Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Багатая, дзякаваць богу (і людзям!..), пошта ў любімай звяздоўскай рубрыкі: шмат гісторый, шмат кампліментаў, якія, як правіла, застаюцца «па-за кадрам»... І хіба зрэдку, пры падвядзенні вынікаў конкурсу на найлепшую гісторыю, выносяцца на старонкі «Звязды».

Такім чынам яшчэ адзін ліст (у якасці прывітання новаму, спадзяёмся, актыўнаму аўтару) і яшчэ адна бываліца (ці прызнанне, так бы мовіць, старому). А далей — усё, як раней: «Провад» працуе. Да сустрэчы па пятніцах!


«Я выпісваю «Звязду» з тых часоў, калі стала атрымліваць зарплату — пайшла працаваць, — піша спадарыня Ларыса Купрыянчук з Рагачоўшчыны. — Падабаецца падача матэрыялаў, разнастайнасць рубрык. Чытаючы іх, я, бывае, спрачаюся з аўтарам, часам згаджаюся, бывае — пераконваюся ў сваёй недасведчанасці і нават здаю экзамен на веданне роднай мовы...

Але ж ці не больш за ўсё мне падабаецца ў газеце рубрыка «Алё, народ на провадзе!» Я проста ў захапленні ад многіх гісторый і шчыра зайздрошчу тым, хто ўмее пра нешта расказаць, хто можа так лёгка пасмяяцца з сябе. Паспрабую і я. Праўда, што з гэтага атрымаецца, пакуль не ведаю...».

Віват усім, хто не баіцца... у тым ліку спрабаваць!

А што датычыцца ведання...

Як кажуць нашы суседзі-расіяне: «Знал бы прикуп, жил бы в Сочи».

Лепш там ці не? Гэта, як падказвае жыццёвы досвед, залежыць не ад назвы горада, наяўнасці мора, грошай, машын і шмат чаго яшчэ. Рабі пільна — і тут будзе Вільня, казалі продкі.

Ад іх жа праверанае часам: рабі, што трэба, і хай будзе, што будзе! То ў добры шлях?!

Ну а дружба пачынаецца... З усмешкі!


І не толькі з яе

Хітра ўладкавана чалавечая памяць. Бывае, нешта ўбачыў-пачуў, а што — хоць забі — назаўтра не ўспомніш, а нешта — якраз наадварот — «ляжыць» там гадамі ці нават дзесяцігоддзямі і ўспамінаецца досыць часта... Можа, таму, што ў хату пяць разоў на тыдзень прыходзіць «Звязда»? Што па пятніцах там любімая рубрыка «...Народ на провадзе», з якой, уласна...

Нічога крамольнага — проста адна праўдзівая гісторыя. Праўда, перш чым расказаць яе, трэба што-нішто растлумачыць. Справа ў тым, што я — чалавекі імпульсіўны. Гэта значыць, што нечым захапіўшыся, ужо не спынюся. Дзякуючы гэтай якасці ў нас з'явіліся свая бібліятэка, пчальнік, клеткі з трусамі, па́лкі для шведскай хадзьбы і шмат што яшчэ...Тое ж датычыцца і людзей: гэта значыць, што калі нехта з іх нечым уразіў, мне хацелася аб гэтым сказаць, напісаць, сазваніцца з чалавекам альбо нават пашукаць магчымасці, каб сустрэцца ды пазнаёміцца. Часам гэта мне ўдавалася, часам, на жаль, не. Але і ў такім выпадку я (без ніякіх крыўд) працягвала сачыць за жыццём, за творчасцю сваіх улюбёнцаў.

Дык вось быў час: у гады перабудовы я страціла сувязь са «Звяздой». Тады не да падпіскі неяк было. Людзі старэйшыя помняць і пустыя паліцы ў крамах, і талоны з купонамі... Аднак чытаць газеты мне па-ранейшаму хацелася, таму ў вольную хвіліну я заходзіла на пошту (гэта блізка было, на той бок вуліцы), садзілася ў дальнім куточку і, можна сказаць, адводзіла душу — гартала свежую прэсу.

