Вы тут

Масачны рэжым. Што i каму мы павiнны ў гэтым жыццi


Сёння навiна дня — у Мiнску ўведзены абавязковы масачны рэжым. Усе ходзяць, абмяркоўваюць, разважаюць, цi трэба сядзець у той масцы, калi ты адзiн у кабiнеце. Настрой пануе хутчэй легкадумны, такое ўражанне, што нiкога гэта паведамленне асаблiва не закранула. Вось каб вясной, на пачатку эпiдэмii, яго абвясцiлi — тады быў бы гвалт i аларм. Усе б кiнулiся па маскi, якiя тады пэўны час былi ў дэфiцыце, пэўна, нехта б з некiм пасварыўся цi пабiўся, навiнавыя сайты стракацелi б iнфармацыяй пра дэфiцыт, пра цэны, пра тое, што робiцца i не робiцца, каб збiць ажыятаж... А цяпер што — нецiкава зусiм — маскi аднаразовыя i шматразовыя розных колераў i фасонаў прадаюцца не тое што ў крамах i аптэках — у шапiках на прыпынках. Купiў, надзеў, пайшоў далей. Справы ўсяго на дзве хвiлiны, i праблем з выкананнем вымушана ўведзенага рэжыму пагалоўна ўсiмi насельнiкамi i гасцямi сталiцы быць не павiнна.


Але — i кiньце ў мяне камянюкай, калi гэта не так — я ўпэўнена, што праблемы будуць. Калi яшчэ можна ўявiць, што без маскi ў метро цi магазiн чалавека проста не пусцiць ахова, дык як быць з тралейбусамi i аўтобусамi (асаблiва ў час пiк)? Спадзявацца на тое, што ўсе раптам уключаць калi не грамадскую свядомасць, дык iнстынкт самазахавання, неяк сёння не даводзiцца. Магчыма, iх дапамаглi б уключыць штрафы, як напрыклад, у Германii, дзе за з'яўленне без маскi ў грамадскiм месцы заплацiш 50 еўра i больш. Але ж у нас пакуль што штрафы не прадугледжаны, i толькi ўрачы нясмела так гавораць пра найгоршыя санкцыi, якiя мы выстаўляем сабе самi, — верагоднасць заразiцца абсалютна непрадказальнай немаччу i заразiць сваiх блiзкiх. Але цi многiя iх, урачоў, чуюць?

Нядаўна давялося ў будны дзень ехаць на прыгарадным «дачным» аўтобусе на Мiнск. Пасля абеду на iм вяртаюцца са сваiх участкаў пенсiянеры, маладзейшыя людзi ў гэты час вялiкая рэдкасць. Тым разам з маладзейшых ехалi толькi я ды жанчына з велiкаватай ужо дзяўчынкай гадоў дзесяцi. I мацi, i дачушка былi без масак. Гэта стала вельмi заўважна, калi на прыпынках пачалi заходзiць пажылыя дачнiкi. Вы не паверыце, але гэта сапраўды так — ва ўсiх былi закрытыя маскамi твары. Калi iх стаў амаль цэлы аўтобус, мацi з дачкой на фоне гэтага лакальнага масачнага рэжыму глядзелiся як белыя вароны. Бабулi i дзяды кiдалi на iх дакорлiвыя позiркi, але вы думаеце, iх гэта збянтэжыла? Яны гучна размаўлялi, смяялiся, малая яшчэ i раз-пораз кашляла, нават не прыкрываючыся далонню. Калi ж нарэшце адна пажылая жанчына вельмi ветлiва папрасiла або надзець маскi, або хаця б памаўчаць, маладзiца выдала ёй у твар цэлую тыраду. Калi пераказваць коратка — мне той вiрус па барабане, я маладая, нi мяне, нi дачку халера не возьме. А што магу вас заразiць — дык я вам нiчога не павiнна i ўвогуле нiкому тут нiчога не павiнна. Баiцеся — адыдзiце далей. А мы як ехалi, так i паедзем згодна з купленымi бiлетамi.

Я гэту асобу даволi добра ведаю, яна ў недалёкай ад маёй вёсцы садзiлася ў аўтобус, пажылы бацька яе праводзiў, пяшчотна так унучку цалаваў. Хацела ёй штосьцi сказаць у адказ, але што? Яна ж мне сапраўды нiчога не павiнна, а заклiкаць чужога па сутнасцi чалавека да сумлення — мы для гэтага надта далiкатныя. Што само па сабе нядрэнна. З гэтымi думкамi я толькi ўнурыла твар пад маскай яшчэ i ў каўнер i неяк даехала да горада.

Мы сапраўды нiчога нiкому не павiнны. Але ж многiя з нас так доўга апошнiм часам расказвалi самiм сабе, якiя мы неверагодныя, як нават падчас масавых хаджэнняў па сталiцы здымаем абутак, калi становiмся на лаўку, i прыбiраем пасля сябе смецце, якiя мы салiдарныя, як адно аднаго падтрымлiваем. Куды ж тады дзяецца наша неверагоднасць, калi мы спускаемся ў метро без маскi, размаўляем, смяёмся з сябрамi (я перш за ўсё маладых людзей маю на ўвазе, якiя гэтай самай уласнай неверагоднасцю больш за ўсё i цешацца). Такiя прыгожыя, упэўненыя ў сабе, i мы нiчога не баiмся, i мы крутыя, не тое, што гэтыя дзiвакi са схаванымi па самыя вочы тварамi. (Кожны, хто ездзiў у мiнскiм метро, не сумняваюся, лавiў на сабе позiркi хлопцаў i дзяўчат, у якiх гэта чыталася.) А што ў сябра цi проста ў таго незнаёмага хлопца, які едзе побач у вагоне, бабуля заўтра трапiць з цяжкiм паражэннем лёгкiх у рэанiмацыю — дык гэта не мы. Гэта не наша зона адказнасцi. I да нашай неверагоднасцi, чалавечнасцi, сумленнасцi гэта нiякiх адносiн не мае...

Вось я, магчыма, дрэнна пра нас усiх думаю, але здаецца, што ўвядзенне масачнага рэжыму мала што зменiць. Пакуль у нас самiх нешта ў галаве не шчоўкне. А шчоўкае яно, як правiла тады, калi закранае асабiста. Я нездарма прыгадала той выпадак у аўтобусе. Знаёмыя сярод навiн нашага вясковага наваколля расказалi пра бацькоў той маладзiцы, якiх пазаўчора абаiх з пнеўманiяй забрала «хуткая». Я ўвогуле чалавек не злы, але вельмi хацелася б сёння пачуць ад яе, што i каму яна павiнна.

Алена ЛЯЎКОВIЧ

Фота: grodnonews.by

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

Менавіта пад такім слоганам будзе праводзіцца Рэспубліканская прафілактычная акцыя, якая ініцыяваная на нашых дарогах Дзяржаўтаінспекцыяй краіны. 

Грамадства

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

З якімі прыкметамі вы звязваеце набліжэнне зімы? 

Грамадства

Якiя нашы звычкi шкодзяць здароўю i знiшчаюць iмунiтэт?

Якiя нашы звычкi шкодзяць здароўю i знiшчаюць iмунiтэт?

Мы ў жыццi шмат чаго робiм, што пагаршае наша здароўе — або адразу, або ў аддаленай перспектыве.