Вы тут

Спявачка Влада: Вялiкае шчасце, калi ў цябе ёсць сям'я


Упершыню яна выйшла на сцэну ва ўзросце шасцi гадоў. Тады, у далёкiм 1991-м, маленькая дзяўчынка стала пераможцай у вядомым тэлевiзiйным конкурсе «Тэлебом», пасля чаго будучую зорку заўважыў Васiль Раiнчык i запрасiў у ансамбль «Верасяты». Сёння сольная кар'ера спявачкi прыносiць ёй шматлiкiя ўзнагароды, выходзяць новыя сiнглы i клiпы, яе песнi гучаць у рэйтынгавых тэлепраграмах i на радыёстанцыях. За плячамi вакалiсткi — вялiкi тур па гарадах Беларусi, якi яна паспела здзейснiць да пачатку пандэмii. Але, нягледзячы на шматлiкiя дасягненнi ў кар'еры, самым каштоўным для сябе яна лiчыць сям'ю. Пра гэта i не толькi мы паразмаўлялi з таленавiтай зоркай беларускай эстрады, жонкай, мацi i проста прыгажуняй спявачкай Владай.


Фо­та Аляк­сея КАН­ДРА­ЦЮ­КА.

Жыццё падчас самаiзаляцыi

— 2020 год унёс свае карэктывы, таму можна сказаць, што мы нанава адчулi радасцi сямейнага жыцця. Калi ў сакавiку «селi» на самаiзаляцыю, я ўвогуле адчула тое ж, што i ў дэкрэце — быццам пражываеш «дзень сурка», усё паўтараецца... Гэта спачатку было настолькi нязвыкла, часам нават крыўдна, таму што я ўсё сваё жыццё прысвяцiла песнi, а тут, калi нават i вельмi захацела б паехаць з канцэртам, проста ўжо фiзiчна не можаш гэтага зрабiць. Аднак гэты час, мне здаецца, я правяла з карысцю: пачала запiсваць песнi, адна ўжо ў рабоце, паралельна працуем над новым праектам разам з выканаўцам Alen Hit, аўтарам многiх маiх песень. Менавiта ў гэты цяжкi для ўсiх нас перыяд мы i ўвялi традыцыю сямейных вячэр на прыродзе, каля вогнiшча. Дачцэ Iларыi вельмi падабаецца смажыць на агнi, я нават жартую, што хутка будзем запякаць якога-небудзь парсючка на ражне, бо нам так падабаецца працэс прыгатавання (смяецца). Сямейнае жыццё настолькi мяне змянiла, што я ўжо не ўпэўнена, што хачу бегчы ў тым рытме, у якiм знаходзiлася апошнiя два гады. Тады я выступала з вялiкiм турам па гарадах Беларусi, дзе сама з'яўлялася i арганiзатарам, i артысткай, гэта была вельмi вялiкая, напружаная праца. I вось менавiта 2020-ы дазволiў зразумець, што вялiкае шчасце, калi ў цябе ёсць сям'я — твой тыл, твая падтрымка.

Пра дзяцiнства i мацярынскi клопат

— Я з самага дзяцiнства заўсёды была занятая, марыла стаць спявачкай, i дзякую бацькам, якiя, не маючы вялiкага дастатку, дапамагалi i падтрымлiвалi. Рада, што маё дзяцiнства прайшло менавiта так: не было часу нi на гульнi, нi на бяздумнае бадзянне з дрэннымi кампанiямi. Я спявала, была ўвесь час занятая, бо iснавала мэта — сцэна, нават з хлопцамi не сустракалася, бо не было на гэта часу (смяецца). Але для дачкi такога лёсу, шчыра, не хацела б. Быць спявачкай — гэта сапраўды цяжкi хлеб: сёння ў цябе ёсць работа, ты запатрабаваны, заўтра — з'явiцца новая спявачка, i пра цябе могуць забыць. Вось ужо другi год займаемся фiгурным катаннем — гэта было яе жаданне. Пяць разоў на тыдзень у нас трэнiроўкi, нагрузка вельмi вялiкая, гэта я магу сказаць усiм матулям. Яшчэ наведваем мадэльную школу. Аказалася, у Iларыi для гэтага ёсць усе даныя, тым больш там развiваюць цудоўныя навыкi, якiмi варта валодаць любой дзяўчынцы.

