Вы тут

Al. Runweard (Алена Болсун)


УДЫХНУЦЬ — І НЕ ЗАДЫХНУЦЦА

 

* * *

І ніколі не будзе як сёння,

І ніколі не будзе «цяпер».

Там, наперадзе, страшна і цёмна,

Ты агням, што міргаюць, не вер.

 

Не сагрэюць у снежную поўнач,

Не ўратуюць ад болю ў душы,

Там, наперадзе, страшна і цёмна —

Паспрабуй гэта ўсё перажыць.

 

Я не веру, што можа быць «вечна»,

Спадзяюся, што будзе лягчэй.

Там, у цемрадзі, так небяспечна…

Сцікс назад у бясконцасць цячэ.

 

А за спінай — цяжар ад праклёнаў,

Я сумленна яго валаку…

Там, наперадзе, страшна і цёмна,

Ды Харон падае мне руку…

 

* * *

Звяры.

Яны бягуць — і, на жаль, не спыняцца.

А я стаю.

Да зямлі прыбітая.

 Адзін крок — ды вось-вось накінуцца

Звяры,

Што крывёю дзяцей

Не сытыя.

Жудасна,

Разумець, што не ў сне.

Рэальнае…

Хоць і ціха крычу — прачніся!

Утыкаюць клыкі крывавыя

Звяры.

Ды адкуль жа яны ўзяліся?

Родныя…

Што братамі былі, што слухалі,

Што руку паціскалі,

Верныя.

Сталі Смерцю,

Крывёй,

Разрухаю,

Ды Журбою, на жаль, бязмернаю…

Звяры.

 

* * *

Ты зноў маўчыш… А я крычу нясмела

Ў глухую ноч, бяздушнасць сінявы

Нябёс тваіх, даўно ўжо апусцелых.

Скажы мне, хто́ мы? Для цябе… Хто мы́?

 

Я крок раблю. Насустрач. Толькі ў цемры

Не разабраць, дзе зло, а дзе дабро.

І цягнуць рукі да мяне хімеры,

І д’яблы клічуць пад сваё крыло.

 

А ты маўчыш… Мой голас хутка ціхне,

Разбіўшыся аб холад цішыні.

Я крок зраблю. Насустрач. Толькі лішні…

І я на дне — шукаю вышыні.

 

* * *

Блізкаю смерцю пахне палын,

Горкай аскомаю сцелецца ў роце,

Божа, як страшна згарэць маладым…

Птушкай, што страціла крылы ў палёце,

Хутка ляцець да халоднай зямлі,

Вочы закрыўшы, бо лепей не бачыць

Смерці сваёй. Божа, як жа баліць:

Хто пераблытаў? Хто — перайначыў?

 

Ціха прылегчы на лубін на спын —

Кветкавы пах удыхнуць…

Ў адзіноце…

Ды блізкаю смерцю

Пахне палын

І горкай аскомаю сцелецца ў роце…

 

* * *

Шкада, што не сустрэліся з табой

Да ўсіх тых дзён, што прарастаюць болем,

Якіх не вырваць з памяці ніколі…

Чаму мы не сустрэліся з табой?

 

Чаму сярод пустэчы гарадоў,

Мы не знайшлі сваіх утульных вуліц,

Знясілена ад пошукаў заснулі,

Не ўбачыўшы мінулага слядоў?

 

Прабач… Мне не схавацца ад яго.

Яно звініць, бы страж мой, кайданамі…

І болю нараджаючы цунамі,

Бяжыць! За мной бяжыць бягом…

 

Я ведаю: няроўным будзе бой.

Пад небам зорным, шэрым, быццам камень,

Я прашапчу табе на развітанне:

«Шкада, што не сустрэліся з табой…»

 

СУЦЯШЭННЕ

Усё будзе добра.

Верыш?

Аднойчы.

Абавязкова.

Калі зачыняюць дзверы,

То час падысці да новых.

 

Ніхто не адзін.

Праўда.

Калі на душы дрэнна,

Павер: будзе добра.

Заўтра.

Балючыя — толькі змены.

 

Не бойся.

На шлях ступіўшы,

Не трэба сысці імкнуцца,

Ты зможаш,

Той боль забыўшы,

Ўдыхнуць.

І не задыхнуцца.

 

*

Аднойчы той час настане,

Спакой уварвецца ў сны.

Не плач, калі снег растане, —

Такая цана вясны.

 

3 «Полымя», 2021

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем'і і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.