Вы тут

Спявачка і вядучая Анжаліка Пушнова: Людзі думаюць, што ў маім жыцці не бывае суму...


Спявачка, артыстка, вядучая АНТ, аўтар рубрык «Дзяжурная па горадзе» і «Навіны музыкі» (якія зараз знаходзяцца на часовай «перазагрузцы») — яна толькі нядаўна скончыла факультэт журналістыкі, а ўжо скарае вяршыні тэлебачання і айчыннага шоу-бізнесу. Заўсёды адкрытая і прыязная дзяўчына пагадзілася знайсці час у сваім шчыльным графіку і адказаць на пытанні «Чырвонкі. Чырвонай змены».


— Раскажы, як нараджаліся ідэі для тваёй рубрыкі «Дзяжурная па горадзе»?

— Сюжэты ўзнікалі вельмі проста. Я магу есці марожанае, потым паглядзець на дзяцей, і ў галаву прыходзіць ідэя прапанаваць мінчанам прыгадаць сваё дзяцінства і адказаць на мае пытанні. Насамрэч, тэм вельмі шмат, варта проста паглядзець вакол сябе. Заўсёды трэба звяртаць увагу на дэталі.

— У журналістыцы на каго раўняешся?

— Калі вучылася на журфаку, вельмі моцна захаплялася Опрай Уінфры, вучылася ў яе таму, як знайсці падыход да кожнага. Потым гэты навык спатрэбіўся мне для згаданай рубрыкі. Таксама яна навучыла мяне пазітыўнаму стаўленню да жыцця, мэтанакіраванасці і аптымізму.

— Ці чакаць ад цябе новых аўтарскіх праграм?

— Вельмі спадзяюся, што яны яшчэ будуць, бо калі ішла на канал, хацела весці сваю вялікую аўтарскую праграму. І я да гэтага іду, разумеючы, што не ўсё адбываецца адразу.

Памятаю, як прынесла пяць рубрык, з якіх выбралі толькі «Дзяжурную па горадзе». Тады мне прапанавалі проста паспрабаваць, думалі, што нічога ў мяне не атрымаецца. Але ўсё склалася ўдала, потым з'явілася яшчэ музычная рубрыка. Мяркую, што самае галоўнае — мець ідэі і жаданне.

— А як ты выбіраеш кампазіцыі для сябе?

— Зараз стала актыўна супрацоўнічаць з замежнымі аўтарамі, асабліва ўкраінскімі. Кожны дзень на маю пошту прыходзіць шмат дэмак, аранжыровак і «сырых» нарыхтовак. Але з песняй, як з чалавекам, ты адчуваеш, тваё гэта ці не. Галоўнае — прачуць музыку ўсім сэрцам. Напрыклад, з песняй «Цюльпаны» адбыўся імгненны канект з першых нот. Я адразу палюбіла яе і сказала, што вельмі хачу выканаць гэтую кампазіцыю. А бываюць выпадкі, калі зрастаешся з песняй толькі ў працэсе работы. Ты бярэш сыры матэрыял, змяняеш тэкст, мелодыю, а потым пішаш новую аранжыроўку. У выніку песня можа атрымацца абсалютна іншай і адрознівацца ад першапачатковай дэмкі, але часцей за ўсё аўтарам вельмі падабаецца фінальны варыянт.

Я сама пішу вершы, але неяк не даходзіла да мелодый. А вось за час самаізаляцыі, калі менш хадзіла на работу і была з сям'ёй у вёсцы, пачала ствараць песні сама. Яны зусім не падобныя на мае папярэднія кампазіцыі. Вельмі хочацца набрацца смеласці іх выпусціць, таму што сваё паказваць заўсёды страшна.

— Хто цябе натхняе ў музыцы?

— Куміраў у мяне няма. Ёсць артысты, якія падабаюцца. І калі яны да нас прыязджаюць, то я спрабую ўсімі спосабамі ўзяць у іх інтэрв'ю ці проста паразмаўляць з імі за кулісамі. Адна з такіх апошніх сустрэч была з Цінай Караль. Мяне вельмі натхняе яе харызма, голас, паводзіны на сцэне і стаўленне да жыцця. Я была на яе канцэртах, дзе кожны раз чула жывы гук і выдатны вакал.

— Пагаворым пра кліп «Побач з табой». Як узнікла ідэя, чаму абрала менавіта такую гісторыю?

— Для мяне гэта эксперымент ва ўсіх планах. Па выхадзе яна атрымалася не такой, якой я бачыла яе першапачаткова, але водгукі паказалі, што песня адразу ўсім спадабалася. Ведаеце, я раней не рабіла кампазіцый у такім стылі, які зараз папулярны, асабліва сярод хлопцаў. Тут чуецца нейкі дысананс глыбокай лірыкі і рухомага біта.