Падтрымка мужа

— Мяне вельмi падтрымлiвае муж. Ён займаецца аўтабiзнесам i не хоча публiчнасцi, гэта яго права, якое я, дарэчы, паважаю i падзяляю думку, што шчасце любiць цiшыню. Мы даўно вырашылi, што ў нашай сям'i толькi адна «зорка» — я (смяецца). Увогуле, залог добрых сямейных адносiн — каб мужчына ўдзельнiчаў ва ўсiх сямейных мерапрыемствах, гэта вельмi важна. Муж любiць бавiць час разам, аднак урокамi займаюся выключна я. Лiчу, што да чацвёртага класа з дзiцем трэба рабiць урокi, i гэта справа выключна жанчыны — дзесьцi растлумачыць, дапамагчы лiтарку прыгожа напiсаць (усмiхаецца). Бывае, думаю, калi б мяне аднойчы паставiлi перад выбарам (а я вельмi люблю сцэну): умоўна кажучы, не нараджай, спявай песнi, i ты атрымаеш «Grammy» — я разумею, што не трэба мне гэтая ўзнагарода (смяецца). Усё роўна я за сям'ю, мне здаецца, гэта самае важнае, што ёсць у чалавека.

Фінансавы складнік

— За фiнансы ў нас адказвае галава сям'i. Наогул, у мяне ёсць класiчная мадэль разумення сям'i, у якой мужчына — здабытчык, ахоўнiк, лiдар. Тры важныя якасцi. У нас ёсць такое паняцце, як «жаночыя» грошы. Дабiцца гэтага насамрэч складана, бо ведаю вялiкую колькасць сем'яў, дзе разышлiся менавiта з-за фiнансавай недамоўленасцi. Я не жонка мужчыны-мiльярдэра, якой няма чаго рабiць. Я артыстка i павiнна выпускаць якасныя песнi, а гэта, вядома, патрабуе вялiкiх выдаткаў. Таму на ганарары ад канцэртаў я набываю, напрыклад, канцэртныя сукенкi, здымаю клiпы — такiм чынам акумулюю свае грошы, зноў жа, у творчасць. А ўсё, што датычыцца побыту, — гэта на мужчыне. Мы так дамовiлiся, i пакуль спрэчак на гэты конт не было.

Падарункi i агульныя iнтарэсы

— Для мяне каштоўныя адносiны мужа, што выклiкаюць асаблiвыя пачуццi, а не нейкiя там матэрыяльныя рэчы, якiх, вядома, хапае. З iм я адчула сябе па-сапраўднаму жанчынай, зразумела, што такое «моцнае плячо», гэта насамрэч крута, асаблiва калi прывыкла заўсёды разлiчваць толькi на сябе.

На маю думку, у сужэнцаў павiнны быць агульныя iнтарэсы, бо як толькi кожны пачынае глядзець у свой бок — гэта вядзе да астывання i расстання. Пажадана iсцi побач адно з адным, а яшчэ лепш разам, узяўшыся за рукi. Напрыклад, у нашай сям'i агульнае захапленне — гэта вандроўкi. Мы доўгi час па розных прычынах не маглi сабе гэтага дазволiць. Актыўна пачалi падарожнiчаць толькi апошнiм часам, у нас ужо ёсць свой «спiс»: акрамя Турцыi i Егiпта, наведалi Дамiнiкану i некаторыя iншыя краiны. Абавязкова стараемся наведваць беларускiя санаторыі. Увогуле, сямейныя традыцыi прыдумваю я. Вось яшчэ адна з iх — рабiць калажы з фотаздымкамi i подпiсамi пра тое, што адбывалася з намi за пэўны перыяд. Гэта вельмi важна i, мне здаецца, цудоўна, калi пра дарагiя сэрцу моманты ў жыццi нам нагадвае вось такi самаробны сямейны летапiс!

