Вы тут

Пенсіянерка ці дама на пенсіі?


Як і абяцала, расказваю пра жанчыну, якая пасля выхаду на пенсію змяніла сваё жыццё. Карэнным чынам, раз і назаўсёды. Раней я думала, што так можа быць, хіба, у кіно, альбо, на крайні выпадак, з людзьмі творчых прафесій, авантурыстамі па натуры, якія ўсё жыццё правялі ў пошуку сябе. А вось каб звычайная, да таго ж вясковая жанчына адважылася падацца ў свет...


Ну не такая яна і звычайная, Тамара Васілеўна, як высветлілася. Проста раней, відаць, абставіны не дазвалялі вырвацца на волю яе рамантычнай натуры: работа, сям'я, дзеці — спрэс абавязкі. Нарадзілася і вырасла ў вёсцы, скончыла медвучылішча, стала працаваць фельчарам. Выйшла замуж, нарадзіліся дзеці. Сваю гаспадарку, як і ўсе ў вёсцы, трымалі з мужам. Усё менш часу заставалася не тое што на любімыя кнігі — на яе заўсёдныя мары. З юных гадоў Тамара хацела вывучыць італьянскую мову, каб аднойчы паехаць у краіну цудоўнага мастацтва, вясёлых людзей, лагоднага мора.

Але мары марамі, а жыццё ішло сваім парадкам, і да запаветных тады 55-і гадоў пакрысе сталі забывацца тыя юнацкія мроі. Ды тут неяк усё сышлося разам, супала: муж памёр адразу пасля яе выхаду на пенсію. Дзеці да той пары займелі свае сем'і, раз'ехаліся даволі далёка. І так пранялі самота, сум, так бессэнсоўна падалося хадзіць далей на работу, у адзіночку апрацоўваць агарод, даглядаць гаспадарку! Бо не будзеш жа ляжаць, звёўшы ўсё дашчэнту. Па-першае, з глузду з'едзеш, лежачы на канапе, а па-другое, грамада асудзіць, маўляў, чалавека пахавала, а сама стала гультайкай...

Праз некаторы час Тамара, каб адхіснуцца ад думак і перажыванняў, узялася за італьянскую мову, дастала з гарышча закінуты гадоў дваццаць таму самавучыцель. І здзівілася, што навучанне давалася не надта цяжка. Праз месяц магла ўжо вымавіць некалькі самых распаўсюджаных фраз, скласці просты сказ. Потым ад знаёмых пачула, што адна жанчына паехала даглядаць старога чалавека ў Італіі, знайшла кліентаў па аб'яве. Распытала больш падрабязна, звязалася з тымі людзьмі, знайшла агульных знаёмых, якія паабяцалі паспрыяць.

У адзін дзень усё вырашыла. Ледзь не за тыдзень распрадала гаспадарку, прадала дом, звольнілася з работы і паехала ў Італію з адным чамаданам. Там яе з дапамогай усё тых жа знаёмых парэкамендавалі ў дом да заможных людзей даглядаць 90-гадовую жанчыну. Вядома, наймальнікаў задаволіла тое, што Тамара Васілеўна мае медыцынскую адукацыю і працавала медработнікам. Да таго ж яна хутка знайшла агульную мову з падшэфнай. Рэжым работы яе задавальняў: яна была занятая да 19 гадзін, часцей за ўсё мела два выхадныя дні на тыдзень.

Тамара вельмі хутка сышлася з равесніцамі, у асноўным грамадзянкамі былых рэспублік Саюза. Яны весела бавілі вольны час, сустракаліся ў невялікіх кавярнях, пілі каву, размаўлялі, трымалі сябе, як і ўсе італьянскія пенсіянеры. «Гэтаму неяк хутка вучышся ў іх асяродку. Тут час пенсійнага ўзросту ўспрымаецца як найлепшая пара жыцця, калі ты вольны, можаш займацца хобі, шмат падарожнічаць, наганяць тое, што не паспеў. Ну і мы з сяброўкамі ўсе выхадныя планавалі загадзя. Аб'ехалі найцікавейшыя мясціны, пабывалі ў розных гарадах. Кожны дзень нараджэння, кожнае свята мы адзначалі ў розных кавярнях. Гэта можна зрабіць зусім нядорага, важныя адносіны, а не пачастункі. Тут не прынята сустракаць гасцей дома, як у нас. Менавіта ў сустрэчах, кантактаванні дазнаешся нешта новае, знаходзіш аднадумцаў. З маімі таварышкамі мы хацелі як мага больш наведаць, убачыць, — так і рабілі».

Тамара Васілеўна прыехала дамоў летась, калі ўжо на ўсю моц бушавала пандэмія, — паспела, можна сказаць, на апошні самалёт. Дый і затрымалася надоўга. Зараз жыве ў кватэры дачкі ў абласным цэнтры. Нядаўна адзначыла сваё 70-годдзе. Сабрала шмат гасцей, заказала рэстаран, хоць раней, да 55-і гадоў ніколі не адзначала ўласныя юбілеі. «Цяпер я па-іншаму гляджу на жыццё, — гаворыць яна. — Гляджу на сваіх равесніц тут, некаторыя нібы прыбітыя сваімі гадамі. А там людзі нашага ўзросту старымі не лічацца: стары — гэта калі табе ўжо каля 90. А чаму так? Усё ж залежыць ад нас, як мы сябе пачуваем, як паводзім, так нас і ўспрымаюць навакольныя. Лічу, што трэба быць не пенсіянеркай, а дамай на пенсіі. Гэта абсалютна адрозны светапогляд, адсюль і спосаб жыцця. І яшчэ —  нікога не заклікаю паўтараць мой досвед. Некаторыя людзі няздольныя на карэнныя перамены месца і ладу жыцця, яны толькі будуць хварэць у новай абстаноўцы. Такія рашучасць, імкненне да новага павінны быць унутры, тады чалавек здолее перамачы цяжкасці, што ўзнікаюць. А цікава можна жыць і дома, калі не сядзець на канапе. Я цяпер усе выстаўкі наведваю, розныя мерапрыемствы. Пакуль не вырашыла, што рабіць далей. Калі скончыцца пандэмія, будзе відаць. Можа, ізноў паеду».

Святлана ЯСКЕВІЧ

Прэв’ю: pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Лукашэнка: Беларусь і Расія сур'ёзна рушылі наперад у пытанні ўзгаднення саюзных праграм

Лукашэнка: Беларусь і Расія сур'ёзна рушылі наперад у пытанні ўзгаднення саюзных праграм

У Маскве адбылася сустрэча і перагаворы кіраўніка нашай краіны з яго калегам Уладзімірам Пуціным.

Эканоміка

За якія парушэнні могуць прыпыніць работу магазінаў?

За якія парушэнні могуць прыпыніць работу магазінаў?

МАРГ час ад часу прыпыняе работу магазінаў.

Грамадства

Еш ананасы, яблыкі жуй! Як падтрымаць імунітэт без аптэчкі?

Еш ананасы, яблыкі жуй! Як падтрымаць імунітэт без аптэчкі?

З авітамінозам у нас прынята змагацца па-старому...

Грамадства

Брагінскія кавуны з прыстаўкай «эка-»

Брагінскія кавуны з прыстаўкай «эка-»

На Гомельшчыне актыўна рэалізоўваюцца праекты па развіцці тэрыторый, пацярпелых у выніку катастрофы на ЧАЭС.