Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


pixabay.com

Яе звалі Ластаўкай...

як каханую жонку

Здарылася гэта недзе ў першай палове сямідзясятых — даўно, тады, калі купля машыны была для чалавека (а тым больш для вяскоўца) нечым з разраду фантастыкі... І не толькі з-за цэн. Грошай, задаўшыся мэтай, яшчэ можа было наскрэбці ды напазычаць. А вось дабро на пакупку амаль не прадавалася... Яно давалася, але гады ў рады, па разнарадцы выканкамаў, і яго яшчэ трэба было заслужыць. Чым? Гераічным мінулым (тады ветэранаў вайны яшчэ шмат жыло), поспехамі ў рабоце, актыўнасцю ў грамадскім жыцці і г. д.

Віталік нічым такім як быццам не вылучаўся. Працаваў трактарыстам у мясцовым калгасе, па сумяшчальніцтве развозіў па вёсках балоны з газам, на гармоніку добра граў і раптам...

Вушам не паверыў! Не ведаў, бедны, куды яму кінуцца, што рабіць?! Такое шчасце раптам падваліла, гэтакі шанц, каб змяніць жыццё...

Але ж і грошы проста шалёныя.

Тэрмінова пачаўся іх збор: маці Віталіка аддала яму ці не ўсе свае «пахавальныя» — вырашыла, што нельга ёй пакуль паміраць. Стосік яшчэ тых, савецкіх, дваццаціпяцірублёвак любімаму зяцю ахвяравала цешча. Дапамаглі рублём сёстры-браты, сябры, нават знаёмыя. І цялушку прадаць пашчасціла (трохгадовага пародзістага быка старшыня гаспадаркі ўгаварыў пакінуць для асемянення калгаснага статка, штучнае тады толькі пачыналася)...

Факт, што грошы, прычым немалыя, былі сабраныя, і Віталік такі падагнаў да хаты белага «Жыгулька» пятай мадэлі.

У вёсцы той дзень можна было аб'явіць выхадным ці нават святам. «Пяцёрка» мігам апынулася ў густаватым натоўпе: многім хацелася паглядзець ці нават пагладзіць «бландзінку» (гаспадар уважліва сачыў, каб акуратна, каб, крый бог, не падрапалі). Жонка з цешчай накрывалі сталы.

Віншаванні там чаргаваліся з тостамі-анекдотамі, гамонка была вясёлая, аж пакуль адзін з гасцей не зірнуў у акно, не застыў з паднесенай да вуснаў чаркай, не прамовіў кароткае:

— Віталь, там бык.

Гэтага было дастаткова. Усе бяседнікі (і гаспадар найперш) кінуліся на двор.

Убачанае там было не для слабых. Бык, якога звычайна трымалі ў загарадцы, неяк вырабіўся і цяпер спакойна часаў свой рог аб дзверцы новага «Жыгулька»... Часаў старанна і, мусіць, даўно, бо ў «пяцёркі» быў добра пакамечаны бок, праз фарбу ў асобных месцах праступала першароднае жалеза...

У Віталя ад такога нахабства адвісла сківіца, але ніводнага слова ён вымавіць не мог. Добра, сусед не разгубіўся: закрычаў, разоў колькі агрэў быка сваёй кульбай ды пагнаў у хлеў.

...Думаеце, Віталь засмуціўся, стаў сварыцца на сваіх дамашніх ці рваць на сабе валасы? Не, нават не падумаў: «нямая сцэна» скончылася тым, што ён нырнуў у хату, схапіў гармонік, разам з гасцямі праспяваў сваю любімую песню, пасля чаго ўсе зноў вярнуліся за сталы. Абмывалі «Жыгулька» ды яго першыя «раны» аж да самага вечара.

А раніцой мясцовыя ўмельцы з калгаснай майстэрні ўжо стараліся — вярталі «бландзінцы» ранейшы выгляд, пасля чаго Віталь стаў любіць яе яшчэ больш і зваць амаль як жонку — Ластаўка.

Мікола Жукоўскі, Аршанскі раён


За што «змагаліся»...

У адной вёсцы жыў дзядзька Радзівон. Яму жарт састроіць, што плюнуць, і пра гэта ведалі ўсе, але ж...

Спяшаецца ён неяк да кума на свежыну, сустракае па дарозе хлапцоў. Тыя папрасілі закурыць, прыпыніліся ды кажуць:

— Дзядзька, а збрашы нам што-небудзь, пакуль падымім!

— Я і рады б, — адказвае той, — але ж часу няма. Вада каля млына грэблю прарвала, людзі кашамі рыбу носяць... Я сабе ўжо багата набраў, да кума іду, каб паведаміць.

Сказаў так і ледзь не подбегам далей. Хлопцы, нядоўга думаючы, таксама — толькі ў бок млына.

Прыйшлі, бачаць, што ўсё спакойна там: грэбля цэлая, мука ў млыне мелецца...

— Ну дзядзька, ну хітрун: як не збрэша, то не ступіць! — чухае патыліцу адзін з хлапцоў.

Другі ў адказ:

— Дык мы ж самі яго прасілі...

Можа, так хітруны і нараджаюцца?

