Вы тут

Кацярына Хадасевіч-Лісавая. Шчаслівая кніга


Кацярына Хадасевіч-Лісавая, член Саюза пісьменнікаў з красавіка 2006 года. Уваходзіць у склад удзельнікаў бюро секцыі дзіцячай літаратуры. Член рэдкалегіі часопісаў «Вясёлка» і «Маладосць». Дэбют у друку адбыўся ў 1996‑ім годзе ў часопісе «Першацвет». У асноўным працуе ў галіне дзіцячай літаратуры. Аўтар 18 кніг для дзяцей і падлеткаў. Ёсць творы і для дарослых. Друкавалася ў часопісах «Вясёлка», «Бярозка», «Арэлі», «Маладосць», «Нёман», «Родная прырода», газетах «Літаратура і мастацтва», «Мінская праўда», «Настаўніцкая газета» і ў іншых выданнях. Творы Кацярыны выходзілі і ў калектыўных зборніках.

Нарадзілася і вырасла ў пасёлку Ждановічы Мінскага раёна.

Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны каледж, Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка і вярнулася ў якасці настаўніцы пачатковых класаў у родную школу ў Ждановічах, дзе працуе і сёння. Піша на беларускай мове. Дарэчы, казка «Шчаслівая кніга» перакладзена на кітайскую мову Сунь Фаньцы, студэнтам 4 курса факультэта радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій БДУ. Нагадаем: на кітайскую мову ён пераклаў і казку Людмілы Рублеўскай «Пік-Пік і Пепіта на паляванні» (гл. № 2).


Шчаслівая кніга

Дзяўчынка Вераніка прыехала ў госці да сваёй стрыечнай сястры Карыны, з якой не бачылася два гады.

— Пойдзем! — паклікала Карына. — У мяне шмат новых цацак!

Дзяўчынкі прыбеглі ў яе пакой. Цацак сапраўды шмат. На паліцах сядзелі лялькі, на фатэлі месціліся мядзведзяняты, на падаконні ў празрыстым акварыуме жылі русалкі, у куце стаяў вялікі лялечны домік…

— Гэта мае скарбы! — усміхнулася Карына. — Ну, з чым пагуляем?

— Проста вочы разбягаюцца! — прызналася Вераніка.

Разглядаючы паліцы, дзяўчынка зняла свой заплечнік і паставіла на крэсла, але той не ўтрымаўся і зваліўся. З заплечніка выпала кніга.

— І ў мяне такая ёсць! — сказала Карына, зірнуўшы на вокладку.

— Ага, я табе на дзень народзінаў падарыла, — пацвердзіла Вераніка.

— Толькі мая зусім па-іншаму выглядае! — зморшчыла прыгожы носік Карына.

Яна падсунула крэсла да шафы і зняла такую ж кнігу з самай верхняй паліцы, на якой у кутку сіратліва стаяла яшчэ некалькі новенькіх кніжак.

Дзяўчынкі паклалі свае аднолькавыя кнігі побач на стол.

— Бачыш, якая мая прыгожая! Новая, чыстая, бліскучая! — пахвалілася Карына. — А твая зашмальцаваная, вокладка пакасілася, старонкі шэрыя сталі!

Вераніка не паспела адказаць, бо мамы паклікалі іх абедаць. Дзяўчынкі пабеглі.

— Няшчасная мая сястрыца! — усхліпнула бліскучая чыстая кніга. — Як дрэнна ты выглядаеш! Як мне шкада цябе! У адзін дзень мы былі надрукаваны, разам трапілі на паліцу кніжнай крамы, нас разам купілі. Толькі далей нашы лёсы розныя. Я захавалася як новенькая! Я — шчаслівая кніга! Мая гаспадыня не шпурляла мяне, не пэцкала старонкі. Я стаю высока на паліцы і аглядаю пакой, назіраю за гаспадыняй, якая любіць гуляць з цацкамі. А табе, беднай, мабыць, такое давялося перажыць! Мне і ўявіць цяжка!

— Што ты, дарагая сястра! — адгукнулася зашмальцаваная кніга. — Я таксама шчаслівая!

— Ты? Шчаслівая? — здзівілася бліскучая прыгажуня.

