Вы тут

Цяжкасці выхавання. Ці варта шкадаваць умоўную Марыю Іванаўну, якая замахнулася на ўмоўнага хулігана Пецю?


«Выпускны» ў дзіцячым садку ўдаўся. Дзяўчынкі былі ў бальных сукенках, бы маленькія прынцэсы, хлопчыкі — ледзь не ў смокінгах. Яны кранальна спявалі, танчылі, дэкламавалі вершы, адпускалі ў неба паветраныя шарыкі. Нешматлікія з-за пандэміі гледачы (у асноўным матулі ці бабулі) употай выціралі слёзы замілавання. Яно сапраўды было з чаго цешыцца: праграма зроблена, як сапраўдны амаль двухгадзінны спектакль — з прадуманымі нумарамі, удалым музычным суправаджэннем, падрыхтаванымі маленькімі артыстамі. Відаць было, што на рэпетыцыі пайшло шмат часу і сіл. Нават падчас выступлення дзеці ўвесь час паглядвалі на музычнага кіраўніка, а тая на іх мове жэстаў падказвала, накіроўвала. І ўсё ішло зладжана, і нават у даволі складаных танцах малыя рухаліся надзіва сінхронна... Фінальным акордам свята было ўручэнне кветак выхавальнікам і ўсім, хто на працягу трох гадоў у працоўныя дні займаўся з дзецьмі больш, чым іх бацькі. Без кветак засталася толькі... музычны кіраўнік, якая рыхтавала развітальны фэст. Бо правінілася, і такім чынам бацькі замест падзякі выказалі сваё «фэ».


Фота: pixabay.com

У чым правінілася? Незадоўга да «выпускнога», падчас чарговай рэпетыцыі, яна спрабавала супакоіць аднаго няўрымслівага хлапчука. Магчыма, хацела злёгку стукнуць яго па патыліцы. Але трапіла па твары дзяўчынцы, што стаяла побач, — падрапала пазногцямі шчаку... Карацей, далей можна не працягваць. Тыя, хто мае сёння дачыненне да ўстаноў адукацыі, — і бацькі, і педагогі — ужо ўявілі, што было далей. Жанчыне яшчэ пашанцавала, што бацькі дзяўчынкі не звярнуліся ў міліцыю. Магчыма, толькі таму, што пабаяліся сапсаваць дзецям свята, да якога заставаліся лічаныя дні. Але ж назаўтра ў садку былі разборкі з удзелам бацькоў і загадчыцы. Супакоіць абураных дарослых удалося толькі абяцаннем, што адразу пасля «выпускнога» музработнік звольніцца. А дзеці... Дзеці хутчэй запомняць свой прыгожы ўрачысты «баль» (які ў дарослых, дзякуй богу, хапіла розуму не псаваць скандалам), а не тое, як умоўная Марыя Іванаўна замахнулася на ўмоўнага хулігана Пецю, бо ён не слухаўся...

Вось прызнайцеся шчыра: вам гэту самую ўмоўную Марыю Іванаўну крыху шкада? А мне шкада. Пры ўсім тым, што разумею: так рабіць было нельга, педагог павінен мець вытрымку, умець разрульваць любыя сітуацыі словам і перакананнем. Але, паколькі вырасла ў сям'і настаўніцы і маю настаўнікаў сярод блізкіх сваякоў, я сёння ўсё ж стану на бок педагогаў. Не ў плане апраўдання, а ў плане павагі да іх працы. Вось з гэтым у сучасным грамадстве праблемы. Якія цягнуць за сабой праблемы іншыя — аж да рукапрыкладства з боку настаўнікаў. Якія таксама людзі і якія проста не вытрымліваюць.

Я незнарок у пачатку нават не намякнула, дзе менавіта адбывалася гэта «выпускная» гісторыя, пра якую ведаю з першых вуснаў. Бо гэта ж якая навіна для сеціва — «У горадзе (ці вёсцы) N выхавальніца ў дзіцячым садку падрапала дзіцяці твар». Пасля — каментарыі ад «канапных крытыкаў», большасць з якіх — з праклёнамі і пажаданнямі выхавальніцы не жыць. Я перабольшваю? А згадайце гісторыю мінскага дырэктара школы, які пасмеў узяць за вуха вісуса, што публічна і знарок здзекаваўся з прыбіральшчыцы. Ці гомельскую настаўніцу, якая на эмоцыях замахвалася партай на вучня, які не слухаўся і смяяўся ёй у вочы. (Яе, калі памятаеце, аднавілі на працы рашэннем Прэзідэнта, але колькі бруду было на педагога з амаль трыццацігадовым стажам выліта!)

Магчыма, тут трэба гаварыць пра канфлікт пакаленняў, бо, абмяркоўваючы гэтую тэму з калегамі, заўважыла, што старэйшыя — узросту 40+, адносяцца да пытання, скажам так, лягчэй. З настальгічнай усмешкай успамінаюць, як за непаслухмянства настаўнік мог пацягнуць за вуха ці злёгку стукнуць па патыліцы, і не бачаць у тым нічога страшнага. Яшчэ прыгадваюць, што была, так бы мовіць, градацыя дазволенага: адна справа — злёгку тузануць за вуха і зусім іншая — ударыць. Так, і раней настаўніка маглі звольніць або нават пасадзіць (быў у суседняй з нашай школе і такі выпадак), але ж для гэтага трэба было так распусціць рукі... А яшчэ мы гаварылі пра тое, што настаўнікаў паважалі і нават крыху пабойваліся. І дзеці, і бацькі.
І гэта было правільна.

Людзі маладзейшыя (чытай — сённяшнія маладыя бацькі дзетсадаўцаў і малодшакласнікаў) да падобных разважанняў не схільныя ані. Яны катэгарычныя: маё дзіця — цэнтр Сусвету і дакранацца да яго магу толькі я! Калі ж пачынаеш гаварыць пра павагу да настаўніка, у адказ чуеш штосьці паблажлівае накшталт «а гэта яго работа!». А сёння, калі педагогі разам з сілавікамі аказаліся пад сапраўдным ціскам, да іх некаторыя маладзёны ставяцца ўвогуле з пагардай. Якая не мае пад сабой ніякіх асабістых падстаў, проста паводле прафесійнай прыналежнасці і таму, што ў пэўным асяроддзі так сёння модна. І што, дзеці — самыя назіральныя ў свеце істоты, гэтага не бачаць? Нават калі бацькі неверагодна правільныя і не выказваюць свае думкі пры іх (а гэта з'ява нячастая). І з чым пойдзе гэтае «недатыкальнае» дзіця ў садок ці ў школу? Як будзе ставіцца да выхавальніка ці настаўніка, які для яго, дзякуючы бацькам, ад пачатку не аўтарытэт, як будзе сябе паводзіць, ці будзе слухацца? І ці хопіць сіл, цярпення, здароўя ўсім настаўнікам не толькі справіцца з гэтым, але ж яшчэ і навучыць? Бо вучыць — гэта ж і праўда іх непасрэдная работа.

Якую, дарэчы, ніякія найноўшыя тэхналогіі і робаты не заменяць. Дык, можа, давайце не забывацца, што тыя, хто вучыць і выхоўвае нашых дзяцей, — найперш жывыя людзі?

Алена ЛЯЎКОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем’і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.