Вы тут

Людміла і Вячаслаў Сяргеевы: шматдзетныя бацькі аднаго спартсмена


Імклівасць, хуткасць, палёт, надзейнасць, сяброўства, каханне — гэта ўсё аб шорт-трэку — бадай ці не самым сямейным відзе спорту ў Беларусі. У Віцебску працуе трэнерская сям'я Ліліі і Аляксандра Антоненкаў, іх дзеці таксама ў гэтым спорце. У Магілёве шорт-трэк развіваюць Генадзь і Таццяна Болгавы, чый старэйшы сын займаецца канькабежным спортам, а малодшы сын і дачка — шорт-трэкам. Людміла і Вячаслаў Сяргеевы стварылі не проста спартыўную сям'ю, а сапраўдную дынастыю. Бацькі падрыхтавалі сына Максіма да дзвюх алімпіяд і мноства міжнародных спаборніцтваў. Зараз муж і жонка разам трэніруюць маладых спартсменаў у Жодзіне. Як жыве спартыўная дынастыя, Людміла і Вячаслаў Сяргеевы расказалі «Сямейнай газеце».


Максім СЯРГЕЕЎ.

— Усе сем'і ў нашым спорце пачыналіся ў юнацтве, калі мы яшчэ самі трэніраваліся і выступалі як спартсмены. Мы знаёміліся, разам раслі, і некаторыя стваралі сем'і, разам заканчвалі спартыўныя кар'еры, пачыналі трэнерскія. Многія з нас займаліся канькабежным спортам. А калі стала больш пляцовак для шорт-трэку і ўзнікла патрэба ў развіцці гэтага віду спорту, мы актыўна ўзяліся, — раскрывае сакрэт «сямейнасці» шорт-трэку Людміла Сяргеева.

— Існуе меркаванне: калі пара займаецца адной справай, гэта можа нашкодзіць адносінам. Што вы аб гэтым думаеце?

Людміла: — Я лічу, што гэта міф. Для мяне работа разам з мужам — найлепшае, што можа быць. І яна ніяк не ўплывае на адносіны. Адзіны мінус — мы знаходзімся на працы 24 гадзіны ў суткі. Як бы ты ні хацеў разгрузіцца, адпачыць псіхалагічна, дома ўсё роўна думаеш пра работу, абмяркоўваеш. І яна «пераносіцца» дадому. Зразумела, у такіх абставінах да гэтай дзейнасці далучаюцца і дзеці. Наш Максім даваў інтэрв'ю перад Алімпійскімі гульнямі ў Сочы, і ў яго спыталі, як ён трапіў у шорт-трэк. «А ў мяне не было іншага выбару», — адказаў ён. І гэта зразумела: мама, тата пастаянна на рабоце і сын разам з імі на катку.

— Атрымліваецца, плюсоў у сумеснай рабоце значна больш, чым мінусаў?

Людміла: — Канешне, больш. Самае галоўнае — побач ёсць чалавек, якому я магу на 100 працэнтаў давяраць і з якім магу раздзяліць усе рабочыя радасці і цяжкасці. Я хацела стварыць адзіную каманду трэнераў і спартсменаў, разам дасягаць агульных мэт. Але з'явіліся рознагалоссі з калегамі, і мая ідэя не ажыццявілася. З мужам такога не ўзнікне, бо ён будзе падтрымліваць усе мае погляды і ідэі. Мне здаецца, было б цяжка, калі б мой муж быў заняты ў іншай сферы. Не кожны мужчына зразумее, калі жонка пастаянна на рабоце, на зборах, спаборніцтвах і не заўсёды можа згатаваць вячэру, прыбраць дома. А так мы разам жывём у адным рытме. Муж разумее спецыфіку спартыўнай працы, плюсы і мінусы. Вядома, у нас здараюцца канфлікты, спрэчкі, у кожнага можа быць адрознае бачанне. Але я больш спакойная і памяркоўная, а Вячаслаў — больш эмацыянальны, таму мы адзін аднаго дапаўняем.

Вячаслаў: — На мой погляд, калі людзі працуюць у розных сферах, кожны заняты сваімі клопатамі, сканцэнтраваны на іх. Ад гэтага часам можа ўзнікнуць нейкае саперніцтва, непаразуменні. А калі людзі звязаны агульным інтарэсам, адной справай, ніякага саперніцтва не можа быць. Так, у нас адзін від дзейнасці, але ў кожнага ёсць свае абавязкі, яны падзелены вельмі дакладна. У гэтым годзе будзе 34 гады, як мы разам, з іх больш за 20 мы трэнеры. Мне здаецца, гэта паказчык паспяховасці нашага сямейнага тандэму.

Вячаслаў СЯРГЕЕЎ з вучнямі.

— А як да вашага сямейнага тандэму ставяцца калегі?