— Вельмі! Я — самая любімая кніга маёй гаспадыні. Яна перачытвала мяне столькі разоў, што я і падлічыць не магу! Думаю, Вераніка ўвесь мой тэкст на памяць ведае, але ўсё роўна перачытвае. За тыя два гады, што мы разам, я шмат разоў падарожнічала з ёй па Беларусі і нават лятала далёка-далёка.

— Лятала?! Яна шпурляла цябе?! — перажывала за яе сястра.

— Не! — засмяялася тая. — Проста Веранічка брала мяне ў адпачынак на Міжземнае мора.

— А дзе гэта? — зацікавілася прыгажуня.

Тут скрыпнуў глобус, які стаяў на стале непадалёк:

— Гэта наша Беларусь, а Міжземнае мора — вось!

— Нішто сабе! — ад здзіўлення бліскучая вокладка некалькі разоў прыпаднялася і апусцілася, быццам хацела таксама паляцець на тое мора.

— Так, мы зайшлі ў самалёт, селі і ён панёс нас высока-высока ў неба! — расказвала кніга. — Веранічка крыху баялася, але як толькі яна дастала мяне і пачала чытаць, то на ўсе свае страхі забылася. Мы цудоўна дабраліся, бо час, які мы праводзім разам заўсёды пралятае непрыкметна.

— Раскажы, якое яно, мора! — гэта ўжо прасілі лялькі з паліц.

— Вялікае-вялікае, сіняе-сіняе і вельмі салёнае, — адказала кніга.

— Ты ў яго падала? Адкуль ты ведаеш, што яно салёнае? — запыталіся медзведзяняты.

— Не! — усміхнулася кніга. — Проста Вераніка брала мяне на пляж і пасля купання ў моры гартала мае старонкі яшчэ крыху вільготнымі пальчыкамі. Мы ляжалі пад вялікім парасонам, грэліся на сонейку, слухалі шэпат марскіх хваляў, а я каторы раз распавядала сваёй гаспадыні цікавыя гісторыі, якія напісаны на маіх старонках.

Герой казкі — Вухуцік.

— Як хораша там! — цяпер да размовы далучыліся і русалкі, што жылі на падаконні. — Мы ніколі мора не бачылі, а ты пабывала там.

— Дзе ты яшчэ была? — пацікавілася прыгажуня.

— Я пабывала ў гасцях ва ўсіх сяброў Веранікі, — распавядала далей кніга. — А як жа інакш? Мая гаспадыня так захапляльна расказвала пра мяне, што кожнаму захацелася прачытаць. Яна давала мяне ім, але прасіла быць акуратнымі. Мне заўсёды радасна вяртацца дадому, бо Вераніка так цёпла сустракала мяне! Я і ў школу з ёй хадзіла, калі настаўніца прасіла прынесці сваю любімую кнігу. Мы заўсёды разам, таму я рэдка стаю на паліцы, а больш падарожнічаю ў яе заплечніку. Вось і зараз я тут і вельмі рада зноў пабачыцца з табой, сястра.

Стала ціха. Цацкі і кніга-прыгажуня задумаліся. Яны, пэўна, хацелі сказаць яшчэ нешта, але вярнуліся дзяўчынкі. Карына зняла з паліцы ляльку, а Вераніка ўзяла ў рукі сваю кнігу і запыталася:

— Якая гісторыя з гэтай кнігі табе падабаецца больш за ўсё?

Карына разгублена ўсміхнулася:

— Ды я чамусьці так і не пачала пачытаць.

— Не дзіўна! — шчыра сказала Вераніка. — Паставіла яе на самы верх і забылася. Ты проста не ўяўляеш, якая гэта цікавая кніга! Там такія захапляльныя і вясёлыя гісторыі пра класавічкоў, якія жывуць у школьных кабінетах. Ты проста не ўяўляеш, якая гэта цікавая кніга! Яна пра дзяўчынку Уладу і яе сябра Вухуціка, які прыляцеў з далёкай планеты Вухуціі.

— Абяцаю, сёння ж вечарам пачну яе чытаць, — паабяцала Карына.

Парадавалася за сястру любімая кніга Веранікі. Тая ў адказ бліснула вокладкай і прашаптала:

— Кожная кніга хоча быць шчаслівай! Няхай чытачы памятаюць пра гэта!

Кацярына ХАДАСЕВІЧ-ЛІСАВАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем'і і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.