Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


pixabay.com

Рыба шукае, дзе глыбей...

Гэту гісторыю яшчэ школьнікам я пачуў ад маёй бабулі.

Некалі даўно, расказвала яна, вельмі шмат народу жыло па хутарах. Дык вось, на адным з іх пры бацьках выраслі два браты. Прыйшоў час, абодва ажаніліся, у абодвух дзеткі пайшлі. Цесна стала ў дзедавай хаце. Ды і печ адна — гаспадыням цяжка паладзіць, цяжка ўжыцца...

Хоць-нехаць адзін з братоў вырашыў будавацца — і ўжо не на хутары, а ў вёсцы.

Сказана — значыць, зроблена, хоць гэта, як вядома, нашмат цяжэй... Аднак справіўся чалавек, паставіў такі новую хату, перавёз маёмасць, гаспадарку, узяў сям'ю і кошку, бо гэта ж яна павінна першая ў новую хату зайсці...

Вось тая Мурка і зайшла... Паглядзела вакол сябе, палюбавалася — ды і засталася.

Але ж неяк падаіла гаспадыня карову, прынесла ў кухню вядро з малаком, паставіла на зэдлік, толькі сабралася працадзіць, а котка тут як тут: з сырадою пробу зняла!

Не ўтрымалася жанчына — закрычала, махнула на Мурку нейкай анучай. Не сказаць, каб зачапіла, але кошку пакрыўдзіла. А таму праз нейкую гадзіну яна ўжо была на хутары.

Узрадаваліся ёй гаспадары

(а найбольш дзеці): пацалавалі-паладзілі, пачаставалі... Кошка засталася з імі.

Аднак праз нейкі час і тут яна правінілася: вечарам накрычалі, — раніцой на хутары ўжо не знайшлі. Як даведаліся пазней, Мурка вярнулася ў вёску.

...З тых часоў яна і стала жыць на дзве хаты. Гаспадары змірыліся з гэтым і новых катоў сабе не шукалі.

Іван Букоўскі, Глыбоцкі раён


Эх, позна, позна...

У тыя часы змяніць вясковую прапіску на гарадскую было вельмі цяжка: хіба выдатнікі з'язджалі, паступіўшы вучыцца, ды розныя блатныя — з дазволу старшыні калгаса — недзе працаваць.

Макар, на жаль, блату не меў, так што пасля школы пайшоў працаваць на ферму: спачатку — падвозіць кармы, потым — даглядаць коней. І тое, і другое ён, здаецца, добра ўмеў. А вось з дзяўчатамі — ну ніяк: хваляваўся, бедны, заікаўся... І таму ўсё часцей, на жаль, трапляў у кампаніі дарослых мужчын — аматараў выпіць і пры гэтым, неяк незаўважна для сябе, сам станавіўся гэткім жа аматарам, а мо і прафесіяналам, бо коні ж часцяком нарасхват. І разлік за іх вядомы — «вадкая валюта».

...У той дзень яе перапала з запасам: хлопцы добра пасядзелі. Потым Пятрусь з Міколам пайшлі па справах, а Макар не паспеў, бо ў двары згледзеў старшыню. Кінуўся думаць, куды б схавацца, бо адусюль, здаецца, яго выпорвалі і...

Позірк спыніўся на скрыні, куды ён вечарам складваў вупраж... Месца там, ведаў, хопіць. І таму хуценька ўкінуў нейкай саломы, уваліўся ўнутр сам, насунуў накрыўку — сцішыўся, стаў слухаць, што робіцца ў канюшні. А паколькі нічога цікавага там не гаварылі, — не заўважыў, як задрамаў і нават заснуў.

Колькі часу праспаў, ніхто не ведае, але ж прачнуўшыся, па звычцы захацеў пацягнуцца. Спіну выпрастаў — не матрац, неяк цвёрда... Рукі раскінуў — дошкі па баках... І ўверсе таксама... «Божухна, дзе я?! — жахнуўся Макар. — Няўжо ў дамавіне? І што — мяне пахавалі?! Жы-вым?!»

Са страху і роспачы «пакойнік» нема завыў...

А на скрыні ў той час спаў вартаўнік...

Падскочыў, як абвараны — куляй даўся з канюшні.

Чалавек змог тады падняць ды адсунуць накрыўку — вылезці з «дамавіны».

...Рогату ды размоў пра гэтае здарэнне потым многа было (ды і засталося).

Што цікава, Макару што-нішто пайшло на карысць. Піць, на жаль, ён так і не кінуў, а вось заіканне — як рукой зняло!

Уся акруга казала, што каб гэта ды раней, можа, ажаніўся б чалавек, можа, дзяцей гадаваў бы і жыў, як людзі, а так...

Падобна, не суджана.

Галіна Нічыпаровіч, Уздзенскі раён


Яшчэ раз пра карысць навукі

...Спецыяльнасць газаэлектразваршчыка Паша, мой сусед па дачы, атрымаў у войску. Так што пасля яго лёгка ўладкаваўся на работу ў будаўнічы трэст, пасяліўся ў інтэрнаце.

