Вы тут

Дзецi — гэта i ёсць жыццё


Дзесьцi даводзiлася чуць такое: «Я з гэтымi дзецьмi жыць не паспяваю». Што мелася на ўвазе, сказаць цяжка, як i ўдакладнiць, колькi ў той жанчыны дзяцей…


Са з'яўленнем Цёмiка шмат чаго не паспявала i я. Першыя месяцы нават не было калi паесцi. Але хутка важныя справы сталi другараднымi, i я прызвычаiлася жыць у новым тэмпе, у рэжыме маленькага чалавечка.

Вiдаць, тая жанчына, якая «не паспявае жыць разам з дзецьмi», папросту не можа займацца тым, чым хоча. Не можа ў выхадны дзень, як раней, даўжэй паваляцца ў ложку, бо нехта маленькi не паспее расплюшчыць вочкi, як пачынае крычаць: «Адзявай мяне!» або «Давай у трактары гуляць». Не можа спакойна паляжаць у цёплай ванне, бо да яе абавязкова павiнен далучыцца i маленькi купальшчык. Не можа ў цiшынi паглядзець любiмы серыял i папiць кавы з цукеркай, бо раптам каналы пачынаюць пераключаццца — нехта ў пошуку мульцiкаў, а на салодкае ёсць яшчэ як мiнiмум адзiн прэтэндэнт, якому цукеркi выдаюцца ў абмежаванай колькасцi. Не можа часам пагаварыць па тэлефоне, бо некаму абавязкова трэба прадэманстраваць свае маўленчыя здольнасцi...

Але гэта ўсё дробязi. З нараджэннем майго Арцёмкi жыццё заззяла новымi фарбамi, каштоўнасцi сталi зусiм iншыя. Нiколi раней не даводзiлася столькi часу праводзiць на вулiцы. Iдзе дождж — ёсць парасон, у моцную спёку выручае сонцаахоўны крэм, ад ветру ратуе капюшон — у любое надвор'е, за рэдкiм выключэннем, мы дыхаем свежым паветрам, а разам з тым сузiраем прыроднае хараство. Цi не гэта жыццё?!

Толькi дзякуючы дзецям мы радуемся першаму снегу, зорачкам на небе, кату, якi прыбiўся да пад'езда. З такiм жа iмпэтам, як гэтыя малыя энерджайзеры, шукаем на кары дрэў жукоў-пажарнiкаў, а ў траве — белыя аблачынкi дзьмухаўцоў. З задавальненнем збiраем букеты з пустазелля i нават не супраць пакачацца са сваiм малым у кучы лiсця, якую не так даўно зладзiў дворнiк. Праходзiм каля дрэў у позе «зю» ў пошуках каштанаў i жалудоў, а ў цёплы летнi дажджлiвы дзень хутчэй бяжым на вулiцу, каб калi не прайсцiся па лужынах (бо што пра мяне могуць падумаць!), а хоць бы пакiдаць туды каменьчыкi — i пажадана вялiкiя, бо Цёмiк ад смеху ажно залiваецца. Гэта i ёсць жыццё! Самае сапраўднае!

А якая раскоша, нiкуды не спяшаючыся, прысесцi каля тэлевiзара. I няхай гэта будуць мульцiкi, якiя да нараджэння Цёмiка, прызнацца, глядзела толькi ў сваiм дзяцiнстве. Найвялiкшае задавальненне — патрымаць у руках кнiгу. Так шмат я чытала толькi тады, калi вучылася на журфаку. I ўсё гэта дзякуючы малому, якi палюбiў кнiгi з дзевяцi месяцаў. Сёння яму два з паловай, i за гэты час прачытаны ўсе зборнiкi казак (беларускiя, рускiя, народаў свету), якiя я толькi магла адшукаць у даволi нядрэннай хатняй бiблiятэцы сваiх бацькоў. Цяпер мы чытаем «Чараўнiка Смарагдавага горада», пятую аповесць са знакамiтай казкi Волкава. Вядома, мае чытацкiя патрэбы не абмяжоўваюцца дзiцячай лiтаратурай. У нашай сельскай бiблiятэцы даўно не было такога актыўнага чытача. Цi не гэта жыццё — займацца тым, што любiш?!

Адным словам, з дзецьмi якраз наадварот, яшчэ як паспяваеш жыць! Сапраўднае жыццё — зусiм побач. Яно ў дробязях. Ва ўсмешцы маленькага чалавека. У мыльных бурбалках, якiя пад звонкi смех лопаюцца ў паветры. У першых сняжынках, якiя трымаеш на сваёй далонi.

Веранiка КАНЮТА

Прэв’ю: mirnov.ru

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Адказ на гэтыя і іншыя пытанні ведае наша гераіня.

Грамадства

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Якой сёння павінна быць маладзёжная газета? Пра што і як размаўляць з моладдзю?

Грамадства

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

15 новых спецыяльнасцяў, у тым ліку чатыры абсалютна новыя, па якіх падрыхтоўка раней нідзе не вялася, адкрыюцца сёлета ў беларускіх ВНУ.