Вы тут

Сяргей Календа. Ціхая вуліца (Урывак)


Аўтар прапанаваў «Маладосці» апавяданне пра тое, як часам складана паразумецца ў сваёй сям'і, калі быт ператвараецца ў абсурднае існаванне, і «толькі вар'яцкае стаўленне да жыцця не дазволіць з'ехаць з глузду».


— Дай, Божа, мне сілы, каб лёгка палётаць па міры!

— А хто мне ўжо можа даць спакойна пабыць адной у сваім пакоі, блін?!

— Я ўсё чула, Марыя! Што за мацюкі!!!

— Ну мамаааааа, я не мацюкалася! Адчапіцеся ад мяне нарэшце!

Марыя ляснула дзвярыма свайго пакоя, а бацька пайшоў на кухню, зайшоў збоку ад жонкі, абняў яе за талію і праз яе руку схапіў тое, што яна старанна наразала — гэта была рознакаляровая пластыкавая кактэйльная саломка.

— М-м-м! Гэта як пераплыць Ла-Манш!

— Ага, скажы гэта Марыі, яна кажа, што гатую я кепска!

— Добра, што ты высокая такая, як вежа міру...

— От ты так заўсёды! Не каб праблему вырашыць, толькі зубы загаворваеш! — прамовіла жанчына, скінула з таліі руку мужа, павярнулася, адчыніла кухонную шафу, дастала пакунак мукі, высыпала яго на стол, наліла зверху піва з банкі, высыпала парэзаныя пластыкавыя кружочкі і пачала ўсё гэта раскачваць у цеста. — Сёння будзе макарона! І я спадзяюся, усе будуць есці нармальна!!! — апошнюю фразу маці пракрычала так, каб было чутна на другім паверсе, але ў пакоі дачкі толькі зрабілі музыку грамчэй.

— Марыя! Спускайся на вячэру! — маці пракрычала з кухні, наліваючы з каструлі ў талерку дзіўнае рэчыва: абвараныя кавалкі мукі з расплаўленымі пластыкавымі трубачкамі... Зверху яна вырашыла ўсё пасыпаць зямлёй з-пад кактуса, які стаяў пасярод кухоннага стала. — Марыя! Я паўтараць па сто разоў не буду! Хутчэй уніз!

— Як жа вы мяне дасталі!!! — закрычала Марыя, спускаючыся.

— Гэт ты мне тут ня тое! Ведаеш жа ж! Не адразу каб тут! Зараз вазьму мячык і пакажу табе астэроід!

Бацька схапіўся за рэмень, расшпіліў яго і выцягнуў са штаноў. У выніку атрымалася не вельмі, бо ў мужчыны з'ехалі долу штаны. Марыя засмяялася і пацягнулася па тэлефон, каб сфатаграфаваць бацьку ў смешным становішчы.

— Ах ты тваю направа! Пакладзі кран, інакш я не адказваю за пераезд!

Пакуль Марыя з бацькам гарлапанілі і бацька, заблытаўшыся ў нагавіцах, спрабаваў да дачкі дацягнуцца рэменем, маці ціхенька сабе памыла замест посуду хлебніцу і тостар, акуратна іх абцерла ручніком, а потым падышла са спіны да бацькі і з усёй моцы ўдарыла яго па галаве лабутэнам. Мужчына закрычаў не сваім голасам, у яго па лбе пацёк тонкі струмень крыві.

— Сядайце ўсе вячэраць! — прамовіла маці і пайшла на кухню.

Бацька яшчэ пакрычаў крыху, але хутка стаміўся і заглух.

— Лёня, пазвані сыну. Няхай ужо дадому едзе. Вячэра стыне, — прамовіла маці.

Лёня выцер рукавом скрываўлены лоб, узяў з тумбачкі мабільны тэлефон і набраў Віцю. Марыя села нарэшце за стол, але есці тое, што было ў талерцы, ёй зусім не хацелася.

— Мама, ну мамачка, слухай, не, я цябе шчыра прашу, згатуй што-небудзь нармальнае!

— Татку, можаш мне не званіць! Я ўжо дома! Галодны, як ваўкалак! — на парозе стаяў хлопец, трымаючы ў руках тэлефон.

— От мой харошы! — прамовіў бацька і пайшоў насустрач сыну.

— А што гэта ў цябе галава ў крыві?!

— А гэта нічога!

— Ну то добра!

— Давай за стол! — прамовіла маці і наваліла ў талерку сыну мучнога пластыку, пасыпанага зямлёй.

— Ох, смаката сёння якая! — абрадаваўся Віця.

Не паспелі ўсе як мае быць павячэраць, як раптоўны грукат у дзверы, а потым настойлівы званок выштурхнулі сям'ю з ідыліі.

— Адчыняйце! Гэта паліцыя!

Адчыняць дзверы не трэба было, Віця іх не зачыняў.

— Не варушыцца, усім пакласці рукі на стол, пакласці на стол, я сказаў!

Усе зрабілі так, як прасіў паліцэйскі, а Віця, на свой страх і рызыку, павольна ўстаў з-за стала.

— У нас усё добра... усё як мае быць... вы прыехалі да нас дарма, спадар паліцэйскі, — прамовіў сын, прыхапіўшы са стала батон. — Вось, трымайце, гэта мая дарагая матуленька сама выпякае. Цудоўны на смак! Вазьміце з сабой, я вас правяду да дзвярэй.

Паліцэйскі падпарадкаваўся падлетку, узяў батон і накіраваўся да выхаду.

— Добрага вам вечара, — прамовіў ён і хлопнуў дзвярыма.

Праехаўшы не адзін кіламетр, ён спыніўся. Уключыў аварыйныя агні, выключыў рацыю і закурыў.

Праз пару хвілін мужчына заўважыў пакладзены на суседняе крэсла батон. Узяў яго, пакруціў... Потым, павагаўшыся, адкусіў.

Не паспеў разжаваць кавалак, як на зубы трапілася вострае. Мужчына выплюнуў хлеб на далонь і заўважыў, што начынне батона складзена з цвікоў — маленькіх цвікоў для мэблі.

Спачатку паліцэйскі нават не здзівіўся, а толькі заўсміхаўся. Ізноў адкусіў, разжаваў, прамовіў: «Гіпноз нейкі», завёў машыну, уключыў мігалкі, развярнуўся і пагнаў назад, на вуліцу Ціхую, 6.

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Хутка выпускны! Што выбраць, каб выглядаць годна на галоўным школьным свяце?

Хутка выпускны! Што выбраць, каб выглядаць годна на галоўным школьным свяце?

Пачнём, зразумела, з дзяўчынак, бо менавіта іх мамы ўжо цяпер ламаюць галаву над выпускным уборам дачок.

Грамадства

Дружалюбнасць да сем'яў і моладзі — важны крытэрый сацыяльна арыентаванай дзяржавы. Круглы стол

Дружалюбнасць да сем'яў і моладзі — важны крытэрый сацыяльна арыентаванай дзяржавы. Круглы стол

Нацыянальным брэндам Беларусі па праве лічыцца сацыяльная падтрымка сем'яў дзяржавай, і таму напярэдадні Міжнароднага дня сям'і прадстаўнік