Вы тут

Як жыве найлепшая студэнцкая сям'я Беларусі


Арцём і Анастасія КАВАЛЕЎСКІЯ — найлепшая студэнцкая сям'я па выніках рэспубліканскага конкурсу «Шчаслівыя разам». Але такімі яны з'яўляюцца не толькі ў рамках праекта, бо разам ужо пяць гадоў, тры з якіх — у афіцыйным шлюбе. Суразмоўнікі прызнаюцца: з гадамі іх каханне становіцца ўсё мацнейшым, і сакрэту ў гэтым ніякага няма — трэба вельмі паважаць адно аднаго, мець агульныя мэты і заўсёды самаўдасканальвацца.


— Я па жыцці актыўны і адказны хлопец, — кажа дваццацічатырохгадовы Арцём. — Вучуся на чацвёртым курсе лячэбнага факультэта Віцебскага медыцынскага ўніверсітэта, з'яўляюся намеснікам старшыні прафкама студэнтаў нашай ВНУ, акрамя таго, працую фельчарам на хуткай дапамозе. Агульны медыцынскі стаж — шэсць гадоў. Сам родам з Магілёва, Насця — з Рагачова. Пазнаёміліся на трэніроўцы па баскетболе. Тады разам вучыліся ў Аршанскім дзяржаўным медыцынскім каледжы. Яна была на першым курсе, я на трэцім. Мне заўсёды здавалася, што такі спорт — пераважна для хлопцаў, таму было нязвыкла бачыць там дзяўчыну. Пачаў аказваць ёй знакі ўвагі, аднак спачатку яна іх ігнаравала. А праз некаторы час неяк выбіраў аўсяныя крупы ў краме (вырашыў перайсці на правільнае харчаванне), хтосьці ззаду падышоў і сказаў: бяры тую, што з абрыкосамі, яна вельмі смачная. Азірнуўся — а гэта Насця. Падумаў, што марнаваць час не трэба, узяў ініцыятыву на сябе: правёў яе да інтэрната і данёс торбы, запрасіў на гарбату з торцікам. І так крок за крокам зблізіліся, паколькі бачыліся і на вучобе, і ў інтэрнаце.

— Так, я доўга супраціўлялася заляцанням Арцёма, хоць ён адразу вельмі спадабаўся: спартыўны, рашучы, харызматычны. Прайшоў пэўны час — і закахалася, пачалі сустракацца, — расказвае дзяўчына. Зараз Насця вучыцца на трэцім курсе факультэта ветэрынарнай медыцыны Віцебскай дзяржаўнай ветакадэміі.

— Мне прыемна, што муж — хлопец практычны, але калі трэба, можа быць вельмі рамантычным, — прызнаецца яна. — Калі адзначаем маленькія і вялікія значныя для нас даты, заўсёды прыемна мяне здзіўляе. Памятаю, прыязджаю з Рагачова ў Оршу, а мяне ўжо чакае букет прыгожых руж і смачная вячэра. Або сустрэча з ім на вакзале і маленькі падарунак.

— Насця вельмі любіць салодкае, таму імкнуся штодзень прыносіць дадому ласункі, — дадае Арцём.

Падчас вучобы ў Оршы пара жыла разам у інтэрнаце медкаледжа, ужо тады вырашылі рабіць усё разам, весці агульны бюджэт, бо ведалі: іх намеры ў адносінах адно да аднаго — сур'ёзныя.

— Я праз два месяцы пазнаёміла Арцёма са сваімі бацькамі, — падзялілася Насця. — Памятаю, на Новы год прывезла яго дадому, там былі ўсе мае сваякі і я афіцыйна прадставіла яго як хлопца. А пасля, у лютым на зімовых канікулах, ён мяне павёз да сваіх. Узаконіць нашы стасункі не было спантанным рашэннем. І я пэўны час сумнявалася: ці не рана мне выходзіць замуж, бо ўсё ж такі сустракаліся на той момант толькі паўтара года. Але Арцём сказаў: я цябе кахаю і хачу далей быць з табой, таму якая мне розніца, ажэнімся мы зараз, праз два гады або праз дзесяць, я ўсё роўна хачу быць з табой заўсёды. Цяпер у афіцыйным шлюбе адчуваю сябе больш абароненай і лічу, што для будучых дзяцей так будзе лепш. Увогуле Арцём скончыў каледж раней, чым я, на два гады, і паехаў працаваць і атрымліваць вышэйшую адукацыю ў Віцебск. Аднойчы прыехала да яго ў госці, мы пайшлі прагуляцца. Надвор'е было не вельмі добрае: дзьмуў вецер і ішоў дождж. Праходзілі па мосце, дзе вісела шмат замочкаў закаханых пар, і я падумала: трэба і нам павесіць, — і тут ён дастае замочак. Здзівілася, што так супала. І раптам пачула, як людзі вакол пачалі пляскаць у далоні. Азірнулася — Арцём стаў на калена з пярсцёнкам і са словамі: «Цяпер ты абавязана выйсці за мяне замуж!»