У «Звяздзе» вочы «зачапіліся» за «Простую мову», за рубрыку «...Народ на провадзе!». Помню, што чытала іх, а здавалася, што... слухаю, чую блізкія жывыя галасы, цікавыя слоўцы, сваё, роднае прастамоўе... І гэта — не кажучы пра сюжэты, пра стыль, пра гумар...

Міжволі запомніла прозвішча аўтара, стала шукаць яго на старонках газеты, якую ўжо хацелася атрымліваць дома і ў якую самой карцела штось напісаць. Але ж спачатку пазваніць гэтай загадкавай Валянціне Доўнар, пагаварыць, а калі пашчасціць, то, можа, і пабачыцца?

...Не магу сказаць, што мая просьба аб сустрэчы была прынятая з радасцю (я потым зразумела, што не самы ўдалы выбрала час: канец месяца, года, свя́ты на носе — работы ў кожнага шмат), але ж згоду я атрымала... Мы прызначылі дзень. Значыць, сустрэчы быць!

Ехаць на яе з пустымі рукамі (а тым больш напярэдадні каталіцкіх Каляд), згадзіцеся, ідэя не з лепшых». Купляць банальныя кветкі-цукеркі — таксама. Тады што? «Дзівачка, — пасмяялася з мяне сяброўка. — Ты ж «Поле цудаў» глядзіш? Глядзіш. Ты ж бачыш, што Якубовічу людзі возяць? Ды ўсё! Вось і ты нічога не ўскладняй».

І сапраўды, падумала, навошта гарод гарадзіць, калі непадалёк ад нас — досыць вялікі свінакомплекс і калі там на заказ вэндзяць парасят. «Да святочнага стала, да Каляд (я чамусьці думала, што Доўнар з каталічак) гэта ж самае тое!..»

Засталося дамовіцца і забраць.

...Як цяпер помню, у Мінск, у рэдакцыю «Звязды» я ехала падрыхтаваная і цалкам шчаслівая. Ды і там: вось ён, патрэбны адрас, — Дом прэсы. Вось пяты паверх і дзверы амаль насупраць ліфта з надпісам «Рэдактар аддзела пісьмаў...». Вось насустрач мне з-за стала падымаецца ўсмешлівая танклявая жанчынка, вітаецца, дапытліва ўзіраецца, глядзіць, як я ўрачыста кладу на стол велікаваты пакунак.

— Што гэта?! — здзіўлена пытае ў мяне.

— Ну як «што»? Падарунак. Вам... Да каляднага стала...

— Я не каталічка...

— Ну тады да навагодняга...

— Не... Прабачце, але ніякіх падарункаў я не бяру, — сказала як адрэзала мая візаві.

Першы раз у жыцці я апынулася ў такой недарэчнай сітуацыі: стаяла і не ведала, што рабіць.

А вось гаспадыня таго кабінеціка наадварот — ужо гаспадарыла: хуценька дастала з шуфляды нейкі пакет, паклала туды мой «падарунак» і, уручыўшы, дала зразумець, што на гэтым знаёмства... скончана.

У бок ліфта ішла, як чужымі нагамі, успамінаючы аднаго знаёмца — яго надпіс на дзвярах: «Перш чым зайсці, падумай, ці патрэбен ты тут?». Выглядала так, што я зайшла, не падумаўшы?

— Нешта здарылася? — спытаў у мяне спадарожнік, калі прыпаўзла да машыны.

— З чаго ты ўзяў? — паспрабавала «адбіцца» я.

— Дык на вас жа твару няма...

— Няма і не трэба, — сказала яму. — Глядзі на дарогу. Мы едзем дамоў.

Больш да самай хаты сваёй я не сказала ні слова: нібы ў шахматнай гульні пракручвала ўсе хады і — з аднаго боку — не разумела нічога, а з іншага — ці не ўсё. Ну сапраўды, зусім незнаёмая цётка... Сярод белага дня... З нейкім парасём. Кажа — у падарунак... А можа, наўмысна? Можа, з праверкай на чэснасць?..

Словам, прыехаўшы дамоў, я адразу ж засела за ліст (думала: гэта першы мой і апошні). У ім я, помню, усё тлумачыла і шчыра прасіла прабачэння.

...Адказ на яго прыйшоў ледзь не назаўтра! Літаральна пад Новы год я атрымала хай трохі меншы ў аб'ёме, але ж таксама... пакунак (?!).

