Вы тут

«Якая розніца, у каго справы ідуць лепш, калі выйграе сям'я?»


Іна і Сяргей Савянковы — вельмі цікавая сямейная пара, якая служыць у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя М. Горкага. Парадокс, але толькі ў адным спектаклі — «Чацвёртая планета» — яны разам выходзяць на сцэну. У Сяргея багатая фільмаграфія і амплуа афіцэра. Іна — яркая, як феерверк, стварае розныя вобразы, але яе фішка — характарныя ролі. І вось такія людзі выдатна разам ужываюцца. Як са здзіўленнем адзначыла Іна падчас нашай гутаркі, «вось ужо амаль дваццаць гадоў».


— Іна, як вы пазнаёміліся са сваім мужам?

— О, такі ланцуг выпадковасцяў шчаслівых! Скончыўшы 136-ю мінскую школу з тэатральным ухілам, паступіла ў Акадэмію мастацтваў, але мне прапанавалі навучанне па спецыяльнасці «Актрыса лялечнага тэатра». І вось на апошнім сумоўі я зразумела, што хачу быць толькі драматычнай актрысай. А калі так, то на наступны год прыйшлося здаваць экзамены з нуля. Мая школьная настаўніца Вольга Алегаўна Грачова даведалася, што год я буду без справы, і папрасіла свайго добрага знаёмага рэжысёра Андрэя Андросіка прыняць мяне на работу ў ТЮГ, дапамагчы падрыхтавацца да паступлення. Андрэй Фёдаравіч зладзіў мне невялікі іспыт і сапраўды прыняў на работу, апекаваў, дапамагаў. У Тэатры юнага гледача я пазнаёмілася з Сярожам, і неяк адразу ў нас закруціліся адносіны.

— Сяргей старэйшы за вас?

— Так, на шэсць гадоў.

— Перыяд заляцанняў быў доўгі?

— Ды неяк усё хутка адбылося. Праз год пасля знаёмства я пераехала жыць да яго. У нас былі такія адносіны, што я проста не магла расстацца з каханым чалавекам. Выдатна памятаю першы курс, калі ўжо паступіла ў Акадэмію мастацтваў. Увесь час думала: хутчэй бы скончыліся заняткі, і бягом да каханага.

— Вы былі зусім юнай дзяўчынай, бацькі не пярэчылі?

— Мае бацькі бачылі, што я трапіла ў добрыя рукі. Бацькі Сярожы былі рады, што ён «прывёў добрую дзяўчынку». Яны сапраўды прынялі мяне як дачку.

— Існуе меркаванне, што калі людзі разам жывуць да афіцыйнага афармлення шлюбу, то ім ужо і вяселле з усімі яго атрыбутамі не патрэбна, і наогул штамп у пашпарце з'яўляецца, калі ёсць для гэтага нейкія важкія прычыны. А як у вас складвалася?

— Вяселле мы спраўлялі традыцыйнае. Усё было: урачыстая рэгістрацыя, прыгожая сукенка, запускалі галубоў, запрасілі родных і сяброў. А потым адправіліся ў вясельнае падарожжа ў Сочы. Мне здаецца, сумеснае жыццё да ЗАГСа ніяк не ўплывае на жаданне зрабіць прыгожае свята, запрасіць на яго блізкіх. У нас дакладна не было ніякіх абставін, якія, так бы мовіць, прымушалі рэгістраваць шлюб. Проста, калі я скончыла трэці курс акадэміі, Сярожа вельмі прыгожа зрабіў прапанову і, што асабліва прыемна, у рамантычнай абстаноўцы.

— Ці быў роздум: пераходзіць на прозвішча мужа ці застацца на сваім?

— Я сама хацела ўзяць прозвішча Сяргея, яно мне вельмі падабаецца.

— Пасля вяселля вы па-ранейшаму жылі з бацькамі Сяргея?

— Так, і ў гэтым нам вельмі пашанцавала. Мы не ведалі, што такое праблема дзвюх гаспадынь на адной кухні. Побыт быў агульны: калі я прыбірала кватэру, то ўсю, калі гатавала, то на ўсіх. Мама Сярожы дакладна так рабіла. Пры тым, што мы так класна дзялілі побыт, бацькі Сярожы ніколі не ўмешваліся ў наша жыццё, не давалі парад, калі мы самі не прасілі. Больш за тое, калі ў нас з Сяргеем узнікала нейкае непаразуменне, то свякроў і свёкар заўсёды былі на маім баку: маўляў, гэта ты, сынок, «накасячыў». Гэтаксама мае бацькі паводзяць сябе ў дачыненні да Сярожы.

