Вы тут

Крыўда


Галіна Пшонік

 

Курыца Стракатка

Ва ўтульным цёплым куратніку жыла маладзенькая курыца Стракатка. Добра жылося Стракатцы: заўсёды ўдосталь смачнага зерня, побач руплівыя, таварыскія суседкі, і самае галоўнае — надзейная сяброўка Чубатка.

Аднаго разу прыкмеціла Чубатка побач з куратнікам тлустага ружовага чарвяка, пачала цягнуць з зямлі. Ужо і які ён смачны, уявіла, і як са Стракаткай падзеліцца, размеркавала, а чарвяк не выцягваецца ды не выцягваецца. Стамілася Чубатка, папрасіла Стракатку крыху патрымаць дзюбкай чарвяка, пакуль сама адпачне. Згадзілася Стракатка, ухапіла сваёй дзюбкай чарвяка, трымае. Неспадзявана ў другім канцы двара руды пеўнік заспяваў. Заслухалася Стракатка і — выпусціла чарвяка.

— Вось варона! — не стрымалася Чубатка.

Не стрымалася — і тут жа пашкадавала.

Папрасіла прабачэння ў Стракаткі, але не схацела дараваць Стракатка. Дзень крыўдавала, два крыўдавала, а на трэці ад крыўды вырашыла зусім збегчы з куратніка — збегчы ў Далёкі лес.

Дабегла Стракатка да Далёкага лесу, а забягаць у яго баіцца: цёмна, сыра, зямля калючая, спрэс у ігліцы. Забілася пад куст на ўзлеску і сядзіць-дрыжыць.


Варона Чарнотка

У гаманкой варанячай сям’і жыла маладзенькая варона Чарнотка. Добра жылося Чарнотцы: штодня захапляльныя прыгоды, побач — адчайныя кемлівыя сяброўкі, і самае галоўнае — надзейная прыяцелька Хвастатка.

Неяк наважылася Хвастатка ўцяпліць гняздо. І вось удача: знайшла два шматкі заечай поўсці! Адзін учапіла сама, другі даручыла даставіць у гняздо Чарнотцы. Схапіла Чарнотка шматок поўсці, паляцела хутчэй — і зачапілася ношай за галіну. Паспрабавала зняць — не здолела. Затое здолеў вецер: падзьмуў і сарваў з галіны заечую поўсць. Памкнулася наўздагон Чарнотка, але дзе ж ты вецер дагоніш!

— Ну проста курыца! — пагарачылася Хвастатка.

Пагарачылася — і тут жа пашкадавала.

Папрасіла прабачэння ў Чарноткі, але не схацела дараваць Чарнотка. Дзень крыўдавала, два крыўдавала, а на трэці ад крыўды вырашыла зусім уцячы ад своёй сям’і — уцячы ў Далёкі лес.

Даляцела Чарнотка да Далёкага лесу, а залятаць у яго баіцца: дрэвы густыя, высачэзныя, чужыя птушкі па-незнаёмаму перагукаюцца. Апусцілася на куст на ўзлеску і сядзіць-дрыжыць.

Сава Сафія

Пачула Стракатка над сабой нейкае варушэнне, яшчэ больш задрыжэла. Чарнотка праз яе дрыжыкі ледзь з куста не звалілася і ад страху пракаркала:

— Ты хто?!

— Я курыца Стракатка, — ціхенька праквохкала Стракатка. — А ты хто?

— А я варона Чарнотка, — крыху паспакайнела Чарнотка, але на ўсялякі выпадак спытала: — І што ты тут робіш?

Стракатка спярша разгубілася, ды потым палічыла, што не адказаць на пытанне будзе няветліва.

— Я пакрыўдзілася на сяброўку сваю Чубатку і вырашыла збегчы ў Далёкі лес, — чыстасардэчна прызналася яна.

— Вось цікава! — узмахнула крыламі Чарнотка. — Я таксама зляцела сюды ад крыўды на сваю сяброўку Хвастатку.

— Чым жа яна цябе пакрыўдзіла? — спагадліва пацікавілася Стракатка.

— Абазвала… курыцай, — раптам рассмяялася Чарнотка. — А цябе твая сяброўка?

— А мяне абазвала варонай! — ледзь здолела вымавіць з-за смеху Стракатка.

Ад іх вясёлага рогату нават паветра на ўзлеску закалыхалася. І невядома, колькі яшчэ працягвалася б гэтая шалёная весялосць, каб аднекуль зверху, зусім побач, не пачулася чыёсьці гучнае вухканне:

— Вух-ху-ху, сакатухі, разбудзілі заўчасна занятую птушку, вух-ху-ху!

Стракатка і Чарнотка ўзнялі ўверх свае дзюбкі і ўбачылі два вялізныя вокі ў вялізным дупле на вялізным дрэве.

— А вы хто? — спыталі яны ў адзін голас.

— Я сава Сафія, — з годнасцю прадставілася птушка і трохі буркліва дадала: — У гэтым дыхтоўным дупле мая спальня, таму мне замест таго, каб выспацца перад доўгай ноччу, давялося слухаць усю вашу балбатню. Але я не крыўдую, бо крыўдаваць з кожнай нагоды — значыць згадзіцца, што ты запальчывая і надаеш занадта вялікае значэнне дробязям. Зрэшты, мяркуючы па вашым нядаўнім рогаце, вы таксама гэта зразумелі.

— Мы яшчэ пра гэта не падумалі, — шчыра прызналіся Стракатка і Чарнотка.

— Можаце пачынаць ужо думаць, — параіла Сафія. — Тады, пэўна, за час, што будзеце дабірацца дамоў, вы дадумаецеся і да таго, што дараваць — шчасце не толькі для таго, каму даруюць, але і для таго, хто даруе.

— Мы абавязкова падумаем пра гэта, — паабяцалі вандроўніцы.

— А цяпер, пакуль сонца не схавалася за лесам, — у дарогу! — строга ўзняла магутнае крыло сава Сафія.

Сама яна зручна ўладкавалася на краі дупла і пільна сачыла за Стракаткай і Чарноткай, пакуль тыя не апынуліся на бяспечнай адлегласці ад Далёкага лесу.

Малюнак Ліліі Абразей

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як навучыць дзіця рацыянальна карыстацца грашыма? Парады псіхолага

Як навучыць дзіця рацыянальна карыстацца грашыма? Парады псіхолага

Дзіцяці абавязкова трэба ведаць: Што такое грошы? Навошта яны патрэбны?

Грамадства

У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».

У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».

Як адзначыла старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Наталля Качанава, Вялікая Айчынная вайна і ўсё, што звязана з ёй, — святое.