У ім былі прыгожая віншавальная паштоўка, некалькі звяздоўскіх блакнотаў і календароў, а галоўнае — кніга (з аўтографам!) з кароткіх мініяцюр Валянціны Доўнар «Праз каханне».

Чытаючы ды разглядаючы ўсё гэта, я быццам здымала з сэрца слой наледзі, разам з якой тут жа «сплывала» горыч неразумення і горкай крыўды.

...Пасля гэтага ў нас са «Звяздой», можна сказаць, найлепшыя сяброўскія сувязі. Я па-ранейшаму выпісваю і па магчымасці прапагандую газету, па-ранейшаму сачу за рубрыкамі
«...Народ на провадзе!», «Хто каго?», «Простая мова» і цяпер са шчырай усмешкай ды цеплынёй успамінаю, з якога ж, як ні круці, «свінства» (!) пачалося наша знаёмства з вядучай рубрыкі.

Н. С., Бярэзінскі раён

Зух супраць мух...

Як вядома, ва ўсім свеце і з усіх відаў спорту найбольшую цікавасць выклікае футбол. Камандная гульня: нашы — супраць не нашых... Праўда, цяпер у камандах ёсць шмат іншаземцаў. Я са здзіўленнем даведаўся, што ў Гарадзеі гуляюць французы, а ў Жодзіне — бразільцы. Таму гульні ўжо не такія цікавыя. А вось некалі... Дагэтуль помню, як у 1966-м разам з бацькам і ноч-апоўнач хадзілі да суседзяў на тэлевізар (свайго не было), каб паглядзець чэмпіянат свету ў Англіі.

А ладзілі ж іх і на месцах. Напрыклад, наша футбольная каманда ў Чачэрскім раёне была адной з наймацнейшых. Ды як іначай, калі ў камандзе поруч гулялі старшакласнікі, маладыя механізатары, сын старшыні калгаса, калі сам старшыня быў заўзятарам (а недзе і спонсарам), калі на поле выходзілі Бык, Дуб, Буржуй, варатар Баржа (Баўжа — прозвішча варатара ЦСКА — чамусьці не прыжылося)... Ды ад адных гэтых мянушак сапернікі дрыжэлі! Каманда разбівала ўсіх — яшчэ і таму (я сам быў сведкам), што старшыня ад лініі поля мог лёгка выдаць: «Рубель за гол!»

Гэта, вядома ж, сціплы ганарар, аднак галы былі!.. Нашы забівалі!

...Але ж бачыў я і тое, як забівалі ім.

Тады наша каманда як чэмпіён раёна прымала на сваім полі футбалістаў з Рагачова, якія з першых хвілін далі зразумець, што мацнейшыя, бо гулялі тэхнічна, лёгка, прыгожа. Яны забілі два мячы, і на полі адразу пацішэла.

Гэта была іншая гульня, іншы ўзровень! Як той казаў, зух супраць мух, а супраць зуха і сам муха.

Яўген Шастакоў, г. Гомель

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Ад яе ж... Гісторыю спадарыні Ларысы Купрыянчук чытайце ў адным з найбліжэйшых нумароў

Прэв’ю: pobasenki.ru

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Як выглядае «беларускі Праванс», дакладна ведаюць жыхары глыбінкі Гомельскай вобласці.

Эканоміка

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

Адна мая добрая знаёмая вырашыла палепшыць свае жыллёвыя ўмовы — прадаць сваю двухпакаёвую кватэру і купіць трохпакаёвую.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

БЛІЗНЯТЫ. Калі ёсць цікавыя ідэі, то менавіта цяпер яны будуць запатрабаваныя і нарэшце ажыццёвяцца. Тыдзень прынясе знаёмствы з новымі людзьмі, спатканні, вандроўкі і шмат яркіх уражанняў. Асабістае жыццё рэзка зменіцца, прычым менавіта так, як вы марылі. Вы больш не будзеце самотныя, сітуацыя вырашыцца на вашу карысць.

Грамадства

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

«Верхавіна лета» прайшла, і ўжо мала хто памятае, што першая дэкада чэрвеня была халаднаватай і з замаразкамі.