Мамы i дочкi

— Са сваёй сям'i я прынесла разуменне таго, што трэба дапамагаць дзiцяцi ва ўсiх яго пачынаннях — так было ў маiм жыццi. Цяпер я хачу, як у свой час мая мама, падтрымаць i сваю дачушку. Строгая мацi — гэта зусiм не пра мяне (смяецца). Як i ўсе, я раблю памылкi, аднак ужо цяпер, калi майму дзiцяцi восем гадоў, разумею, што я менавiта мама-сяброўка. Так склалася, што мая матуля Ларыса Iванаўна для мяне таксама блiзкая сяброўка, а яшчэ добры псiхолаг — калi што здараецца, адразу ж тэлефаную ёй (усмiхаецца). Яна нам вельмi дапамагае i вырашае шмат пытанняў. Калi з'язджаю на гастролi цi здымкi, Iларыю адпраўляем да яе, таму дачка вельмi прывыкла да бабулi, нават iмёны ў iх сугучныя. У сям'i мы часам называем дачушку Ларай, i ўсе, хто чуе, думаюць, што гэта iмя Ларыса. Мы адказваем, што Ларыса — гэта Лора (так у блiзкiм коле называюць маю матулю). Таму ў сям'i ў нас — Лора i Лара. Такое незвычайнае iмя для дачкi я знайшла ў «Энцыклапедыi маладой сям'i» за 1978 год, яно неяк адразу спадабалася, падалося падобным да мамiнага. Там жа я некалi знайшла i свой творчы псеўданiм — Влада. Звычайна, калi iду па вулiцы i чую iмя Вiка, нiколi не азiраюся: так ужо прызвычаiлася, што мяне ведаюць менавiта як Владу. Вiкай мяне называюць толькi самыя блiзкiя людзi.

Вла­да з дач­кой Iла­ры­яй. Фо­та Маi НО­ВI­КА­ВАЙ.

Берагчы тое, што маеш

Для многiх дзяўчатак важна проста выйсцi замуж, надзець белую сукенку, бо хочацца свята. Можа, гэта не зусiм правiльна, аднак у нейкiм сэнсе гэта датычылася i мяне, калi я выходзiла замуж першы раз. Цяпер жа скажу, што шлюб не павiнен быць самамэтай. Я, напрыклад, не магу быць адна, i сёння знаходжуся побач з чалавекам, з якiм камфортна iсцi па жыццi, з якiм весела i цiкава. У мяне былi знаёмыя, якiя ўвесь час сварылiся, нават звярталiся да псiхолага, аднак у iх было адно захапленне — яны вельмi любiлi збiраць грыбы, а пасля сушыць, варыць, салiць i г. д. I атрымлiваецца, што ў перыяд з лiпеня да позняй восенi яны жылi душа ў душу, а ўвесь астатнi час — не. Павiнен быць нейкi агульны iнтарэс. Мая парада маладым сужэнцам — трэба знайсцi тое, што вас аб'ядноўвае. Зразумела, калi з'яўляюцца дзецi, у жанчыны змяняецца вектар, гэта натуральна — дзiўна, калi было б неяк па-iншаму. I не сакрэт: дзесьцi трэба ладзiць рамантычныя вечары, пабыць удваiх, пайсцi ў кiно цi проста дома разам паглядзець фiльм. Знайдзiце бабулю-памочнiцу, да якой з радасцю паедзе ваша дзiця, i вы будзеце разумець, што яму там добра. I, вядома, раю доўга не сварыцца. Мы таксама не iдэальная пара, зразумела, калiсьцi можам i паспрачацца, але ў нас няма доўгага перыяду маўчання. Неабходна цанiць, любiць i берагчы тое, што маеш, i няхай цацкi параскiданыя па ўсёй кватэры, аднак галоўнае, што вам класна разам — i вялiкае шчасце, што вы ёсць адно ў аднаго!

Запiсала Надзея ЗУЕВА

Фота з асабiстага архiва спявачкi

Выбар рэдакцыі

Грамадства

На адным дыханні. Што адбываецца ў пульманалагічным аддзяленні, дзе лечаць хворых на COVІD-19

На адным дыханні. Што адбываецца ў пульманалагічным аддзяленні, дзе лечаць хворых на COVІD-19

Пятая клінічная бальніца застаецца адной з медустаноў Мінска, куды шпіталізуюць хворых на COVІD-19. 

Грамадства

Ежа па-іншаму: што б такога з'есці, калі сам не ведаеш, чаго хочаш?

Ежа па-іншаму: што б такога з'есці, калі сам не ведаеш, чаго хочаш?

Чым можна падсілкавацца, і навошта гэта ядуць.

Калейдаскоп

«Ураджайны» тэст

«Ураджайны» тэст

Надыходзіць жнівень — самы ўраджайны, працоўны, смачны час. І наш чарговы тэст менавіта пра ўраджай і ўсё, што з ім звязана.