— Дарэчы, вяселле адсвяткавалі ў прыгожую дату: 07.07.2017, каб дакладна пра яе не забыць (усміхаецца Арцём), але я і так усё памятаю! Ідэальнага моманту і ўзросту для ўступлення ў шлюб няма. Я сустрэў свайго чалавека і вырашыў не цягнуць. Бацькі таксама падтрымалі ў намерах ажаніцца. У шлюбе наша стаўленне адно да аднаго амаль не змянілася, хіба што, вырас узровень даверу. Пры гэтым у нас абсалютна розныя характары, можа, як кажуць, «мінус на мінус дае плюс», таму людзі і прыцягваюцца? Мы саступаем адно аднаму, бо ў адносінах важны кампраміс.

Маладая пара зараз жыве ў інтэрнаце ў сямейным блоку, які выдзеліў ім медуніверсітэт: з асобным санвузлом, кухняй і прасторным пакоем. Графікі ў сужэнцаў загружаныя: днём яны вучацца, а па начах працуюць, таму іншым часам бачыцца ўдаецца рэдка.

— У быту дапамагаем адно аднаму, — расказвае Арцём. — Гатаванне, уборка — не праблема, калі бачу, што каханая занятая або стамілася пасля работы, магу сам нешта прыдумаць. Аднак увогуле лічу, што за дзяўчынай — побыт, стварэнне ўтульнага дамашняга ачага, дамашнія заняткі. А за мной — больш складаныя, сур'ёзныя пытанні. Зразумела, Насцю заўсёды выслухаю, аднак апошняе слова — за мной. Наконт размеркавання сямейнага бюджэту ў нас усё проста.

З самага пачатку стасункаў нічога не дзялілі на «тваё-маё». Калі адзін заставаўся без грошай, другі абавязкова выратоўваў. Гаворым, каму што трэба купіць, і разам набываем гэта. Расплаціцца на касе ў харчовай краме, аплаціць «камуналку», набыць абутак ці адзенне, памяняць гуму на машыне можа кожны з нас у залежнасці ад таго, у каго стыпендыя бліжэй або зарплата «цалейшая». Частку заробку атрымліваецца адкладваць на значныя пакупкі, напрыклад, год таму набылі машыну.

— За што шануеце адно аднаго? — пытаюся ў суразмоўцаў.

— Мне ў Насці адразу спадабалася празмерная дабрыня, гэта адна з самых галоўных яе якасцяў. Яна вельмі любіць жывёл, заўсёды ім дапамагае, відавочна, што адчувае сябе побач з імі нашмат больш шчаслівай. Да таго ж жонка смачна гатуе — шлях да майго сэрца праз страўнік яна дакладна праклала! У пачатку нашых адносін я важыў значна менш, чым цяпер, а ўсё таму, што каханая сама есць, як верабей, а мне прыходзіцца даядаць (усміхаецца). А яшчэ — яна гаспадарлівая, шчырая. У нас ёсць кот Сямён, якому зараз пяць месяцаў, Насця яму пастаянна спявае калыханкі, носіць на ручках, корміць — адразу відаць, якой будзе мамай. Мне падабаецца выраз «муж галава, а жонка — шыя» — гэта пра нас. Бывае, іншым часам на мяне за штосьці крыўдзіцца і не кажа, у чым справа, аднак лічу, што дробязі не вартыя таго, каб доўга дзьмуцца і чакаць, хто першы забудзе пра свой гонар. А яшчэ мне здаецца, яна вельмі раўнівая.

— Арцём вельмі харызматычны, а дзяўчаты гэта любяць, тым больш ён працуе і вучыцца амаль у жаночым калектыве. Зразумела, не хачу яго ні з кім дзяліць. Мужа цаню за тое, што ён вельмі мэтанакіраваны і заўсёды дамагаецца таго, чаго хоча. Ведаю, што за спінай такога мужчыны буду як за каменнай сцяной, і нашы дзеці ў будучыні — таксама. Вырашыць любое пытанне, ніколі не здаецца і не апускае рукі. Ён — чалавек справы, а не пустых слоў.
А яшчэ Арцём вельмі клапатлівы і пяшчотны.

