Вы тут

Спявачка Мішэль: Я люблю пераадольваць свае страхі


Мая гераіня занялася спартыўнымі трэніроўкамі падчас пандэміі, бо, як кажа сама, характар не дазваляе сядзець без справы і руху. І сапраўды, пры першай сустрэчы адразу ж заўважаеш яе вытанчаную фігуру, імпэт і энергічнасць, прыгажосць вачэй, шчырую ўсмешку... Нягледзячы на тое, што мая суразмоўніца лічыць сябе добрай гаспадыняй, у доме якой пахне пірагамі і ўсё блішчыць ад чысціні, яна цудоўна сумяшчае свае творчыя камандзіроўкі па краіне і педагагічную дзейнасць. А яшчэ яе песня «Кудзеля» 23 тыдні трымалася на першых прыступках хіт-параду тэлеперадачы «Наперад у мінулае». Як ёй удаецца знайсці ў сутках 25-ю гадзіну, чытайце далей у нашым інтэрв'ю.


«Была ў шоку, калі прайшла на бясплатнае»

Фота Антона Кузняцова.

— Яшчэ ў школе мне падабалася вывучэнне замежных моў, другой мовай была французская, — пачынае гутарку з гісторыі ўзнікнення свайго творчага псеўданіма Мішэль. — Надышоў момант паступлення ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, вельмі хацелася быць артысткай, бо падчас вучобы ў бараўлянскай гімназіі я займалася ў сур'ёзным калектыве «Арфей» пад кіраўніцтвам Таццяны Солдак. Мы ўдзельнічалі ў розных конкурсах — «Усе мы родам з дзяцінства», «Сузор'е надзей», атрымлівалі Гран-пры. Бацькі мяне падтрымалі, сказалі, што дапамогуць на шляху да мары, а ці змагу я выкарыстаць свой шанц у жыцці або не — будзе мой выбар! Я не мела права расчараваць бацькоў! Вядома, я была ў шоку, калі прайшла на бясплатнае, а там такі конкурс! Я паступіла на вакальна-эстраднае аддзяленне, нас аказалася ўсяго трое на бюджэце, гэта, канешне, было вельмі прыемна. Я пазнаёмілася з Леанідам Шырыным, які пісаў мае першыя песні... Тады і спытаў, які хачу псеўданім. Ведаў, што я захаплялася французскай мовай, кажа, а няхай будзе Мішэль. Я згадзілася, бо гэта можна было звязаць і з памяццю аб маім дзядулі, якога звалі Міхась, ён быў добры, адкрыты чалавек. Цяпер мяне амаль паўсюль называюць Мішэль, нават дома (смяецца).

Фота Рахіма Давыдава.

«Барацьба — гэта прыемна»

— Конкурсы, як і спаборніцтвы, нясуць у сабе момант барацьбы. Аднак для мяне вельмі важныя стасункі — я набываю мноства новых сяброў, а гэта вялікі плюс. Заўсёды хочацца перамагчы, аднак, калі бачу, што ёсць людзі, мацнейшыя за мяне, і калі яны перамагаюць, гэта насамрэч зразумела. На конкурсе Turkvіsіon-2020, напрыклад, вельмі кампетэнтнае журы, гэта было відаць па балах. Мы, артысты, таксама сачылі і рабілі стаўкі. Калі ёсць шчырая канкурэнтная барацьба — гэта заўсёды прыемна. Мне аднойчы сказалі: не імкніся быць першай сярод самых слабых, няхай ты будзеш дваццатай, але сярод самых моцных у свеце, — і я стараюся гэтага прытрымлівацца. Напрыклад, мне шчыра падабаецца песня «Кудзеля», якую выконвала ў тэлеперадачы «Наперад у мінулае». Памятаю, прыехала на студыю да Сяргея Сухамліна, ён кажа: «Ну давай, паспрабуем запісаць». Праспявала, ён гаворыць: «Усё, запіс прайшоў, ты выканала з першага дубля бездакорна». Песня пайшла ў народ. Цяпер знаходжуся на дошцы гонару гэтай перадачы (смяецца). А яшчэ думаю аб творчым канцэрце і хачу яго запланаваць на пачатак будучага года, люблю да ўсяго рыхтавацца адказна.