— Вашы калегі мне рэкамендавалі: «Спытайце ў Іны, як яна ў дэкрэтныя адпачынкі сыходзіла».

— А я ў іх не сыходзіла. Была толькі на бальнічных, якія даюць да родаў і пасля. За дзесяць дзён да першых родаў яшчэ іграла спектаклі, мне расшывалі сукенку. Перад другімі родамі запомніўся спектакль «Інтымная камедыя» — там я ў вобразе юнай паненкі, якая «чамусьці» апраналася ў балахоны. Роды я планавала перад адпачынкам, каб у новым сезоне выйсці на работу. Вельмі дапамагалі бацькі Сяргея няньчыць унукаў. І потым, паміж рэпетыцыямі і спектаклем, я сама бегала дадому, балазе, гэта побач. Сяргей — цудоўны бацька: ён і памперс памяняе, і накорміць, і памые, і калыханку праспявае. Паўтаруся, нам вельмі дапамагалі бацькі, але пры гэтым нельга сказаць, што мы самі не займаліся дзецьмі.

— А калі вы нарадзілі першага сына?

— Мне было 27 гадоў, і гэта абсалютна ўзважаны і спланаваны крок. Вось шчыра: ні ў 19, ні ў 23 я не была гатовая стаць маці. Мне хацелася пажыць для сябе. Таксама для мяне было важна зарэкамендаваць сябе ў тэатры, а ўжо потым нараджаць. Натуральна, гэта абмяркоўвалася з Сяргеем, і ён мяне падтрымаў. Нашы родныя таксама ведалі маю пазіцыю і не ціснулі: «Калі ўжо народзіш?» Насамрэч, настаў такі момант, калі востра захацелася завесці дзіця, і гэта было вельмі своечасова.

— Розніца паміж вашымі сынамі — шэсць гадоў. Як рыхтавалі старэйшага да з'яўлення брата?

— Мне здаецца, калі розніца паміж дзецьмі больш за пяць гадоў, асаблівай падрыхтоўкі не трэба. У гэтым узросце дзіця ўжо паволі аддаляецца ад бацькоў, у яго ўжо ёсць сябры. На мой погляд, у нашых сыноў аптымальная розніца ва ўзросце, і мы змаглі кожнаму з іх даць ільвіную долю любові.

— А як паміж братамі складваюцца адносіны?

— Старэйшы вельмі клапаціўся пра малодшага. Цяпер, калі меншы падрос, ён ужо мае сваё меркаванне, яны могуць і пасварыцца, але ў выніку мірацца. Мы стараемся пароўну дзяліць любоў, нават цацкі купляем кожнаму аднолькавыя. Мая мама ў свой час вучыла, што браты і сёстры — самыя блізкія, родныя людзі, таму трэба любіць і падтрымліваць адзін аднаго. Я паўтараю гэтую думку сваім дзецям.

— Ці можна сказаць аб вашых дзецях, што яны растуць за кулісамі?

— Часам такое бывае. Але цяпер у нас у тэатры мала сем'яў з дзецьмі адпаведнага ўзросту. А калі ў аднаго з бацькоў нармальная прафесія, то дзіця вечар праводзіць дома. Зрэшты, так атрымалася, што старэйшага сына, Мацвея, задзейнічалі ў спектаклі «Гора ад розуму» — іграе маладога Чацкага, а неўзабаве Сярожа і Мацвей будуць працаваць у спектаклі «Граф Монтэ Крыста». Малодшы сын Ваня — вельмі артыстычны хлопец. Якія яны выберуць прафесіі, пакажа час, але дакладна гэта будзе іх рашэнне.

— Ці знаёма вам пачуццё творчай рэўнасці ў адносінах да мужа?

— Не, абсалютна. І не разумею, як такое можа быць у сям'і. Як наогул мужчына можа быць канкурэнтам жанчыне і наадварот? Магу толькі радавацца, што муж творча рэалізоўваецца плюс мае заробак. Якая розніца, у каго справы ідуць лепш, калі выйграе сям'я?

— Хто ў вас гатуе, а хто ў кватэры прыбірае?