Справу ён ведаў, з начальствам не скандаліў, «чарнілка» не ўжываў — заробак меў добры, і прэміі яго не абміналі.

Года не прайшло, як хлопец «прыбарахліўся», пазнаёміўся з карэннай мінчанкай, а потым і з будучай цешчай Алімпіядай Багданаўнай. Дзякуючы ёй Паўлік, як прызнаваўся, працаваць стаў яшчэ больш... І не столькі дзеля грошай: цешча аказалася настолькі гаваркая і так хацела навучыць сваіх блізкіх (а зяця найперш) усяму, што ўмела і не ўмела, што сумеснае жыццё рабілася амаль невыноснае... Аднак Паўлік не адступіў і не збег: разжыўся дачкой і двума сынкамі, партбілетам, ордэнам «Знак Пашаны», а ў выніку і ўрэшце — прасторнай чатырохпакаёўкай.

Цешча адразу ж запрасілася пераехаць разам з унукамі, а сваю кватэру здаваць... Аднак зяць, што называецца, упёрся рогам: сказаў, што гэтыя грошы яму без патрэбы. І не салгаў, бо якраз тады пачынаўся новы дачны бум (падчас яго давалі ўжо не па пяць «сотак» зямлі, а па дзесяць—пятнаццаць): вакол Мінска, асабліва па ходу электрычак, як грыбы, раслі цэлыя пасёлкі. Падсобнікі на іх будаўніцтве зараблялі па 20—25 амерыканскіх рублёў за светлавы дзень... Паўлік жа атрымліваў куды больш: у яго за пару выхадных выходзіла прыкладна столькі ж, колькі ў роднай канторы за месяц. І доўжылася такая «халява» гадоў недзе з пяць...

Адно дрэнна — за гэты ж час зусім апусцелі паліцы крам, з'яўляліся візітоўкі пакупніка, купоны, талоны (нават на тытунь і гарэлку)... Можна было думаць, што неўзабаве дэфіцытам стануць і бульба з буракамі. Таму ўрэшце Паўлік таксама вырашыў займець кавалак зямлі, узвесці дачу.

...Участкі нам дасталіся на сонечным баку пакатага ўзгорка, за якім пачыналася некалі асушанае, а цяпер цалкам занядбанае балота, і загана ў іх была толькі адна — высокія грунтавыя воды.

Першае, што зрабіў Паша, — прыцягнуў спісаную бытоўку, дзе мы і пасябравалі. Потым недзе надыбаў 32 вялікія лісты сталі. Іх ён вырашыў пусціць на апалубку для падмурка і адмысловы склеп.

Для яго — наймаць нікога не трэба — Паша зварыў аб'ёмны «чамадан» памерам 250 на 250 і на 125. Я дапамог яму выкапаць яму ва ўсе бакі сантыметраў на дзесяць большую...

У наступную суботу гэты бункер мы планавалі апусціць у зямлю.

Аўтакран пад'ехаў, калі дзень ужо хіліўся да вечара, і недзе праз паўгадзіны справа ў нас была зроблена. «У гэтым бункеры нават атамную бамбёжку можна перажыць», — прызнаў Паўлік і стаў збірацца дамоў. «Не, татка! Вакол гэтай цацкі трэба засыпаць шчыліны, — падказала яму дзевяцікласніца-дачка, — бо па законе Архімеда на цела, апушчанае ў вадкасць, дзейнічае сіла, роўная...» — «А па законе Арыстоцеля яйкі курэй не вучаць!» — адказаў ёй Павел ды з гонарам (ужо мне) дадаў: «Ну і дзеткі пайшлі! Усё яны ведаюць».

Нельга сказаць, што бацька быў такі ўжо невук. У школе ён праходзіў і Архімеда, і Піфагора, ад цешчы нешта чуў пра Арыстоцеля, але каб слухаць дачку... Гэта ўжо занадта.

Мы селі ў Паўлавы «Жыгулі» і паехалі па дамах.

А праз дзень пасля гэтага па законе подласці пайшлі дажджы. Сусед не вытрымаў і пасля работы памчаў на дачу, а там...

Амаль палова ягонага бункера ўзвышалася над узроўнем зямлі і ціха гайдалася ад ветру.

Факт, што сям'ю на дачу Павел доўга не браў, і аўтарытэт яго ў вачах дзяцей уратавала толькі досыць сухое бабіна лета.

Б. Радзевіч, г. Мінск

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж. Дакладней — ад Фёдара Дастаеўскага: «Калі хочаце разгледзець чалавека і спазнаць яго душу, то ўнікайце не ў тое, як ён маўчыць, альбо як ён гаворыць, альбо як ён плача, альбо як ён узрушваецца высакароднымі ідэямі, а лепш глядзіце на яго, калі ён смяецца. Хораша смяецца чалавек, значыць, чалавек харошы».

Дай бог нам такіх на жыццёвым шляху! Пішыце.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як арганізаваць правільны догляд за валасамі гарачай парой

Як арганізаваць правільны догляд за валасамі гарачай парой

У 90 % выпадкаў людзі не ведаюць, як правільна мыць галаву.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У Блізнятаў ёсць шанц кардынальна змяніць жыццё.