Вы тут

Так і жывуць — дурніца з разумным...


На адмысловай паштовачцы («Маёй палавінцы на Новы год») — два сімпатычныя мядзведзікі: «хлопчык» (у чырвоным каптанчыку, з падарункам) і «дзяўчынка» — сама пяшчота!

А зрэшты, галоўнае тут не малюнак, галоўнае — словы: на знешнім баку — «Мне вельмі падабаецца сустракаць з табой Новы год...», на ўнутраным — «...а яшчэ больш мне падабаецца сустракаць з табой кожны новы дзень!»

Так было, так ёсць. І — хочацца верыць — будзе!


Назад дарогі няма

Дзетак у Лены двое — сынок (у лютым яму чатыры) і дачушка (ёй два). «Цяжка?» — пытаем у маладой матулькі, якая гадуе малых без бабуляў-дзядуль. — «Ды не, — усміхаецца тая. — Мне муж дапамагае... Мы нават сварымся, каму з нас ноччу ўставаць. Ён хоча, каб я лішнюю гадзінку паспала, а я — каб ён». — «Малайцы! Вы так шкадуеце адно аднаго!» — «Ды не толькі... Мы яшчэ «на беразе», ну, да вяселля, дамовіліся, што дзеці ў нас будуць адразу і не менш, чым двое, што гэта — наш сумесны праект: вырасціць іх, у людзі вывесці... Вось і вядзём памалу».

...Дарогу б такім «праектантам»!

Добра!

У прыяцеля дом як дом — можна сказаць, звычайны.

З незвычайнага — хіба кабінецік: з высокімі кніжнымі шафамі, са старым, яшчэ дзедаўскім рабочым сталом, з камп'ютарам і мноствам фотакарткак. Яны тут, здаецца, паўсюль...

На найбольшай — яшчэ давясельнай — гаспадар у абдымку з каханай дзяўчынай, побач, на трошкі меншай, — ён жа ды ўжо з дачушкай. Тая — маленькая, прыбраная — у яго на карку сядзіць, звесіўшы ножкі... Подпіс унізе: «Як добра сядзець у таты на шыі!»

...Добра настолькі, што вельмі многія дзеці, нават дарослыя, злазіць не хочуць.

Доўг — не вяроўка

Горад. Раніца. У трамваі народу шмат. Побач — двое маладых мужчын.

— Ну, купіў сабе новую спальню? — пытае адзін.

— Купіў — на сваю галаву.

— Гэта чаму ж?

— Ды ў крэдыт... А як цяпер аддаваць?

...Кароткі дыялог, як ілюстрацыя да крылатага: «Добры рубель пазычаны, толькі спаць не дае». Нават на новым ложку.

«Выйгрыш»

Праўдзівая «гісторыя»: два журналісты некалі, у мінулым стагоддзі, у камандзіроўку прыехалі, да старшыні райвыканкама зайшлі, прадставіліся:

— Холад...

— Голад.

— Хлопцы, вы б, можа, не разам? — насцярожыўся той старшыня. — Можа, хоць паасобку ездзілі б?

Зрэшты, тут не пра яго. І не пра іх. Проста...

Холад. Дом. Сцежка і паралельна ёй такая ж доўгая чарга ў банкамат. Займаем — з улікам дыстанцыі і міжволі назіраем: пара наперадзе — хлопец з дзеўкай. Маладыя, прыбраныя: у яркіх пухнатых куртках, у цёплых шаліках ды шапках... А ногі амаль што босыя.

— Кароткія да костачак шкарпэткі я магу яшчэ зразумець, — каментуе моду прыяцелька. — Іх, напэўна, мыць прасцей, парашку меней трэба. А вось кароткія порткі... Іх лягчэй не спэцкаць, ці што?..

Магчыма…

Фота Анатоля Клешчука.

Як магчыма і тое, што час ды грошы, сэканомленыя цяпер на мыцці, потым могуць пайсці на беспатрэбнае — на лекі ад хвароб, нажытых па ўласнай дурноце.

Прысмак мёду

Зяць Лявонаўны ў горадзе жыве, у яе, у вёсцы, пчальнік трымае. Клопатная справа, а таму ледзь вольная гадзінка, — ён за тэлефон: «Лявонаўна, я прыеду... Трэба пчол паглядзець».

