Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Не шукаючы, не знойдзеш...

Яшчэ і новага сябра

Быў час, калі мая знаёмая (назавём яе Тоняй) працавала ў заводскай кацельнай. Зімой там, вядома ж, складана было, бо працавала ўсёабсталяванне, а вось летам яны часцяком дзяжурылі па адным. І тады, каб весялей было, каб час хутчэй пралятаў, Тоня даставала пруткі і з рознакаляровых нітак вязала сабе жакет. І няшмат ужо заставалася — адно рукаво...

Факт, што, чарговы раз ідучы на работу, жанчына несла з сабой велікаватую сумку. На дне яе ляжала пачатае рукаво, невялікі пакунак з ежай, зверху — асобны пакет з маточкам патрэбных нітак.

Разлажыць гэта ўсё Антаніна не паспела: пакінуўшы сумку на стале, яна пайшла на дзяжурны агляд, а калі вярнулася, аж аслупянела. Каля сумкі, відаць, знюхаўшы катлету, стаяў вялізны кацяра і трымаў у зубах... мяшэчак з матком.

Нейкі час яны моўчкі глядзелі адно на аднаго. Тоня думала, як адабраць свае ніткі, кот — як скрасці здабычу...

Зрэшты, з гэтым праблем не было, бо на шчытавой зазваніў тэлефон (начальства!) — Тоня паспяшалася адказаць, а кот (жанчына чула) цяжка скочыў на падлогу і з пакетам у зубах сігануў за дзверы. «Ну і ўцякай, — услед яму падумала жанчына. — Усё роўна нідзе не дзенешся: дзверы-вокны зачынены»...

Яна дарэмна на іх спадзявалася, бо потым, пасля размовы па тэлефоне, абышла ўсе лесвіцы, агледзела, як здавалася, усе куткі паміж катламі, — ні ката, ні патрэбнага матка анідзе не было.

Стаміўшыся (аніколі раней яна столькі не хадзіла), Тоня села за стол і падумала, як добра было б зараз выцягнуць ногі, дастаць пруткі, давязаць рукаво, а дома сшыць жакет...

Шанцы прыбрацца ў яго, падобна, адкладваліся, і нават надоўга: пакуль яшчэ купіш патрэбныя ніткі... Калі яны ёсць дзе ў продажы.

Настрой быў канчаткова сапсаваны. Тоня ледзь дачакалася раніцы, каб яшчэ раз абысці ўсе памяшканні, каб пашукаць прапажу на вуліцы і...

Не, цуды ўсё-ткі здараюцца: на задворках кацельнай яна ўбачыла свае ніткі. Кот, падобна, упэўніўся, што нічога ядомага ў пакеце няма, і пакінуў яго на сцежцы, а сам «нырнуў» у разбітую фортку — вярнуўся ў будынак лавіць мышэй.

Так ці іначай, Тоня рада была знаходцы і на тым месцы стала пакідаць кату нейкія пачастункі. Што здзіўляла, знікалі яны заўсёды, а вось ката Антаніна не бачыла... Хіба неяк знайшла дохлую мыш, якую той пакінуў у знак удзячнасці.

Таццяна Чэкед,

г. Гомель.


Вучыся, нябожа, вучэнне паможа

Кажуць, старога вучыць, што мёртвага лячыць — безнадзейная справа, але ж бярэцца за яе амаль кожны. Нехта з меншым поспехам, нехта з большым...

Сцёпка працаваў у калгасе механізатарам, жонка яго — даяркай. І не толькі на ферме: дома таксама была карова, а то і дзве, пара-тройка свіней, куры, гусі... Хапала працы, бо муж з дому сыходзіў рана, вяртаўся позна, зрэдку хіба забягаў на абед. Але ж і зарабляў... Асабліва на пасяўной, на ўборачнай... Прыемна было распісацца ў ведамасці.

Вось і ў той дзень Сцёпа завітаў у праўленне, атрымаў зарплату — і сваю, і жончыну — паклаў у кішэню, парадаваўся, што добрая капейка. «У абед, — падумаў, — трэба схадзіць дахаты, аддаць гаспадыні».

І, вядома ж, прыйшоў, а той, як на ліха, дома няма: збегла кудысьці. І не, каб дзверы за сабой замкнуць — венікам падперла і панеслася. А тут — хто хочаш хадзі, што можаш вынось...

Сцяпан даўно ўжо нервы парваў, пра гэта гаворачы! Ды ўсё ўпустую: не адумалася жонка нават пасля таго, як у суседняй вёсцы хаты «пачысцілі»...

«Ну я ж цябе правучу!» — падумаў муж: збольшага падсілкаваўся, адчыніў шафу, параскідаў па хаце зложанае там багацце, на стале (тэлефонаў, вядома ж, не было) пакінуў сваёй запіску, што зарплату атрымаў і палажыў пад дыванок, што сёння прыйдзе пазней... Дзверы па прыкладзе жонкі падпёр тым самым венікам і рушыў да трактара.

Колькі там часу прайшло, дамоў вярнулася Наста і ледзь не самлела: «Каравул! Абакралі!..»

Гэта была першая рэакцыя, другая — «Што ж канкрэтна панеслі?»

Давай яна глядзець, перабіраць свае хованкі, давай складаць ды вешаць у шафу параскіданыя рэчы, давай урэшце падымаць дываны і дыванкі (нават на сценах) у пошуках зарплаты.

Яе, апошняй і чакана вялікай, анідзе не было!

Расстроеная, заплаканая жанчына пашыбавала на ферму, праўда, дзверы ўжо замкнула — ключ палажыла ў схованку над вушаком, вядомую толькі сваім.

