Вы тут

Памяці Дзмітрыя Пятровіча. Зацярушаная сцежка


Памёр Дзмітрый Пятровіч — пісьменнік, выдатны знаўца роднай беларускай мовы. У мінулыя гады ён працаваў ў рэдакцыі газеты «Звязда». Чытачы ў той час мелі магчымасць пазнаёміцца з яго вершамі, прозай. Больш за гэта, кожны нумар выдання выходзіў пасля таго, як матэрыялы газеты пабывалі на яго рабочым стале — ён працаваў стыльрэдактарам, усе свае веды і багаты вопыт прысвячаў беларускай мове. Шырока вядомы яго паэтычны зборнік «Святло адвечнай песні», уганараваны Нацыянальнай літаратурнай прэміяй ў 2019 годзе.


Мы былі сябрамі. Разам неаднойчы хадзілі сцежкамі бліз купалаўскай хаты ў Вязынцы. На адной з такіх сцежак некалькі дзён таму я зрабіў гэта фота. Падаў першы снег. 

Ні хмары чорныя, ні белыя аблокі

Не назаўжды над хатаю тваёй –

Іх унясуць бураны ў край далёкі,

Пакінуць толькі сонца ды спакой.

 

І кветка майская, і жоўты ліст асенні

Сплывуць у нябыт па вечнай плыні дзён,

І год за годам прамільгнуць імгненнем —

Не спыняць іх ні слава, ні праклён.

 

Але, мінае ўсё каб зноў вярнуцца

І там, дзе сёння жоўты ліст ляжыць

Вясновым ранкам парасткі прачнуцца,

Ў святле адвечнай песні будуць жыць

Яўген ПЯСЕЦКІ

 

Да друку ў свежым нумары газеты «Літаратура і мастацтва» рыхтавалася нізка вершаў Дзмітрыя Пятровіча. Яе мы і публікуем ніжэй.


Няма натхнення... Прывіднае заўтра —

Нібы міраж, што знікне у завеі.

Дзе тое шчасце, ўбачанае Сартрам?

Халоднасць душ нікога не сагрэе.

 

Чаму мы, грэшныя, не адмаліўшы ўсіх

Грахоў сваіх, цяжар прыдбалі з новых?

Здаецца, зараз цэлы свет заціх Як перад выбухам…

Шчаслівую падкову Падорыць

 

Бог не кожнаму з людзей —

Нямала на Зямлі нагод-«хаўераў»…

Каб канчаткова у сябе не страціць веры —

Імкнуцца трэба стаць душой чысцей…


***

Мелодыя дажджу гучыць ратоўча ў цемры:

Я думаў, што аглух ад болю і трывог…

Мо страціўшы любоў, мы можам страціць веру

Ў таго, з кім ты дзяліў жыццёвы пыл дарог…

 

Шчаслівы чалавек, адчуў я смак кахання.

Яно, як Божы дар, даецца не усім…

Выпрабаванне злом, пакутамі расстання —

На жаль, мая любоў растала, быццам дым…

 

Зноў стукае ў акно бадзяга вольны — вецер.

Мелодыя дажджу сціхае уначы.

Больш не шукаю я адзіную на свеце —

Цяпер мая душа, аглухлая, маўчыць…


***

 

Самотна восень паглядзела

Праз летні дождж на нас з табой.

Калісьці сэрца так трымцела,

Любві юначае прыбой

 

Ахопліваў душу пяшчотна,

Гучаў кахання перыфраз…

…А восень глянула самотна,

На нейкі міг з’яднаўшы нас…


***

Няўжо не сагрэцца азябламу сэрцу?

Дзе той неўтаймоўны дзвюх душаў палёт?

Няўжо адгучала любві нашай скерца,

Пустэча наперадзе, пыл і быльнёг?..

 

Няўжо, як міраж, знікнуць нашы памкненні

Знайсці свой аазіс з гаючай вадой?..

Калісь у бязмроі азяблых сумненняў

Мы зноў пабудуем між мной і табой

 

Вясёлкавы мост, што падорыць надзею

Сустрэцца ізноў у эдэме-раі.

Я веру: любоў нашы сэрцы сагрэе.

Каб раны душэўныя нам загаіць…


***

Даспехі на сцяне, і меч у ножнах.

Ды сон, начны ратоўнік, не ідзе,

Бо успаміны стрымна-асцярожна,

Як па крупінках, аднаўляюць дзень.

 

Палон прыемнай стомы — урачыстасць.

А потым — сноў трывожных забыццё…

Каб зноў перапісаць жыццё начыста…

Бо кожны дзень — маленькае жыццё…


***

Для нас прысуд — халодная зіма

У сэрцах, абыякавых да болю…

Ён не сціхае — ведаеш сама:

Не стрэнуцца ўжо нашыя юдолі…

 

Няўжо закляцце нечае лягло

На шчасце наша хмаравіннем чорным?

Змяніўся свет, каханне адцвіло,

Яго матыў стаў восеньска-мінорным…

 

Спявае дождж начны — але дарма:

Быць адзінокім — гэта мая доля…

Мне прыгавор — халодная зіма

У сэрцы, абыякавым да болю...

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сёння — 80 гадоў з дня пачатку Вялікай Айчыннай вайны

Сёння — 80 гадоў з дня пачатку Вялікай Айчыннай вайны

У Беларусі Дзень усенароднай памяці ахвяр Вялікай Айчыннай вайны — памятная дата.