Вы тут

Усе мы крыху дзеці


Днямі мой двухгадовы сын упершыню катаўся на санках. Апошнія, дарэчы, куплены дзве зімы таму — дзядуля з бабуляй марылі гуляць са сваім адзіным унукам менавіта такім чынам, захутаўшы малога ў цёплы пледзік. Не давялося. Для такіх прагулак Цёмік быў яшчэ замалы, а летась снегу было як кот наплакаў. Толькі на трэці Цёмаў год мы дачакаліся больш-менш нармальнай зімы…


Сёлета яна парадавала, не паспеўшы яшчэ пачацца. Як хораша, калі снег рыпіць пад нагамі! Вока радуецца, калі едзеш за рулём, а паабапал дарогі ўсё бялюткае-бялюткае! Нават Цёмік, які той снег бачыў амаль што толькі на малюнках ды па тэлевізары, выглянуўшы ў акно, сказаў: «Патрэбны санкі!» Праўда, дзянёк пакаталіся, і той снег як карова языком злізала.

З наступленнем зімы ўсе мы чамусьці чакаем цуду. Як малыя, радуемся першаму снегу, быццам менавіта ён павінен зацерушыць усе нашы няшчасці і праблемы, якія назапасіліся за цэлы год. Са з'яўленнем дзяцей (ва ўсялякім разе так у мяне) зімы чамусьці чакаеш больш, чым лета, а самым жаданым святам становіцца Новы год. Бо табе не сорамна выразаць сняжынкі і залепліваць імі ўсе вокны, не рана ўпрыгожваць ёлку ў самыя першыя дні снежня, не цяжка абвешваць «дожджыкам» і іншай драбязой усю кватэру, нават прыбіраць лесвічную пляцоўку перад уваходнымі дзвярыма — гэта ж усё дзеля дзіцяці! Толькі чамусьці баімся самі сабе прызнацца, што і нам, дарослым, гэта патрэбна, бо ў чаканні Новага года ўсе мы трошкі становімся дзецьмі.

Напярэдадні свят звычайна згадваюцца нашы дзіцячыя прыгоды, якія зімой былі асаблівыя. У дзевяностыя снегу было столькі, што мы не проста ляпілі снегавікоў, а будавалі з яго цэлыя «крэпасці». Аднойчы, акурат у першы дзень новага года, мы з сяброўкай так уцягнуліся ў адну такую «будоўлю», што страцілі кантроль над часам. Як потым аказалася, адсутнічалі мы гадзіны чатыры, а на вуліцы, між іншым, мароз! Але мы так захапіліся, што нам было горача. Мабільнікаў тады не мелі, таму мая матуля апранулася цяплей, «узброілася» нейкім калочкам і адправілася нас шукаць. Знаёмую постаць мы з Дашай убачылі здалёк, таму, каб не атрымаць па месцы ніжэй спіны тут жа, на вуліцы, вырашылі абходным шляхам пайсці дамоў самі. Аднак пакарання нам пазбегнуць усё ж такі не ўдалося...

А колькі радасці і смеху прыносіла адно толькі коўзанне з горкі! Пра ніякія цюбінгі ў маім дзяцінстве мы, канешне, не чулі. Іх ролю выконвалі звычайныя мяшкі з сенам. Каля горкі, найбольш у выхадны дзень, утвараліся вялізныя чэргі. Стаялі ў іх і дарослыя — атрымаць сваю порцыю адрэналіну не саромеліся і даяркі, і настаўнікі.

Каталіцкія Каляды мы заўжды адзначалі ў бабулі і дзядулі. У вёску, якая знаходзіцца ад нашай за тры кіламетры, ішлі ў любое надвор'е: і ў моцны мароз, і ў завіруху. Аднойчы столькі снегу насыпала, што было ні праехаць ні прайсці. Аднак «адступленне» нават не абмяркоўвалася. Напрасткі праз возера мы ішлі па глыбокіх гурбах, след у след за бацькам, які сваімі вялізнымі ботамі «пракладаў» нам шлях. Затое потым з такім апетытам елі вушкі, якія ніхто, акрамя маёй бабулі, так смачна не пёк: і з грыбамі, і з варэннем, і з макам. Падчас вячэры выцягвалі саломінкі з-пад абруса, загадвалі жаданні. Адбывалася дзіўнае таінства, якое вельмі збліжала нашу сям'ю.

Згадваецца і тое, як хадзілі з бацькам у лес па ёлку. Маці штогод прасіла: «Толькі маленькую!» Мы згодна ківалі галовамі і ўсё роўна выбіралі такую высокую, што дома ажно падразалі верхавіну, бо яна ўпіралася ў столь. А з якім нецярпеннем чакалі навагодніх ранішнікаў! Рыхтаваць касцюмы пачыналі, можа, за месяц да свят. Гэта цяпер выйшаў з крамы — і ты «зайчык» альбо «снегавічок». Раней жа касцюмы стваралі мы самі, з дапамогай бацькоў, вядома. Помню, як была Снежнай каралевай — спатрэбілася маміна вясельная сукенка (добра, што яна ў мяне маленькая). Пераўвасаблялася я і ў Блазна, і ў Сняжынку, і ў Снягурку — такую пачэсную місію ўжо на дарослай «ёлцы» давяралі мне ў старэйшых класах. А ў адну навагоднюю ноч да нас у акно пагрукаў сапраўдны Дзед Мароз — гэтак весела бавілі час калегі маёй мамы па школе. Ды самае смешнае было потым. Пакуль галоўны герой свята са сваёй «унучкай» сядзелі за нашым сталом, мой старэйшы брат схаваў мяшок з падарункамі. Праўда, потым прыйшлося яго вярнуць: іншыя настаўніцкія дзеці таксама чакалі цуду.

Чакалі яго і нашы бацькі. Ва ўсёй гэтай перадсвяточнай мітусні дарослыя на некаторы час таксама станавіліся дзецьмі. Рэдка калі мы адзначалі святы ў вузкім коле: ці то (а марозы былі моцныя!) ехалі да сваякоў у іншую вобласць, ці пешкі пляліся ў суседнюю вёску да дзядулі з бабуляй, ці то палова радні збіралася за нашым навагоднім сталом. Апошнім жа часам кожны сам па сабе (і гэта яшчэ задоўга да пандэміі!). Некаторыя нават ёлку перасталі ставіць (гэта ж колькі смецця!), а ў навагоднюю ноч лянуюцца выйсці на двор, каб паглядзець салют.

Я не ведаю, як будзе сёлета: планаваць, асабліва ў наш час, — справа няўдзячная. Ёлку мы ўжо ўпрыгожылі (праўда, Цёмік пабіў дарагую нямецкую цацку!), пісьмо Дзеду Марозу напісалі, меню склалі. Засталося чакаць цуду, які абавязкова будзе ў Новым годзе!

Вераніка КАНЮТА

Прэв'ю: smcloud.net

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Адказ на гэтыя і іншыя пытанні ведае наша гераіня.

Грамадства

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Якой сёння павінна быць маладзёжная газета? Пра што і як размаўляць з моладдзю?

Грамадства

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

15 новых спецыяльнасцяў, у тым ліку чатыры абсалютна новыя, па якіх падрыхтоўка раней нідзе не вялася, адкрыюцца сёлета ў беларускіх ВНУ.