Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


За двума зайцамі…


Фота pixabay.com

...Гэты вясковец быў вельмі шчыры працаўнік, да таго ж ніколі не квапіўся на чужое, нават на калгаснае. «Хоць бы ты буракоў калі ў воз укінуў, — бурчэла яго жонка, — ці мяшок камбікорму». — «Э не, — стаяў на сваім Іван, — яшчэ возьмуць ды зловяць... Сораму не абярэшся».

Вось такі ён быў чалавек. Нездарма насіў ажно дзве мянушкі: «камуніст» і «ленінец».

А працаваў ён санітарам пры ветлячэбніцы, з часам набіраўся вопыту і ўжо нароўні з фельчарам мог вылечыць карову, каня ці іншую жыўнасць. Людзі раз-пораз звярталіся да Івана, і ніякіх разлікаў тады ён не прызнаваў — апроч, можа, бутэлькі... Здаралася, лішнюю чарку браў, што камуністу ды ленінцу не рабіла, вядома ж, гонару...

А да ўсяго быў гэты дзядзька заўзятым рыбаком і пчаляром. Прычым рыбалоўства ўдавалася лепш: ён меў сваю лодку, змайстраваў сетку-ляшчоўку... «Завялікія вочкі, — казалі яму вяскоўцы. — Уся рыба паўцякае назад у возера». — «І няхай сабе, — адказваў рыбак. — Малая — мне без патрэбы: я такой і вудачкай нацягаю. А сеткай — толькі буйных ляшчоў».

І галоўнае, што Іван не толькі гаварыў так. Ён яшчэ і лавіў: яго рыбы хапала і сваёй сям'і, і радні з суседзямі...

З мёдам, з пчалярствам было горш: хацелася чалавеку павялічыць пчальнік, аднак, як ні стараўся, гэта яму не ўдавалася: то зімою пчолы загінуць, то летам рой «уцячэ».

Неяк збіраецца Іван на рыбалку.

— Сушыце сена, — загадвае сваім (лужок каля хаты скошаны). — І сачыце за пчоламі! Райніцу (гэта спецыяльная скрынка для іх) я выставіў, вёдры з вадой, пілу, малаток і венік — таксама. Сёння павінен быць рой. Як лавіць, спадзяюся, помніце?

Жонка, яго сын з нявесткай і дачка згодна заківалі галовамі.

Разам яны падварушылі сена, на ім, духмяным, прыселі адпачыць. Да кампаніі далучылася суседка: разгаманіліся, разамлелі пад цёплым сонейкам... Аж чуюць — шум у іх над галовамі! Узнялі вочы — рой.

Дачка тут жа ўскочыла на ровар і куляй да возера — клікаць бацьку. Сын стаў грукаць малатком па піле. Жонка з суседкай схапілі вёдры з вадой ды венік...

І ўсё дарэмна, бо «дастаць» вялікую хмару з пчол было немагчыма: яна падымалася ўсё вышэй і вышэй і ўрэшце знікла з вачэй за возерам...

— Упусцілі, разявы! — закрычаў Іван, саскочыўшы з ровара. — Але ж гэта нічога: я даганю... Я, здаецца, ведаю, дзе рой сеў... У Генадзевым садзе, у пустым вуллі.

Карацей, пчаляр узяў райніцу і пайшоў да таго Генадзя.

— Браток, — сказаў, павітаўшыся, — у цябе мае пчолы. Аддай!

— Былі твае, сталі мае, — пасмяяўся Генадзь, але ж потым палагаднеў:

— Забірай, калі твае....

З той вялікай радасці пчаляр нават не пачакаў, пакуль пчолы абсядуць ды скучацца: паспешліва, без дымара, стаў перасаджваць іх у райніцу.

Тыя, як маглі, «супраціўляліся»: кусалі яму рукі, шыю, твар, аднак ленінец не зважаў ні на што: выграб пчолак, амаль подбегам пакрочыў дадому.

Ішоў і бачыў, як зараз прынясе свой рой, як пасадзіць...