...Сярод іх, гэтых сваіх, была і Сцёпкава маці. Праходзячы міма, яна ўбачыла вялікі замок і здзівілася (дзеці карысталіся ім, хіба едучы ў госці альбо на базар). Глянула пад дыванок, ці няма ключа, убачыла пачак грошай. «Звар'яцелі, з глузду паз'язджалі!.. Прычым абое!» — падумала яна пра сына з нявесткай, забрала грошы і пайшла да сябе дамоў.

А бліжэй да вечара Сцёпку сустрэла жонка.

— Прабач, даражэнькі! — стала прасіцца ў мужа. — Гэта ж я пад абед на пяць мінут выскачыла да суседкі, а нехта ў гэты час прачытаў тваю пісаніну і грошы забраў... Хай бы ж ты іх з сабой панасіў, хай бы пазней аддаў... А так... Прапалі. Ды ты сам іх злодзею ў кішэнь палажыў: запіску на стале пакінуў!

Сцёпка слухаў і маўчаў — чакаў, пакуль жонка наплачацца, каб потым нарэшце супакоіць яе лагодным:

— Ну хопіць... Ну кінь... Нідзе не дзеліся нашы грошы. Пачакай — зараз прынясу.

Рушыў на ганак, сагнуўся, падняў дыванок, а несці... няма чаго.

— Дурань, бязмен стары! — закрычала на Сцёпку жонка. — Мяне за венік поедам ясі, а сам што — лепшы? Знайшоў куды грошы пакласці...

На разборкі (а яны ў гэтай хаце рэдка здараліся) прыбегла свякроў: насварылася на нявестку, надавала кухталёў свайму ёлупню-сыну і вярнула грошы.

З той пары як адрэзала: Наста больш ніколі не падпірала дзверы венікам, Сцёпка не клаў зарплату пад дыванок, свекрыві, адпаведна, не было чаго забіраць. Добра ўсё, што добра канчаецца, калі вучаць свае...

І сваіх.

Мікалай Багданаў,

в. Новы Пагост, Мёрскі раён.


Ласы... на чужыя каўбасы

Для пачатку трохі лінгвістыкі: калі недзе Вялікдзень, то ў нас Вяліканне (націск на і), калі недзе валачобнікі, то ў нас алалоўнікі (вытворнае, відаць, ад «алілуя...»). Трэцяе мясцовае слова патлумачыць складаней... Мо чытач здагадаецца сам?

Пасля вайны прайшло тады гадоў з дзесяць. Спаленыя прылесныя вёсачкі неяк з горам папалам адбудаваліся, аднак людзі ў іх жылі вельмі бедна. Да таго ж досыць строга трымалі саракадзённы пост, калі і гэтае нельга, і тое не еш, бо прыйдзецца сядзець пад карытам...

Факт, што згаладалыя маладыя мужчыны і хлопцы як манны нябеснай чакалі велікоднай ночы, каб пайсці па хатах, каб разжыцца нечым з выпіўкі ды закускі.

Найчасцей гэтым «хадакам» давалі сырыя ці вараныя ў шалупінні яйкі. Але ж больш заможныя маглі ахвяраваць і колца так званай пальцам пханай кілбасы, і кавалачак сала, і паўлітэрак гарэлкі... Нічога не даць лічылася ганьбай.

У той раз у гурт алалоўнікаў уваходзіла пяцёра хлопцаў і нават гарманіст. Словы велікодных песень яны трохі ведалі, ігралі і спявалі, мякка кажучы, так сабе, аднак што-нішто з харчоў у кош ім трапляла. А насіў яго Юзік, хлопец з вельмі беднай сям'і. З раніцы ён амаль нічога не еў і таму па дарозе ад адной вёскі да другой не ўтрымаўся: праглынуў кольца кілбасы, праглынуў у цемры, крадком, на хаду, магчыма, амаль не жуючы...

Не дзіва, што яна, свежавэнджаная, з жывым яшчэ водарам ядлоўца, колам стала ў галодных вантробах і прычыніла гэтакі боль, што хлопец скруціўся ў абаранак і нема завыў...

Сябры з яго спачатку парагаталі, але ж убачылі, што справы дрэнь і, падхапіўшы пад пахі, ледзь не волакам пацягнулі ў родную вёску.

Хату яго там, праўда, абмінулі, — прывалаклі да цётачкі Мані. Хата яе была нечым накшталт медпункта, бо сам ён (ды і тэлефон...) быў за добры дзясятак вёрст. А тая цётка загаворанай вадой ды разумным словам і вялікіх, і малых лячыла ад сурокаў ды перапуду, ведала толк у травах.

Карацей, пабудзілі яе алалоўнікі (прычым не песнямі), расказалі пра Юзікаву хваробу. Цётка з хвіліну паглядзела-падумала ды прынесла бутэлечку нейкай вадкасці — загадала небараку выпіць, калі хоча жыць...

Паміраць хлапцу, вядома ж, не хацелася, таму ён паслухаўся, каб потым...

Ледзь дабег, бядак, да вядомай «шпакоўні»...

Назаўтра (ведама, вёска і свята) пра гэту прыгоду гаманілі многія. «Малайчына, — казалі пра Юзіка. — Апраўдаў «пасаду».

А назва яе (сінонім дыярэі) пайшла, відаць, ад таго, што ў хлопца з кашом былі такія ж папярэднікі — ласыя на чужыя каўбасы — галодныя альбо хітрыя.

Іван Сіманёнак,

г. Паставы.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар.

Прэв’ю — pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем’і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.