— Як лічыце, што робіць шлюб мацнейшым?

— Па-першае, гэта давер, паразуменне і раўнапраўе, — упэўнены хлопец. — Важна заўсёды здзіўляць адно аднаго, рабіць сюрпрызы і не ператвараць дробязі ў вялікія канфлікты. У сям'і важна быць на адной хвалі, у чым нам у першую чаргу дапамагае прафесія: заўсёды ёсць што абмеркаваць.

— Мы падтрымліваем адно аднаго ў цяжкіх сітуацыях, — дадае Насця. — Калі здараюцца праблемы на рабоце ці ў сям'і, ніхто не скажа: гэта мяне не датычыцца, наадварот, заўсёды дапаможам адно аднаму і словам, і справай.

Пара падзялілася, што адпачываюць яны звычайна разам, любяць хадзіць у госці і запрашаць да сябе сяброў. Да таго ж не супраць паглядзець серыялы.

— Вольнага часу ў нас звычайна няшмат, таму часта хочацца проста расслабіцца. Для прагляду звычайна выбіраем што-небудзь лёгкае, напрыклад, гумарыстычную перадачу, каб разгрузіць галаву, адпачыць ад работы, — дзеліцца Насця. — Заказваем піцу або сушы і атрымліваем асалоду адно ад аднаго. Але калі час дазваляе, не сядзім на месцы: без нас не абыходзіцца ні адзін турзлёт, конкурс або спаборніцтвы.

— Вось і сёлета не прайшлі міма рэспубліканскага конкурсу «Шчаслівыя разам»,  — дадае Арцём. — Мы ведалі аб яго існаванні, хацелі ўзяць у ім удзел раней, але па ўмовах зрабіць гэта маглі толькі пары, дзе абодва — студэнты медуніверсітэта. А ўжо ў бягучым годзе знялі такое абмежаванне, і мы ўзрадаваліся. Каб стаць найлепшымі, нам і яшчэ сямі парам трэба было прайсці выпрабаванні па планаванні бюджэту, гатаванні, сервіроўцы стала і іншым. Два га-ды таму я наведваў такі конкурс у складзе групы падтрымкі, таму прыкладна разумеў, чаго нам чакаць. Калі прыйшоў час ехаць, папярэдзіў усіх — мы накіроўваемся толькі за перамогай. Месяц быў на падрыхтоўку, усе этапы праходзілі на працягу трох дзён.

У першы для нас была арганізаваная спартландыя, а пасля хлопцы павінны былі зрабіць арганайзеры для ключоў, а дзяўчаты — прыгатаваць сямейную вячэру. Па ўмовах конкурсу трэба было купіць прадукты на 30 рублёў і як мага хутчэй прынесці іх каханай. Я справіўся за восем хвілін, тым самым паказаўшы найлепшы вынік. Сюрпрызам стала тое, што такое заданне ўсе выконвалі адначасова, аднак мы не разгубіліся: не ў першы ж раз гатуем. Пасля — час сервіроўкі, тут рабіў усё сам, і для мяне гэты этап стаў адным з самых павучальных і карысных, ён дакладна спатрэбіцца ў паўсядзённасці. У канцы дня наведвалі закрыты спектакль у тэатры, вельмі спадабалася.

А на трэці дзень выпрабаванняў мы паказвалі візітоўку і творчы нумар: я іграў на гітары і спяваў песню, жонка была на бэк-вакале, таксама дапамагалі сябры — Ілья і Ганна Рубцовы — з флейтай і баянам.

Мэты на будучыню ў пары дакладна ёсць. Спачатку, кажуць сужэнцы, трэба скончыць універсітэт, што яны зробяць у адзін год, а пазней, хутчэй за ўсё, іх чакае пераезд у Оршу ці Магілёў. «Да дыплома засталося менш за два гады. Насця, можа, да гэтага часу сыдзе ў дэкрэтны адпачынак. Асабіста я ўжо гатовы стаць бацькам», — падзяліўся Арцём.

Дар'я ШЛАПАКОВА

Фота з асабістага архіва герояў

Загаловак у газеце: Сямейная вячэра па-студэнцку, або Як гэта — знайсці адно аднаго

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

«Сумныя» прадукты — прэч з халадзільніка!

Грамадства

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

Пасля смерці Сталіна «жалезная заслона», якая аддзяляла Савецкі Саюз ад навакольнага свету, прыадчынілася.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

АВЕН. Неабходна будзе сканцэнтраваць намаганні на рабоце.

Грамадства

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

«Ні разу не пашкадавала, што прыйшла працаваць у такую ўнікальную структуру, як спажыўкааперацыя»