«Трэба дык трэба», — згаджаецца цешча і пасля гэтага як нос не разаб'е: носіцца па хаце, па дварэ, па агародзе, каб усё прыбраць (госць жа), каб нешта прыгатаваць, каб з сабой яму сумкі злажыць...

— Мне ягоныя пчолы ўжо ў пячонках сядзяць, — пасля ад'ездаў (прычым з ранняй вясны да позняй восені) скардзіцца суседкам.

І потым, узімку, таксама не маўчыць: таксама наракае, бо пчолы спяць, зяць... не прыязджае.

— Бабачкі, гэта ж з-за яго я так разленавалася, ну так разленавалася — анічога рабіць не хачу! — прызнаецца цешча. — На канапе днямі сяджу і думаю: ну хай бы ж ты, гад, пазваніў! Хай бы сказаў, што едзеш! Я тады б мігам...

Анекдот у тэму. «Я такая хворая, ну такая хворая, — жаліцца цешча зяцю. — Да вясны далібог памру!» — «Ну то глядзіце, мама: паабяцалі — самому Богу (!)».

Хто пойдзе?

Раніца. Паліклініка. Доўгі калідор з безліччу людзей, з безліччу дзвярэй. На адных — надпіс: «Афтальмолаг». І чарга — з уласцівымі ёй размовамі:

— Катаракта ў мяне, — дзеліцца бядой адзін з дзядоў-пацыентаў. — На левае вока амаль нічога не бачу. І на правым аперацыю трэба рабіць. Добра, як добра, як пашанцуе, а як не? Страшна...

— Дык не рабі, — раіць яму другі з дзядоў. — Я сваю катаракту каторы час на кроплях трымаю...

— Хм, катаракта... Хваробу знайшлі, — бурчыць іх сусед па лаўцы. — У мяне глаўкома, халера на яе. Нічым не лечыцца!..

Як і варта чакаць, у размовы старых пра ўласныя хворасці ўступае крыху маладзейшы — з «аптымістычным»:

— Хлопцы, хваробы вачэй — усе цяжкія і дрэнныя тым...

— ?

— ...Што памрэш і не ўбачыш, хто пойдзе за труной, хто — не...

Дзяды маўчаць — не ўсміхаюцца (у адрозненне ад іншых «чаргавікоў»). Трэба разумець, думаюць, што добра было б пабачыць, хто сапраўды пойдзе, а хто, можа, і не.

Цяжкі выпадак

У медыкаў работы за вочы, — не выпадае турбаваць, тым больш — па драбязе.

Праўда, ёй, драбязой, хвароба здавалася зранку, а вось пад вечар...

Пашчасціла, што «хуткая» прыехала хутка, што забрала адразу, але ж везла ну вельмі доўга! Што можна было зразумець: час пік, машын у горадзе многа, святлафораў таксама — дзе-нідзе прыйшлося стаяць.

— Можа, сірэну трэба ўключыць? — спыталі ў медсястры, што сядзела побач.

— Не той выпадак, — спакойна адказала дзяўчына. — Сірэна ўключаецца тады, калі хворы ўжо таго... Памірае...

Падбадзёрыла, карацей. І прасвятліла: дарогу для «хуткай» (гэта святое!) мы саступалі і так, цяпер жа — яшчэ здалёк...

Асабліва — калі з сірэнай..

Думкі — гэта адно...

Цётка Маркаўна ўсё жыццё «адтрубіла» ў калгасе, шмат старшынь перабачыла.

Найгоршы, кажа, апошні быў. Дзякуй богу, на пенсію адправілі... І жонка яго ў хуткім часе злягла. Так што сам ён цяпер (чаго ніколі не рабіў) пыніць гаспадарку і варыць есці, сам прыходзіць да Маркаўны па малако — прыгнуты, зблажэлы...

Цётка яму, як перад люстэркам:

— Глянь, Гардзеевіч, як мы зраўняліся: выглядаеш — амаль як я. А мусіць жа, не чакаў, не думаў, што так атрымаецца?

— Думаў, — бубніць сусед, — але не верыў.

Дурніца з разумным

Вёску разам з цяплом пакідаюць людзі. Спачатку дзеці, потым дачнікі, а нарэшце — «пералётныя птушкі»: адзінокія бабулі-дзяды, што на зімку з'язджаюць да дзяцей, каб потым, калі пашчасціць, вярнуцца...

У маркоце, у трывожным чаканні стаяць іх сялібкі, у беспрытульнасці гойсаюць сабачкі ды каты: ціснуцца да рэдкіх цёплых хат.