— У нас ёсць вялікі каляндар на кухні, у ім на кожны дзень — чысты квадрат. Ён запаўняецца раскладам рэпетыцый, спектакляў, здымак, трэніровак дзяцей. Далей глядзім, як размеркаваць час. Напрыклад, сёння ў першай палове дня муж з дзецьмі, потым прывозіць іх у тэатр, сам едзе на здымкі, пасля спектакля забірае нас з тэатра. Мы не дзелім хатнія справы на мужчынскія і жаночыя — кожны робіць што можа і што трэба ў першую чаргу. Адзінае, калі Сяргей дома, то ён гатуе, таму што атрымліваецца смачна і яму гэты занятак вельмі падабаецца.

— А як размяркоўваеце грошы?

— Дамовіліся, што ганарары за здымкі складаем у скарбонку, з якой можна ўзяць, напрыклад, на адпачынак, набыццё нейкіх сур'ёзных рэчаў. Тэатральныя заробкі трацяцца на жыццё. Я аплачваю праз інтэрнэт усе абавязковыя рахункі: кватэра, заняткі дзяцей. Гэта такая руцінная работа, якая не вельмі падабаецца мужу. У краму ідзе той, хто мае час. Грошы ў нас агульныя, і калі ў мяне пуста на картцы, то Сяргей перакіне са сваёй, і наадварот.

— А як у вашым доме з'явіліся каты?

— Жывёлы ў нас былі заўсёды. Ніколі не куплялі, заўсёды падбіралі, часам у дрэнным стане. Гэта нашы ўлюбёнцы. Вельмі важна, каб дзеці мелі зносіны з жывёламі, разумелі, наколькі яны ўразлівыя і безабаронныя, дарылі ім сваю любоў. Мы неяк ішлі з малодшым сынам у садок, і па дарозе ён правёў аперацыю па выратаванні слімака — з дарожкі перанёс на траву, каб на яго ніхто не наступіў. І калі мне нехта скажа, што ў мяне занадта пяшчотны сын, адкажу, што гэта выдатна.

— Ці абмяжоўваеце сыноў у карыстанні гаджэтамі?

— О, якое складанае пытанне! Сама люблю гаджэты і інтэрнэт за тыя выгоды, якія яны нам даюць, за эканомію часу. Не ведаю, як бы мы спраўляліся без дастаўкі прадуктаў, памперсаў, кніг! Не ўяўляю сябе ў чарзе, каб набыць квіток на цягнік. Але ёсць і другі бок гэтага медаля. Не ўсёй інфармацыі ў інтэрнэце можна давяраць, як ні дзіўна, старыя энцыклапедыі — часам больш надзейныя крыніцы.

Вядома, мяне турбуе, што дзеці аддаюць перавагу інтэрнэту, а не кнігам. І калі для мяне інтэрнэт — гэта зручнасць, то для іх — забаўка. Безумоўна, трэба дазіраваць час, праведзены за камп'ютарам, і рабіць усё для таго, каб дзеці як мінімум мелі ўяўленне аб рэальным свеце.

— Часам бацькі наракаюць, што ўжо не разумеюць сваіх дзяцей-падлеткаў. А што вы думаеце пра новае пакаленне?

— Мне яно вельмі падабаецца! Перш за ўсё тым, што значна больш вольнае за нас. Гэта выдатна! Але ведаеце ў чым праблема? Гэтых дзяцей вучаць па тых жа школьных праграмах, што і нас. З жахам думаю, што, калі малодшы пойдзе ў школу, мы туды таксама пойдзем. Не разумею, навошта на выхадныя даваць дзецям такія заданні, якія яны могуць выканаць толькі з дапамогай бацькоў. Мы не супраць бавіць час з дзецьмі, але можна мы самі вырашым, як гэта рабіць? Не разумею, чаму за столькі гадоў не перагледзелі праграму па літаратуры. Давайце прызнаем, што сучасны падлетак не будзе чытаць «Вайну і мір», а паглядзіць кароткі змест у інтэрнэце. Значыць, трэба прапаноўваць нешта іншае, можа, спецыяльна пісаць мастацкую літаратуру для падлеткаў, як той казаў, на злобу дня.

— Як ваша сям'я адпачывае?

— Любім падарожнічаць. «Усё ўключана» не прапаноўваць! Праўду кажуць, што адпачынак — гэта маленькае жыццё. Мы да яго рыхтуемся амаль год. Выбіраць краіны, маршруты, гатэлі — гэта мая стыхія. Калі здараецца ва ўсіх вольны дзень, калі мы дома, то збіраем заплечнікі і ідзём у парк, у горад шпацыраваць. Для нас абсалютна нармальна раніцай сысці, вечарам вярнуцца. Галоўнае, што мы разам і нам заўсёды цікава адно з адным.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем’і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.