Людміла: — Вельмі многім гэта не падабаецца. Спачатку я не звяртала ўвагі, а потым стала раздражняцца. Напрыклад, мяне запрасілі дапамагчы ў падрыхтоўцы нацыянальнай каманды да алімпійскага адбору. Я хацела стварыць, перш за ўсё, моцную каманду спартсменаў і каманду трэнераў, аб'яднаць трэнерскі штаб. І планавала, што членам трэнерскай каманды стане Вячаслаў. Ён працаваў з юніёрскай камандай Расіі, спартсмены якой займалі высокія месцы на чэмпіянатах свету і зараз уваходзяць у асноўны састаў расійскай нацыянальнай каманды. Гэта не старонні чалавек, а вопытны спецыяліст. І гэта той, каму я магу давяраць і хто будзе мяне падтрымліваць. Але нам не далі папрацаваць разам. Прычына — «ён ваш муж, і вы будзеце яго прасоўваць». Але пры чым тут прозвішча — гэты спецыяліст патрэбны для ажыццяўлення агульных задач!

Вячаслаў: — Нармальная практыка — калі кожны спецыяліст у камандзе выконвае свае абавязкі. Такое прадузятае стаўленне да нашай сям'і пачалося яшчэ падчас падрыхтоўкі да Алімпійскіх гульняў у Сочы. Наш сын Максім шмат працаваў, добра выступаў на спаборніцтвах і заваяваў ліцэнзію на алімпіяду. Яна была неімянная, таму праходзіў дамашні адбор. Ён на ім стаў найлепшым, канчаткова адабраўся ў Сочы. А ў адказ: «Гэта ваш сын, вы яго цягнеце!» А як мы можам яго цягнуць, калі спартсмен сам трэніраваўся, выступаў, заваяваў ліцэнзію? І з таго часу пачалося: «Вы сям'я, вы адзін аднаго цягнеце».

— Максім Сяргееў — першы беларускі спартсмен, які выступіў на алімпійскіх спаборніцтвах у шорт-трэку. Грандыёзная падзея не толькі для трэнераў, але і для бацькоў...

Людміла: — Для ўсяго беларускага шорт-трэку. Пасля таго, як Максім заваяваў ліцэнзію ў Сочы, да нас сталі прыслухоўвацца, нас сталі падтрымліваць. На жаль, не атрымалася заваяваць медалі. Але для гэтага патрэбны асаблівыя ўмовы і вялізныя грашовыя сродкі. А мы заўжды працавалі ў Беларусі, на родным канькабежным стадыёне, і былі як на далоні.

— Чым Максім займаецца пасля завяршэння кар'еры?

Людміла: — Ён малайчына, застаўся ў спорце, хоць і ў новым кірунку. Максім зараз працуе фітнес-інструктарам, прымяняе гэтыя веды ў розных відах спорту. Ён даўно гэтым цікавіўся, чытаў літаратуру, развіваўся. Разам з Беларускім саюзам канькабежцаў мы яго папрасілі вярнуцца на лёд. І зараз ён два разы на тыдзень займаецца з дзецьмі. Максіму гэта падабаецца, у яго шмат вопыту, які будзе карысны маладым шорт-трэкістам.

— Людміла Андрэеўна, а як вам удавалася пераключацца з ролі мамы на ролю трэнера?

— Гэта быў самы цяжкі момант у працы з Максімам. Калі мне кажуць, што я свайго сына «прасоўвала», што ставілася да яго не так, як да іншых спартсменаў, я пытаюся: «Як бы адчувалі сябе гэтыя людзі, кожны дзень даючы свайму дзіцяці каласальныя нагрузкі?» Ніхто не хоча ўяўляць, як гэта — мацярынскім сэрцам адчуваць, што ты нагружаеш свайго сына. Можа, часам мяне гэта спыняла, і ўсім спартсменам было лягчэй.

Калі спартсмен жорстка трэніруецца, ён знаходзіцца ў цяжкім псіхалагічным стане. Усе спартсмены на піку формы становяцца раздражняльнымі, нервовымі. І Максім гэты негатыў скідваў на нас. Мы ўспрымалі ўсё вельмі блізка да сэрца. Як не перажываць, калі ад роднага сына ідзе негатыў? Але мы пагаварылі, і ён сказаў, каб мы не турбаваліся, бо так ён спрабуе разрадзіцца. Іншыя спартсмены такой магчымасці не маюць.

І Максіму было нялёгка. Да яго патрабаванні заўсёды былі вышэйшыя, чым да іншых.

— Можа, гэта і прывяло яго да такіх вынікаў?