А вось пад ногі ён зусім не глядзеў, таму не дзіва, што зачапіўся за нейкую жэрдку і грымнуў вобзем.

Не без таго — пабіўся, але ж самае крыўднае, што з райніцы высыпаў пчол!..

Тых, зусім нямногіх, што цудам засталіся, нанач занёс у варыўню, зачыніў дзверы — нават шчыльна, курыца б не вылезла! А вось пчолкі...

Яны, разварушаныя, знайшлі-такі дзірачкі і да раніцы выбраліся на вуліцу, запаланілі двор, пакусалі ката, сабаку, паразганялі ўсіх людзей...

Факт, што загадзя падрыхтаваны вулей, у якім ленінец ужо бачыў свой новы рой, застаўся пусты.
А незадачлівы пчаляр са скрухай мусіў прызнаць, што, пагнаўшыся за двума зайцамі, і праўда, не зловіш ніводнага.

Вось і ён у той дзень і без рыбы застаўся, і рой упусціў.

Адным словам, хацеў як лепей, а вось атрымалася, — як некалі... У тых жа камуністаў і ленінцаў.

Фаіна Касаткіна, г. Паставы


Чытайце прэсу

Стась Зюка, малады кіроўца бартавога ГАЗ-51, пасля работы спяшаўся дамоў... Што не дзіва: на дварэ май месяц, гарачая пара, калі і ў калгасе работы па вушы, і дома не менш. Сёння вечарам Стасевы бацькі планавалі вывезці гной, заўтра — пасадзіць бульбу. Насенне ўжо зачакалася...

На паўдарозе да вёскі Стась дагнаў свайго бацьку. Той абачліва саступіў на абочыну. Сын... пранёсся міма.

— Ты чаму не спыніўся? — дома спытаў стары.

— Дык я ж прэсу чытаў, — стаў тлумачыць сын. — А там напісана: калі чалавек хоча, каб яго падвезлі, ён падымае руку. Ты ж не падымаў? Не. Дык скуль мне ведаць, хочаш ты пад'ехаць ці не? Можа, на прагулянку выйшаў...

Прамаўчаў тады бацька, бо што тут будзеш казаць — дурны, але ж сын. Ды і гной накідваць трэба...

Каб хутчэй было, суседзяў паклікаў: усе разам упіраюцца, віламі махаюць... Хіба Стась сачкуе — капот у сваім «газіку» падняў ды калупаецца там.

— Ты што — не дапаможаш? — цікавіцца бацька.

— А кожны павінен сваё рабіць, — адказвае сын. — Вунь і ў газетах пра тое пішуць... Я ж шафёр, а не грузчык...

Пасля работы гаспадыня сабрала на стол: нарэзала сала, дамашняй каўбасы, салёных агурочкаў, насмажыла патэльню яек. Гаспадар дастаў вялікую пляшку гарэлкі, наліў па першай — усім, апроч сына.

— А мне? — нагадвае той. — Ты забыўся ці што?

— Дык прэсу ж трэба чытаць, — усміхаецца бацька. — Там заўсёды пішуць, што шафёры не п'юць. Ім нельга.

Іван Пяшко, г. Шчучын


У страха вочы вялікія

Для пачатку — трохі лічбаў: дзяцей у мяне пяцёра (тры дачкі і два сыны), дзесяць унукаў, сем праўнукаў. Як сабраліся ўсе разам, каб мае 80 адзначаць, дык аж хата гудзела! Ведама, свята...

У будныя дні вось такой грамадой мы, вядома, не збіраемся, у нас іншы парадак заведзены: позняй восенню дзеці забіраюць мяне ў горад, а вясной (я дачакацца не магу!) прывозяць назад у сваю хаціну, і тут ужо я прымаю дзяцей.

Яны часта прыязджаюць — калі каму выпадае. І ў доме тады прыбяруць, і гарод дагледзяць, і ў грыбы, у ягады сходзяць... А бліжэй да вечара смакаты нагатуюць — і ў альтанку... Бывае, па чарцы возьмуць, і пайшлі-паехалі — успаміны, жарты, смех.

