Вы тут

Хасіят Рустамава. Той, хто пазбавіў мяне ад трывогі


Хасіят Рустамава — адна з маладых, але папулярных паэтэс Узбекістана. У яе вершах няма паказнога аптымізму, затое ёсць сапраўдныя перажыванні і пачуцці закаханай душы, шчасце і гора сэрца, для якога жыць — значыць любіць. У 2004 годзе ўзнагароджана медалём «Шухрат», аўтар трох кніг.


Хасіят РУСТАМАВА

***

Змяя не можа заліць атрутай...

Ірфон Белур

Зрушыць Сусвет не здолее вецер,

І бура мора ўбок не спіхне,

Жыццё! — хоць мацнейшае ты ў свеце,

Ды толькі не проста забіць мяне...

Маланка не зрыне нябёсы долу,

Восень не зваліць камлёў і галін.

Нібы на пласе, ляжыць мой голаў —

З процьмай смерцяў адзін на адзін.

Жыццё, ты не маеш нядобрай мэты,

Ды часам і ты можаш злосным быць.

Але ж не імкніся ўтапіць мяне ты —

Не зможаш рыбу ў вадзе ўтапіць.

Жыццё

Вецер танцуе па-над галавою,

Бруí дажджу ў танцы ён закруціў.

Нібы дапытвае — голасна вые,

Дождж у адказ свой спявае матыў.

Коцяцца кропель халодныя слёзы,

Твар бы змярцвелы ад восеньскіх сцюж.

Вецер свае прамаўляе пагрозы…

Як не збаяцца глыбокіх калюж?

Жыць — гэта плакаць ціхутка ў падушку,

Расчараваўшыся ў шэрасці дзён?

Веру, што голас душы маёй слушны —

Будзе пачуты нябёсамі ён.

 

***

Дзе быў ты тады, як цярпела я страты?

Напэўна, ты спаў без мяне моцным сном?

Чаму ты раней не з’явіўся ля хаты,

Не грукнуў у дзверы ні ноччу, ні днём?

Жыццёвы мой шлях у нябыт хутка сыдзе,

Вісіць ля парога ўжо світка мая.

Праводзіць мяне, любы мой,

ці ты прыйдзеш?

Надзея жыве шчэ, пакуль жыву я…

 

***

Ішла па жыцці і шляхі я мяняла,

Ды знешнасць з душой сумясціць

не змагла.

Удача мяне вельмі рэдка вітала:

Народжанай я не ў кашулі была.

Ішла па жыцці праз гушчар і праз пусткі…

Ці чуў хто мой стогн і мой стомлены

ўздых?

Таму, можа, у вершах маіх мала густу,

Напэўна, таму думкі спрэчныя ў іх.

У дзень майго нараджэння

Чуецца сэрца жывога біццё —

Пульсуе кроў — жыць дае загад.

Шкада, але гэта маё жыццё

Згубіла кветак ужо зашмат.

Ці гэта не мука, не дзеянне злое? —

Кветкі, напэўна, трываюць ледзь.

Памру — і цела маё нежывое

Вырача мноства кветак на смерць!..

Вязень

Ён дыхае сёння з палёгкай на волі,

Турма, кайданы — засталіся ва ўчора.

Рахункі аплачаны цяжкай нядоляй —

Спазнаў ён крывавыя здзекі і гора.

Здаецца, усё добра: жывы, не галодны,

І свет яго кліча яскравы, вірлівы,

І ёсць у ім сонца, і неба, і воды…

Ён толькі што выйшаў з-за крат

на свабоду.

Ён вольным стаў… толькі ці стане

шчаслівым?

 

***

Я — позні лісток, што апаў зараз з вішні,

Мой стан не цікавіць Вас і не займае,

Ці я — чарвячок, які падае з высі, —

З той яблынькі, што каля плоту ўзрастае.

Каханне мяне, як лісток, падхапіла,

Кружляла і кідала долу падчас…

Яно на пакуты мяне асудзіла.

Мой лёс і збаўленне залежаць ад Вас…

 

***

Ёсць сёння сяброў вельмі шмат у мяне,

Пашана ад іх і любоў — на стагоддзі.

Ды толькі жыццё, як імгненне, мільгне…

Не трэба мне столькі — зашмат ужо,

годзе…

Лагодным, ласкавым бывае мой лёс —

Бязгучнасцю, цішай мяне ахінае.

Сярод мітусні і штодзённых пагроз

Ён дорыць мяне мне тады, як адна я.

І ёсць над жыццём маім Пан-Гаспадар,

Ён — Той, хто пазбавіў мяне ад трывогі,

Хто даў мне жыццё — самы велічны дар,

І з ім да бяссмерцця імчацца дарогі.

 

***

Да К. Н.

Прысядзем «на дарожку» — ты сыходзіш…

Маўчым… Ды голасна маўчання трубяць

трубы,

А з галавы ўсё думка не выходзіць:

«Як буду жыць я без цябе, мой любы?»

І ты задумліва ўтаропіў погляд свой,

Нібы рашаеш цяжкую задачу.

Калі мы зноў сустрэнемся з табой?

Душа мая заходзіцца ад плачу…

 

***

Ці ты захварэў, ці ўстрывожыўся нечым?

На твары адбітак няяснай смугі.

Табе пакладу свае рукі на плечы —

Не бойся адкрыцца мне, мой дарагі.

Ад слёз і кахання вільготныя вочы…

Хачу, каб твой твар стаў лагодным ізноў.

І ў сонечны дзень, і ў таемнасці ночы

Праменіць душа мноства лекавых слоў...

 

***

Ты сёння нейкі дзіўны, незвычайны…

Нібыта восеньскай парой самотны сад,

Твой погляд выдаваў тугу адчайна —

У зрэнках сыпаў лісцем лістапад.

З пачуццямі сваімі цяжка зладзіць…

Эмоцыі — адбіткам у вачах.

Цябе ў тваім тужлівым заняпадзе

Лячыць любоўю буду па начах.

 

***

Здаецца, нешта ты хацеў сказаць…

Крок да мяне зрабіў і выйшаў з хаты…

Напэўна, у душы тваёй яшчэ гараць

Кастры ўспамінаў — іх заўжды багата…

Мы ні на крок бліжэй з табой не сталі —

Між намі — нерашучасці астрог:

Ты словы тыя, што не прагучалі,

Нібы закляцце, з вуснаў зняць не змог…

З узбекскай. Пераклад Святланы БЫКАВАЙ

Друкуецца ў газеце «Літаратура і мастацтва»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.