Вы тут

Прынцыпова новыя адчуванні. Гісторыі людзей, якія перахварэлі на COVІD-19 і паправіліся


Зараз у сеціве з'явілася нямала разважанняў, парад ад медыкаў і не толькі наконт таго, як лячыцца ад «ковіда», як пераадольваць наступствы хваробы, чаго баяцца, а на што не звяртаць увагі. Часам гэтыя выказванні супярэчаць адно аднаму, часам насцярожваюць. Аптымізм усяляе хіба тое, што большасць людзей усё ж пераносіць хваробу няцяжка альбо не асабліва цяжка і адносна добра аднаўляецца. Прынамсі, мяркуйце самі. Вось тры гісторыі жанчын розных узростаў, у якіх лабараторна быў пацверджаны «ковід».


Вікторыя Сачко (Брэст), 61 год:

— Захварэла ў канцы вясны. Апошнім часам я працавала рабочай кухні ў супермаркеце. У нас ніхто не хварэў у калектыве. А ў мужа на рабоце — амаль увесь аддзел. Ён быў дома пэўны час як кантакт першага ўзроўню. Але ніякіх сімптомаў у яго не з'явілася, тэст быў адмоўны. І ўсё ж я думаю, што ён прынёс вірус, хоць, вядома, гэта толькі меркаванне. Я адчула першыя прыкметы не зусім тыпова, калі можна так сказаць. Ныла ў вобласці сэрца, было проста цяжка нагнуцца і ўстаць, паднесці нешта. А прыкмет прастуды, як у большасці людзей, не было — гэта і прытупіла пільнасць. Я хадзіла на работу, пачала піць вітаміны і... страціла час. Потым засталася дома, думала адляжацца, але з'явілася задышка, прапала адчуванне паху. Былі выхадныя, вырашыла ў панядзелак выклікаць урача. Ды ў нядзелю вечарам муж і сын выклікалі «хуткую». Мяне адразу завезлі ў бальніцу. Абследаванне паказала двухбаковую пнеўманію, якую ніяк не маглі ўтаймаваць. Мне тры разы мянялі антыбіётыкі, нічога не дапамагала, стан пагаршаўся. На некалькі дзён забіралі ў рэанімацыю. Праўда, да апарата штучнай вентыляцыі лёгкіх справа не дайшла, падтрымлівалі кіслародам ды рознымі лекамі. Потым зноў перавялі ў аддзяленне. Але да пнеўманіі дабавіўся проста жудасны дысбактэрыёз. Відаць, арганізм даў такую рэакцыю на антыбіётыкі. І гэта аказалася самае цяжкае. Есці фактычна не магла.

У бальніцы прабыла амаль месяц і сама папрасілася дадому. Дома спрабавала наладзіць харчаванне самастойна. Ела па лыжцы ёгурту і кавалку банана з напарстак, але адчула, што не спраўляюся, і зноў папрасілася ў бальніцу. Аб магчымасці новай шпіталізацыі мне гаварылі адразу. На гэты раз прабыла дзесяць дзён і выпісалася з цвёрдым намерам выкараскацца. Мне склалі падрабязную інструкцыю па харчаванні, якой прытрымлівалася. Але есці нармальна не магла доўга. Уявіце сабе: за два месяцы я скінула 12 кілаграмаў, хоць і да гэтага не была поўная. Акрамя непрымання ежы, дабавілася аграмадная слабасць. Калі я з пакоя прыходзіла ў кухню, трэба было адразу адпачываць. А мне ж хацелася што-небудзь зрабіць, я не прывыкла сядзець склаўшы рукі. Потым, недзе ў ліпені, родныя ледзь не прымусам завезлі мяне на дачу. І гэта пайшло на карысць, я стала дыхаць чыстым паветрам і паціху пайшла на папраўку. Пасля бальнічнага я ўзяла чарговы водпуск,  потым месяц за свой кошт, таму што фізічна працаваць не магла. Ну а ўрэшце пайшла на пенсію. Цяпер, думаю, было б здароўе, а нейкую падпрацоўку знайду, калі будзе здароўе. Для гэтага перагледзела лад жыцця. Харчаванне працэнтаў на 80  ля сям'і зрабіла здаровым, шмат гуляю на свежым паветры.

Парада: калі адчулі прыкметы хваробы, не праводзьце эксперыменты над сабой, не думайце адляжацца дома з вітамінамі, звяртайцеся па дапамогу. І яшчэ: ні ў якім разе не панікуйце, старайцеся мабілізаваць сілы на барацьбу з хваробай.