І мне тады радасць, што дружная сям'я, што адно аднаму памагаюць, што над капейкай не дрыжаць — не лічаць, хто больш патраціў, хто каму вінен. А што пад'юджваюць адзін аднаго, дык такой бяды. Неяк нават мне дасталося: маўляў, такога зяця страціла — такога мацака (спіна, як грубка ў зале!) ад нашай Іры адпудзіла... І рагочуць, аж заходзяцца.

А ўсё было да развалу Саюза. Вяселлі ў нашай вёсцы гулялі гучна: сталы накрывалі ў сталоўцы, ансамблі запрашалі з Маладзечна ці нават з Мінска, на танцы ішлі ў клуб.

У вёсцы шмат дзяўчат харошых было, так што хлопцы з усёй акругі збіраліся — хто пехатой, хто на матацыклах (машын не дакупіцца тады — чарга... Пакуль падышла, грошы як карова языком злізала).

Дык вось тым суботнім вечарам моладзь у нас на двары сышлася — гамоніць, жартуе, чакае, калі ў клуб музыканты прыйдуць. А ў мяне ж зусім іншыя клопаты — гаспадарскія. Акно, помню, адчыніла ды пытаю ў сваіх: «Юрку прывялі?» Сяргей (гэта сын): «Прывялі... Не хвалюйся». Я ў працяг: «Глядзіце ж, каб напаілі!»

Пасля гэтага якраз пачулася музыка, моладзь пайшла ў клуб. А да мяне назаўтра — суседка з самага ранку з папрокамі: маўляў, што ты пляменніку майму сказала?

А я ж у вочы яго не бачыла: не выходзіла ў двор... Чаго мне да моладзі лезці?

Кажу гэтак, а Таццяна не верыць, пытае, а чаму тады ён на танцы не пайшоў: «Яву» сваю асядлаў і куляй дадому... «А вось гэта, — кажу, — ты ў яго самога пытайся».

На тым і размове нашай канец, хоць, трэба сказаць, што быў і пачатак, бо таго пляменніка Таня дужа нахвальвала, усё хацела з Ірай маёй пазнаёміць. Казала, што добрая пара была б...

У наступную суботу прыязджае мой Сяргей, распытваю ў яго пра тое, пра гэта... Вяселле ўспомнілі. Пытаюся: «Ці быў жа тут Таццянін пляменнік?» Сын кажа: «Быў». — «А не ведаеш, чаму ўцёк?» Той памаўчаў, падумаў і ў рогат: «Дык яго ж, — кажа, — Юркам завуць. Як нашага бычка... Ты пыталася, ці прывялі яго, ці напаілі, а ён, відаць, спалохаўся — падумаў, што зараз накачаюць тут да страты прытомнасці ды з Ірай нашай пажэняць...»

Во як атрымалася. Можа, і добры зяць быў бы?..

А. С., г. Вілейка

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж чарговае і шчырае: «Пішыце», бо ўсе «вясёлыя і праўдзівыя гісторыі з жыцця чытачоў» на старонках «Звязды» не проста друкуюцца, а ўдзельнічаюць у конкурсе на найлепшую. Вынікі яго будуць падведзены ў пачатку наступнага года. Журы — і вялікае чытацкае пад старшынствам спадарыні Соф'і Кусянковай з Рагачоўшчыны, і маленькае рэдакцыйнае на чале з першым намеснікам галоўнага рэдактара спадарыняй Наталляй Карпенкай — працуе. Пераможцаў чакаюць прызы.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Што рабіць нашым хатнім гадаванцам, у якіх таксама бываюць дэпрэсіі?

Адказ на гэтыя і іншыя пытанні ведае наша гераіня.

Грамадства

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей

Якой сёння павінна быць маладзёжная газета? Пра што і як размаўляць з моладдзю?

Грамадства

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

«Верагоднасць угадвання на ЦТ зніжаецца»

15 новых спецыяльнасцяў, у тым ліку чатыры абсалютна новыя, па якіх падрыхтоўка раней нідзе не вялася, адкрыюцца сёлета ў беларускіх ВНУ.