Міхась Сліва, г. Рагачоў


Адступаць Марцін не ўмеў

Не ведаю, як там у вялікіх гарадах, а ў нас, у вёсцы, па вечарах ды святах жанчыны любяць пасядзець на лавачках, абмеркаваць нейкія навіны, пагаварыць пра паводзіны людзей і хатніх гадаванцаў.

На жаль, няшмат іх цяпер і ў асноўным дробныя (каты, сабачкі, курачкі, козы), але ж у гаспадарцы ёсць, а значыць, ёсць і тэмы для размоў. «Чалавек мой днямі ў хату ўлятае, — расказвала цётка Васіліна, — і крычыць: «Падай сякеру! Засяку гада!.. Бач, што надумаўся — біцца стаў! Галоўнае, ззаду падкраўся і ў нагу мне — дзюбай... Ажно кроў пайшла! Здурнеў наш певень!» Я ў адказ: «Чыё б мычала?.. Ты ўспомні, хто першы пачаў? Думаеш, я не бачыла: з хаты выходзіш, — куры да цябе... А ты што? Крычыш на іх, праганяеш, ледзь не футболіш... І хочаш, каб пасля гэтага пявун цярпеў, каб не хацеў адпомсціць? Мяне ж, дзякуй богу, не чапае. Ты не думаў, чаму?»

Вось такая ў суседзяў была размова. І, падобна, не марная, бо певень на тым падворку па-ранейшаму спявае. Значыць, жывы.

Кот мой, дарэчы, таксама, хоць прыбіць яго і хацелася: варты быў. Але ж па парадку.

...Аднойчы дзеці прывезлі мне маладога сіямца, сказалі: «Мама, гэта Марцін. Можна, ён у вас пажыве? Паглядзі, які прыгажунчык!»

Паглядзела — і сапраўды цікавае стварэнне: сам рыжы-рыжы, а вочы вялізныя, сінія...

Што ж, думаю, няхай жыве: мышэй лавіць наўрад ці будзе, але і шкодзіць, можа, таксама.

Ага: як той казаў, чакай Пятра... Кот чым больш таўсцеў на свежым малацэ, тым больш сваволіў.

Неяк, напрыклад, схаваўся ў летняй кухні. У нас там звычайна лішні посуд стаіць: розныя міскі, слоікі, вёдры, каструлі...

У той дзень — пасля вялікіх гасцей — яшчэ і горы талерак. Помню, перамыла іх, на стол саставіла. Туды ж на прасушку маслабойку паклала (ручную, драўляную і, як на ліха, пасярэдзіне). Пайшла ў хату нешта рабіць, а кот — ну не іначай — масла захацеў? Вырашыў праверыць, ці не засталося яго ў бойцы. Туды залез, а вось назад...

Ну не ўмеў наш Марцін адступаць! І развярнуцца, вядома ж, не мог, хоць, як выглядае, і спрабаваў: раскочваў бойку па стале, ад чаго спачатку на падлозе апынуліся трохлітровыя слоікі, потым талеркі, а нарэшце і сама тая пасудзіна — разам з катом...

Факт, што хапіў ён ліха!

Не менш яго перапала і мне, калі адчыніла дзверы ў кухню і яе ж не пазнала. Там нібы Мамай прайшоў: усё было раскідана, разбіта...

Кот выжыў. Пра яго (і не толькі) у нашай вёсцы кажуць, што каб не любіў, — забіў бы! А любіш і ўсё даруеш. Ці не так?

Наталля Лойка, Чэрвеньскі раён


Лік нічыйны — адзін : адзін

Гэту гісторыю любіў расказваць мой тата. Ён у сваіх бацькоў быў першынцам, пасля яго ў маёй бабулі з дзядулем нарадзілася яшчэ шэсць дзяўчынак і адзін хлапчук.

Па сённяшнім часе — вялікая сям'я, па тым — відаць, звычайная. Ва ўсякім разе, як тата казаў, у халодныя дні ім усім хапала месца на печы, у цёплыя — рыбы ў рэчцы і грыбоў ды ягад у лесе.

Праўда, неяк адну з сястрычак завабілі суседскія вішні. Ды так, што яна, малая (гадкоў пяць ці было) не пабаялася — залезла на дрэва!

Як адтуль не звалілася і колькі тых ягад з'ела, не ведае ніхто. А вось што потым было — ці не ўся акруга.

У суседа, гаспадара тых вішань, быў амаль дарослы сын. Выйшаў ён з хаты, згледзеў на дрэве дзіця і (хапіла ж розуму!) вырашыў... напужаць. А для гэтага падкраўся пад вішню, задраў галаву і знізу як гаркне!..

Ачомацца не паспеў, — нешта за каўнер пацякло... Мякка кажучы, непрыемнае...

Потым дайшло, што дзіця з таго перапуду не стрымалася...

Карацей, выйшла «нічыя»: тая дзяўчынка аніколі больш не лазіла да суседзяў у вішні, а той суседскі дзяцюк дзясятаму заказаў палохаць малых.

Валянціна Гудачкова, г. Жыткавічы.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як арганізаваць правільны догляд за валасамі гарачай парой

Як арганізаваць правільны догляд за валасамі гарачай парой

У 90 % выпадкаў людзі не ведаюць, як правільна мыць галаву.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У Блізнятаў ёсць шанц кардынальна змяніць жыццё.