Адразу зразумела, што хачу кліп-гісторыю, але мне не хацелася рабіць нешта банальнае. Не буду спойлерыць, раскажу агульную ідэю кліпа. Мы хацелі паказаць, што сапраўднае каханне — без межаў, і што з чалавекам трэба быць побач як у шчаслівыя, так і ў складаныя моманты.

Я атрымала вельмі шмат водгукаў. У кліпа больш за 200 тысяч праглядаў, і для мяне гэта ўласны рэкорд. Падабаецца, што людзі каментуюць і прыгадваюць свае гісторыі. Была ідэя зрабіць нарэзку кадраў, якія ідуць у самым пачатку, каб проста перадаць атмасферу кахання, але чагосьці не хапала, і тады рэжысёр кліпа Васіль Ліхтаровіч прапанаваў такую кульмінацыю. Калі ён пра яе расказаў, у меня адразу беглі мурашкі па целе.

— Хацела б сябе паспрабаваць у нейкай новай сферы?

— Зусім не хачу ў кіно, таму што я хто заўгодна, але толькі не актрыса. Вось што люблю, дык гэта танцаваць. У дзяцінстве ведала: калі не стану спявачкай, мне будзе чым заняцца. Я нават зайздросціла танцорам, бо ім можна есці марожанае, а музыкантам нельга, каб зберагчы свой голас. У больш дарослым узросце хадзіла на сальсу, таксама прафесійна займалася танцамі жывата.

— Якія планы на будучыню як у спявачкі?

— Мне хочацца рухацца няхай маленькімі, але важнымі крокамі ў музыцы. Ёсць ідэя сабраць стадыён «Дынама» на сольным канцэрце.

Хачу паказаць сябе і сваю творчасць у іншых краінах, трошачкі часцей з'яўляцца на замежных пляцоўках.

— Якую параду дала б маладым чытачам?

— Мне падаецца, што кожны дзень трэба выкарыстоўваць, як шанц стаць крышачку лепшым. Трэба нешта браць з кожнага дня, бо няма нічога выпадковага. У нас ёсць магчымасць ствараць, займацца тым, што нам падабаецца, абдымаць блізкіх людзей і рабіць нешта для сябе. Шануйце і па-сапраўднаму любіце сваё жыццё, толькі тады ўсё ў вас атрымаецца.

У мяне часта пытаюцца, чаму я заўседы на пазітыве. Людзі думаюць, што ў маім жыцці не бывае сумных момантаў, але яны ёсць. Толькі навошта іншым бачыць Анжаліку Пушнову ў такім стане? Часам мы не можам змяніць абставіны, але можам змяніць стаўленне да іх. Добрае ёсць заўсёды.

— Калі б у цябе была магчымасць вярнуцца ў дзяцінства і сустрэцца з сабой маленькай, што б ты сказала або параіла той дзяўчынцы? І ці спраўдзіліся ўсе яе мары?

— Я сказала б сабе: ты ідзеш правільнай дарогай. Будзь смялейшай і аддавай больш любові блізкім, таму што часам ты растрачваешся і забываеш, што гэтыя людзі дапамаглі табе стаць лепшай.

Яшчэ параіла б ніколі не спыняцца. Аднойчы тата ў патрэбны час даў мне вельмі добрую параду: калі ў якой-небудзь са сфер усё дрэнна, не давай гэтаму разбурыць другую частку цябе. Проста ў мяне быў момант, калі нічога не хацелася рабіць, была абсалютная апатыя да ўсяго. І тады ж нарадзілася песня True Love да «Еўрабачання», была мая заяўка і ўдзел у фінале. Прыгадваю гэты перыяд жыцця з цеплынёй, таму што фраза таты дапамагла мне падняцца і ісці далей.

Пакуль яшчэ рэалізавала не ўсе мары, але я ў працэсе. Большасць з іх увасобіліся ў рэальнасць, і гэта вялікае шчасце. Ёсць нават моманты, прыгадваючы якія, ганаруся сабой, а бывае, калі не вельмі. Але ўсё роўна мары спраўджваюцца, галоўнае — верыць і ісці да іх.

Рэвека АХРАМЕНКА, студэнтка ІV курса факультэта журналістыкі БДУ

Фота дадзена гераіняй

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

«Сумныя» прадукты — прэч з халадзільніка!

Грамадства

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

Пасля смерці Сталіна «жалезная заслона», якая аддзяляла Савецкі Саюз ад навакольнага свету, прыадчынілася.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

АВЕН. Неабходна будзе сканцэнтраваць намаганні на рабоце.

Грамадства

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

«Ні разу не пашкадавала, што прыйшла працаваць у такую ўнікальную структуру, як спажыўкааперацыя»