Вы тут

Галіна НІЧЫПАРОВІЧ. КУПІНА З СЮРПРЫЗАМ


Час майго дзяцінства — ужо далёкія шасцідзясятыя мінулага стагоддзя — вясёлая пара! Але і не такая бестурботная, як у цяперашніх дзяцей.
На летніх канікулах вольныя хвіліны бавіла з сябрамі на рэчцы, дапамагала бацькам па гаспадарцы, зачытвалася кнігамі, а яшчэ хадзіла ў лес у ягады. Як цяпер помню: за кілаграм чарніц плацілі сорак капеек. Для нас, дзяцей, вялікія грошы! І такой бяды, што занятак — не з лёгкіх, што пасля баляць спіна ды ногі, што камары грызуць няшчадна: ніхто на гэта не звяртаў увагі, галоўнае — заробак…
За раку, у Лаздунскі лес, трэба было яшчэ дайсці, а ў ім — не заблудзіцца, бо цягнецца ён на многія дзясяткі кіламетраў. Правадніком быў звычайна мой бацька. Ведаў тыя мясціны як свае пяць пальцаў. Та-
му вяскоўцы стараліся хадзіць разам з ім. У кампаніі ж і смялей, і весялей.
У той раз а сёмай раніцы мы ўжо рушылі ў дарогу. Ішлі адно за адным, па роснай траве, з плоскімі
кошыкамі за плячыма (у такіх зручней потым несці ягады, бо шлях не блізкі — кіламетраў шэсць-сем). Было нас чалавек дзесяць, дарослых і дзяцей. Натрапіўшы на добрую лапіну ягад, адразу ж спыніліся. Збіраць іх — асабліва дзе шмат і буйныя — адно задавальненне! Таму кожны спяшаўся, стараўся набраць паболей.
Дзень выдаўся гарачы: бліжэй да абеду запякло так, што не было чым дыхаць. Вырашылі адпачыць, а за-
адно і паабедаць. Кінуўшы на зямлю нейкую апранаху, я прысела ў цяньку. Бацька даў мне лусту хлеба са
скваркай ды агурком. З’ела сціплы падмацунак, запіла вадой і неўзабаве заснула…
Падхапілася ад піску, енку ды рогату. Адразу не магла ўцяміць, што здарылася. Адна з жанчын, а гэта была цётка Тамашыха, як падсмаленая, з крыкам насілася паміж дрэў. Затым скінула з сябе спадніцу, хустку, блузку... Засталася ў адным споднім.
Дзеці, гледзячы на гэткае відовішча, ажно заходзіліся ад рогату, а дарослыя — анямелі. Ніхто нічога не мог зразумець.
І толькі пасля высветлілася, што цётка Тамашыха, прысеўшы пад сасной і задрамаўшы, выбрала для гэ-
тага не лепшае месца: малапрыкметную купіну, у якойбыў невялікі мурашнік. Яго насельнікі, вядома, не пацярпелі такога нахабства і вырашылі адпомсціць.
Мяркуючы па рэакцыі цёткі, ім гэта ўдалося. Цела кабеты пакрылася чырвонымі плямамі ды пухірамі, твар палаў ад болю, адчаю і сораму… Гэта ж цяпер жанчыны (ды і мужчыны) амаль голымі выступаюць са сцэны, і нічога, нават лічыцца, што прыгожа, а тады — бронь божа!
Таму цётка Тамашыха мігам апранулася, і мы пачалі збірацца дахаты. Ягад ужо ніхто збіраць не хацеў…
Назаўтра, калі зноў выправіліся ў лес, усе былі дужа пільнымі да таго, дзе сесці ці легчы. І вельмі падаз-
рона паглядалі на малапрыкметныя купіны. Бо смех смехам, а распранацца на людзях ніхто — ні малы, ні
стары — не хацеў. Не тое выхаванне…

Уздзенскі раён,
в. Магільна.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Жыццё ў «эпоху спажывання» — сур’ёзнае выпрабаванне для чалавека.

Эканоміка

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Адукаваныя людзі загадзя плануюць свой паток фінансаў, размяркоўваючы іх па перспектыўных напрамках, тым самым забяспечваючы сабе нябеднае жыццё.

Культура

Мінск 1941. Як гэта было

Мінск 1941. Як гэта было

Неба пачарнела ад самалётаў.