Вы тут

Хлеб з роднай старонкi... Пайшоў з жыцця пiсьменнiк Леанiд Чыгрын


Пайшоў з жыцця пiсьменнiк Леанiд ЧЫГРЫН, якi нарадзiўся ў Беларусi ў 1942 годзе, амаль усё жыццё правёў у Таджыкiстане, а шлях свой зямны завяршыў у Растоўскай вобласцi, у Расii...


Прычына смерцi адпаведная сённяшняму часу — каранавiрус. За гады жыцця назбiралiся i iншыя хваробы.

Мне пашчасцiла прачытаць многiя яго гiстарычныя раманы, аповесцi, якiя прысвечаны розным часiнам, эпохам. Iнтрыга, багаты фактаграфiчны матэрыял, здольнасць сягнуць у тую цi iншую, далёкую ад дзён сённяшнiх, прастору, здольнасць выпiсаць сваiх герояў рэльефна, насыцiць iх жыццё шматколернасцю думак i падзей, — усё гэта вылучала прозу Леанiда Чыгрына, рабiла яе цiкавай для чытача. Шкада, што ён, вопытны пiсьменнiк, так мала друкаваўся па-за межамi Таджыкiстана. Хоць кнiгi яго (некаторыя з iх напiсаны ў суаўтарстве з таджыкскiм празаiкам i драматургам Ато Хамдамам) перакладзены i на англiйскую, кiтайскую, японскую, турэцкую мовы. Мне здаецца, што iмя Леанiда Чыгрына ў адным шэрагу з гiстарычнымi рускiмi пiсьменнiкамi Цэнтральнай Азii, якiя працавалi над стварэннем гiстарычнага мастацкага партрэта гэтай старонкi ў розныя дзесяцiгоддзi, — Сяргеем Барадзiным, Морысам Сiмашкам, Валянцiнам Рыбiным...

Пазнаёмiўшыся, пасябраваўшы з Леанiдам Аляксандравiчам у Душанбэ ў 2008 годзе, я паспеў прыцягнуць яго да супрацоўнiцтва з нашым беларускiм «Нёманам», дзе некалькi разоў i былi надрукаваны яго творы. Чыгрын вельмi даражыў гэтымi публiкацыямi. А яшчэ болей даражыў самой магчымасцю повязяў з Беларуссю. Калi я ў 2008 годзе прыехаў у Душанбэ, то сярод iншых сувенiраў разам з беларускiмi цукеркамi перадаў бохан мiнскага хлеба. Не памятаю, цi гэта быў «Радзiвiлаўскi» цi «Нарачанскi» гатунак... Мне ўжо было вядома, што разам з сям'ёю Леанiда Аляксандравiча жыве яго цётка, якая i выгадавала хлопчыка ў Таджыкiстане. Беларусь жа ўраджэнец Асiнторфа пакiнуў адразу пасля Вялiкай Айчыннай вайны... I вось праз некаторы час пасля той маёй паездкi прыходзiць лiст ад пiсьменнiка. Яго цётка, якую iначай як мацi ён не называў, парэзала хлеб на лустачкi, высушыла i трымае гэтыя лустачкi ў сваiм пакоi, узнаўляе ў памяцi пахi роднай зямлi. Трымае як напамiн пра сваю радзiму, пра родную Вiцебшчыну, пра Асiнторф, дзе разам з мацi Леанiда ўдзельнiчала ў антыфашысцкiм падполлi...

«Таёжны рабiнзон», «Хатлонскi бастыён», «Падзенне Сагдыяны», «Жыццё Чжан Цаня, цi Вялiкi Шаўковы шлях»... Разглядаю гэтыя кнiгi — i ўспамiнаю пра Леанiда Чыгрына, якому быў адмераны Усявышнiм няпросты шлях. Той шлях пiсьменнiк i журналiст з Беларусi прайшоў дастойна.

Алесь КАРЛЮКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Жыццё ў «эпоху спажывання» — сур’ёзнае выпрабаванне для чалавека.

Эканоміка

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Адукаваныя людзі загадзя плануюць свой паток фінансаў, размяркоўваючы іх па перспектыўных напрамках, тым самым забяспечваючы сабе нябеднае жыццё.

Культура

Мінск 1941. Як гэта было

Мінск 1941. Як гэта было

Неба пачарнела ад самалётаў.