Вячаслаў: — У Максіма найлепшы вынік у кар'еры — 12-е месца на чэмпіянаце Еўропы. Пасля другой алімпіяды была парушана праграма падрыхтоўкі, нас пазбавілі ўмоў, у якіх мы працавалі. І Максім перастаў бачыць сэнс у далейшых трэніроўках. Мы разумелі, што ён яшчэ многага можа дасягнуць, але перашкодзілі менавіта арганізацыйныя моманты.

Людміла: — Максім скончыў кар'еру ў 27 гадоў, найлепшы ўзрост для шорт-трэкіста. Мы вельмі перажывалі, бо бачылі, што ён яшчэ можа выступаць. Але ў новых умовах ён не мог ісці далей. Важна, каб спартсмен сыходзіў рэалізаваны, дасягнуўшы жаданага. Гэта, мабыць, датычыцца любой дзейнасці. Адчуванне, што ты чагосьці не дарабіў, «вісіць» у галаве. Максім нас супакоіў, упэўніў, што сваёй спартыўнай кар'ерай ён задаволены. У тых умовах, у якіх ён працаваў, мы дасягнулі максімуму. У шорт-трэку павінна быць каманда аднолькава моцных спартсменаў, якія разам трэніруюцца. А ў нас пасля Алімпійскіх гульняў — 2018 года засталіся толькі Максім Сяргееў і Яўген Рыжоў, яны разам і скончылі кар'еру.

Людміла СЯРГЕЕВА.

— Улічваючы ваш багаты вопыт, вас можна назваць шматдзетнымі бацькамі.

Вячаслаў: — Можна і так сказаць. Калі мы працавалі ў Віцебску, у нас былі спартсмены розных узростаў. І бацькі казалі, што мы іх дзяцей бачым часцей. Тры тыдні дзеці на зборах з намі, тыдзень — з бацькамі дома.

Людміла: — Мяне радуе, што з многімі нашымі вучнямі мы і цяпер падтрымліваем добрыя адносіны. Адзінае, што хвалюе, — не так шмат людзей пасля завяршэння кар'еры застаюцца ў шорт-трэку. Нават Максім сказаў: «Я хачу адпачыць галавой і ўбачыць штосьці новае». І я яго разумею.

— Якія сямейныя традыцыі ёсць у сям'і Сяргеевых?

Вячаслаў: — У нас не хапае на іх часу. Мы нават у адпачынку не бываем. Сезон скончыўся, парабілі ўсе справы, і ўжо новы сезон пачынаецца.

Людміла: — Сапраўды, наша бяда ў тым, што мы не маем вольнага часу, які можам прысвяціць сабе. У нас у абодвух пажылыя бацькі, наведваем іх. Максім часам нас кудысьці возіць, каб мы адпачылі. І вось такімі момантамі мы вельмі даражым, яны самыя важныя і самыя каштоўныя. У нас была «традыцыя» — хацець завесці сабаку. Але наш лад жыцця гэтага не дазваляў, бо мы пастаянна ў раз'ездах. А зараз Жэня Рыжоў, наш вучань і сябар Максіма, пераехаў у іншы горад і пакінуў нам рыжага шпіца. І ў самы складаны час сабачка нас ратаваў, дапамагаў псіхалагічна разгрузіцца.

— У чым сакрэт вашага сямейнага і працоўнага шчасця?

Людміла: — Галоўны сакрэт — гэта давер. Муж — адзіны чалавек, якому я поўнасцю давяраю і магу расказаць усе свае думкі і праблемы, нічога не ўтойваючы. І я ведаю, што ён зразумее. І, вядома, куды без кахання? З яго ж усё пачынаецца.

Вячаслаў: — Для мяне галоўнае — знайсці падыход да чалавека і ўсюды быць разам — так і лягчэй, і весялей.

Валерыя СЦЯЦКО

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Лукашэнка: Беларусь і Расія сур'ёзна рушылі наперад у пытанні ўзгаднення саюзных праграм

Лукашэнка: Беларусь і Расія сур'ёзна рушылі наперад у пытанні ўзгаднення саюзных праграм

У Маскве адбылася сустрэча і перагаворы кіраўніка нашай краіны з яго калегам Уладзімірам Пуціным.

Эканоміка

За якія парушэнні могуць прыпыніць работу магазінаў?

За якія парушэнні могуць прыпыніць работу магазінаў?

МАРГ час ад часу прыпыняе работу магазінаў.

Грамадства

Еш ананасы, яблыкі жуй! Як падтрымаць імунітэт без аптэчкі?

Еш ананасы, яблыкі жуй! Як падтрымаць імунітэт без аптэчкі?

З авітамінозам у нас прынята змагацца па-старому...

Грамадства

Брагінскія кавуны з прыстаўкай «эка-»

Брагінскія кавуны з прыстаўкай «эка-»

На Гомельшчыне актыўна рэалізоўваюцца праекты па развіцці тэрыторый, пацярпелых у выніку катастрофы на ЧАЭС.