасцю сустракае дачку на парозе дома.

Святлана ЯСКЕВIЧ

Прэв’ю: stihi.ru

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.