Вольга Васілюк, настаўніца пачатковых класаў СШ № 35 (Брэст), 37 гадоў:

— У лістападзе я была далёка не першай з педагогаў нашай школы, хто захварэў. У маім класе дзеці хварэлі, ды і мае (адзін ходзіць у школу, другі — у садок) тэарэтычна маглі стаць пераносчыкамі інфекцыі. Крыху больш за месяц таму я прыйшла з работы і адчула сябе вельмі дрэнна. Не было высокай тэмпературы, але ж пачало нібы выварочваць.  Пайшла ў паліклініку, урач адразу прызначыла прэпараты супраць вірусаў і курс антыбіётыкаў. А дома вечарам стала яшчэ горш. Назаўтра з пасцелі не ўстала, урача выклікала дадому, мне адкрылі ліст непрацаздольнасці. Пазней зрабілі тэст, і ўжо назіраць мяне прыязджалі інфекцыяністы. Тэмпература трымалася крыху больш за тыдзень, але не асабліва высокая. Нічога падобнага раней у жыцці я не перажывала. Тое, што называюць ламотай пры грыпе, прыняло нейкія крайнія формы, калі цябе, паводле адчуванняў, разрывае на часткі. Сказаць, што балела галава і сохла ў роце, — гэта амаль нічога не сказаць. Галава проста гудзела, ніякія таблеткі не дапамагалі, а язык так прысыхаў, што варушыць ім было немагчыма, пакуль не зробіш глыток вады. Скура стала настолькі адчувальнай, што любы рэзкі дотык прычыняў боль. Прапалі нюх і адчуванне смаку. Пра першае мы часткова ведаем па звычайным насмарку. А вось калі і хлеб, і апельсін, і салёны гурок, і мяса аднолькава нагадваюць кардон — гэта прынцыпова новыя адчуванні. Але ж есці першыя дні хваробы не тое што не хацелася — было проста немагчыма. Даводзілася толькі шмат піць. Гэта ж раяць і ўрачы.

Хрыпы ў мяне не праслухоўваліся, думаю, нашы ўрачы ўжо навучыліся часткова вызначаць пнеўманію без здымкаў і камп'ютарнай тамаграфіі. Флюараграфію я рабіла ў жніўні, таму мне яе не прызначылі. І недзе праз тыдзень стала адпускаць па ўсіх кірунках. Паступова з'явіўся смак, потым — нюх, задышка стала меншай, менш балела ў грудзях.

Кардыёмагніл я прызначыла сабе сама і, калі пачала піць, стала адчувальна лепш. Хоць нікому не раю гэта рабіць без рэкамендацыі доктара. Сама буду раіцца з участковым урачом наконт таго, ці прымаць мне яго далей. На бальнічным я прабыла 15 дзён і ўжо два тыдні працую. У першыя дні на работу я хаджу пехатой (адлегласць прыкладна як адзін аўтобусны прыпынак), ішла ўдвая даўжэй за звычайнае. Па дарозе дадому разы два даводзілася спыняцца і адпачываць.

Цяпер, на шчасце, стан амаль стабілізаваўся, адчуваю сябе нядрэнна. Праз паўмесяца планавае абследаванне. Аб усім буду раіцца з урачом. Дзеці мае былі пры мне, але не захварэлі альбо перанеслі хваробу бессімптомна.

Парада: гэтую хваробу трэба вылежаць, асабліва ў першыя дні. Пастарайцеся загадзя прапіць вітаміны для падтрымкі арганізма. Вучыцеся ляжаць на жываце, хто не ўмее. Можа спатрэбіцца.

Кацярына Юрчык, студэнтка БНТУ (Баранавічы), 22 гады:

— Зараз вучуся дыстанцыйна, таму знаходжуся дома. Першай у нас захварэла мама, яна працуе ў дзіцячым садку. Ну а за ёй па чарзе — уся сям'я, я стала апошняй. Можна сказаць, я перахварэла лёгка, усяго чатыры дні доўжылася недамаганне. У першы дзень страшэнна балелі вочы, нельга было іх падняць, рухаць імі. Усё астатняе можна было трываць. Але я хутка пайшла на папраўку, нюх і смак у мяне не прападалі. А вось мой 68-гадовы дзядуля, які жыве асобна, хварэў раней  двухбаковай пнеўманіяй, да гэтай пары адчувае слабасць і вельмі павольна аднаўляецца.

Парада: беражыце сябе і асабліва беражыце пажылых родных: ім даводзіцца цяжэй за іншых.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Прозвішча першай суразмоўніцы зменена па яе просьбе

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Калі ў кадравым агенцтве вам прапануюць заплаціць грошы і гарантуюць стапрацэнтнае працаўладкаванне, смела разварочвайцеся і сыходзьце: перад вамі, напэўна, ашуканцы.

Грамадства

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

У адрозненне ад «хімічных антыбіётыкаў», прыродныя лекі не толькі дапамагаюць перамагчы інфекцыю, але і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

СКАРПІЁН. На гэтым тыдні традыцыйны падыход да вырашэння праблем не заўсёды будзе ўдалы.

Грамадства

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Піша сын аднаго з партызан Генадзь Сахрай.