Туды ж, падобна, збягаюцца мышы. І «паганяць» немаведама як, бо труціць іх, здавалася, рызыка — для катоў...

Аж не! Ну ўбачце: з-за халадзільніка выпаўзае мыш, акурат як п'яная, улукаткі, «ідзе» ў бок печы, валіцца на бок, ледзьве ўстае, хістаецца, падае...

З крэсла за ёй, відавочна, атручанай, ва ўсе вочы назірае котка, потым саскоквае на падлогу, збівае мыш з «абранага курсу», грэбліва глядзіць, як тая падымаецца, лапай «футболіць» у кут за памыйнае вядро і вяртаецца назад на калені гаспадара. Які ў гэты ж час з асалодай пацягвае «Прыму».

Іншымі атрутамі таксама, на жаль, не грэбуе.

Так і сядзяць, так і жывуць побач homo sapіens (чытай: чалавек разумны) і дурная (?) котка.

Кожны выбірае па сабе...

П'яны ў трамвай ледзь «запоўз» — прыступкі цяжка даліся... Затое потым спрытна плюхнуўся на сядзенне — ледзь не «прышчаміў» там невялічкага строгага дзядка.

Той зморшчыўся, адсунуўся да самай «сцяны» і ўжо адтуль распачаў вядомае: «Эх ты, малады, здаровы, а які занятак сабе знайшоў... Лепш бы нечым людскім заняўся. Іншыя, глянь (п'яны вухам не павёў), трамваі водзяць, дысертацыі пішуць, эканоміку падымаюць...»

— Што? — насцярожыўся раптам дзяцюк. — Эканоміку? Хай бы лепей пілі...

Як жыць, дык на волі...

Цётка Галя ў свае 80 з добрым хвастом зімуе ў сваёй хаціне, у вёсцы. Да дзяцей у горад з'язджала нават не раз, але хіба захварэўшы...

Неяк аж два месяцы пражыла. На пачатку размовы казала, як ёй добра было: і цёпла, і ўтульна, і весела (часам... Калі ўнукі збіраліся)...

Ды куды часцей, як потым прызналася, там турма турмой, нават камерай-адзіночкай, бо ў агульнай (камеры) хоць з нейкай зэчкай пагаварыў бы... А ў кватэры — зяць з дачкой на работу, і ты цэлы дзень адзін. Хоць воўкам завый: нікога не ведаеш, нікуды не выйдзеш, бо ўсюды жалезныя дзверы, замкі, дамафоны...

Адкуль — выснова (цётчына): як жыць, дык дай бог на волі, як паміраць — дык дома.

«Камплімент»

Горад. Ранак і рынак. Прадаўцоў і тавараў шмат, пакупнікоў — пакуль наадварот. І тыя шыбуюць міма, калі іх не спыняць...

— Мужчыначка, — аклікае кагось маладая гандлярка, — давайце каўбаскі ўзважу... Свежачок! Толькі што прывезлі!..

(«Мужчыначка», падобна, «не чуе»).

— А гляньце, якая грудзінка ў мяне! — не змаўкае дзеўка.

Вось цяпер чалавек (досыць сталага ўзросту) спыняецца, як за што зачапіўшыся, — ва ўсе вочы глядзіць на гандлярку.

— Пакаштуеце? — тут жа прапануе тая, адразаючы тонкі скрылік і, вядома ж, «шчабечучы» далей. — Адно мяска, бачыце! І мяккае-мяккае!.. Бярыце! Вам якраз па зубах!

...Вось пра гэта лепш не трэба было б, бо мужчыну — па тых самых зубах — як анучай ударылі. Ён пачырванеў, сагнуўся... Сышоў.

Прадавачка (з нажом, з мяккім скрылічкам) засталася стаяць — у чаканні новых кліентаў.

І, магчыма, у развагах — над тым, што трэба казаць, а што не.

Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

«Сумныя» прадукты — прэч з халадзільніка!

Грамадства

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

Пасля смерці Сталіна «жалезная заслона», якая аддзяляла Савецкі Саюз ад навакольнага свету, прыадчынілася.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

АВЕН. Неабходна будзе сканцэнтраваць намаганні на рабоце.

Грамадства

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

«Ні разу не пашкадавала, што прыйшла працаваць у такую ўнікальную структуру, як спажыўкааперацыя»