«Зрабіла сабе карэ»

— Люблю, калі гавораць праўду ў вочы. І на сцэне стараюся весці сябе так, як і ў жыцці. Напрыклад, калі спяваю песню «Хаціна», у мяне заўсёды слёзы, бо гэты твор дарагі: успамінаю сваіх бацькоў... Мяркую, глядач бачыць, калі артыст шчыры, гэта, мне здаецца, вельмі важна. Да крытыкі стаўлюся адэкватна. Калі цябе крытыкуюць, значыць, табой цікавяцца, чымсьці ты зачапіў. У мяне заўсёды былі доўгія валасы. І ў нейкі момант вельмі блізкі мне чалавек сказаў: «Слухай, нешта ў творчасці ты заварылася, давай зменім прычоску». Я пайшла і зрабіла сабе карэ ды чолку. І праз месяц паўдзельнічала ў нацыянальным адборы на «Еўрабачанне» ў неверагодным вобразе, мяне не пазнавалі! Цяпер я спакойна стаўлюся да змены вобраза. Складана, напэўна, для мяне перафарбаваць валасы ў рыжы, аднак, думаю, настане той момант, калі і гэта можа адбыцца (смяецца).

«Ніколі не кажы «ніколі»

— Пасля вучобы ва ўніверсітэце і атрымання спецыяльнасці «Артыст эстрады. Выкладчык вакалу» я апынулася па размеркаванні ў Радашковічах, у Доме культуры. Ездзіла кожны дзень на маршрутцы на работу. Выкладала там у вакальнай студыі «Мішэль». Цяжка спачатку даводзілася, бо трэба ж назапашваць педагагічны вопыт. У мяне былі вельмі добрыя дзеці, слухаліся. Вясёлы быў час: адначасова ў Дом культуры размеркавалі трох маладых спецыялістаў — рэжысёра, харэографа і вакалістку. Мы пасябравалі, адпрацавалі на адным дыханні. Пасля я для сябе вырашыла, што выкладанне — не маё. Але аднойчы патэлефанаваў мой знаёмы і кажа: «Дапамажы: выкладчык паехаў на гастролі, трэба замяніць». Гэта была прыватная школа. Я пачала падымаць усе свае ўніверсітэцкія запісы: там жа дарослыя людзі, і трэба было заявіць пра сябе, вельмі перажывала. Але так уцягнулася, што мне пачалі званіць па рэкамендацыях. Тады падумала: ніколі не кажы «ніколі». Цяпер у мяне свая прыватная школа вакалу. Сярод вучняў — і актрыса, і трэнер па фігурным катанні, і нават маленькія дзеткі. Запісацца на прыватныя ўрокі можа кожны ахвотны, бо, лічу, калі чалавек хоча — гэта ўжо паўшляху да поспеху.

Фота Таццяны Глушаковай.

«Калі заплюшчыць вочы — кітаянка»

— Адзін з прадукцыйных і бясцэнных вопытаў адбыўся у маёй творчасці 11 гадоў таму — гэта вывучэнне песні на кітайскай мове падчас гастроляў з Дзяржаўным ансамблем танца Беларусі па Кітаі. За месяц мне сказалі: «Ты з намі ляціш»: колер валасоў — тое, што трэба для Кітая, нос — таксама (смяецца), аднак трэба вывучыць песню на кітайскай мове. Я сядзела днём і ноччу, перапісвала рускімі літарамі кітайскія гукі, кожны дзень адкрывала для сябе нешта новае. У Кітаі мясцовы імпрэсарыа за дзень да выступлення папрасіў зрабіць здачу канцэрта. Я выйшла, праспявала. Падыходжу, пытаюся: «Можа, трэба нешта паправіць», бо яна ўвесь час маўчала. Тая гаворыць: «Якія праблемы, вы праспявалі, калі заплюшчыць вочы, як кітаянка». Пасля ўжо нам з маім калегам неабходна было падрыхтаваць твор на кітайскай мове для дуэта. Скажу шчыра, мы вывучылі песню за ноч у цягніку. Вельмі прыгожа атрымалася.

«З гэтым я спраўлюся»

Трэба прайсці любы бар'ер, які нам ставіць жыццё, бо я дакладна ведаю: калі страшна, туды трэба ісці і гэты страх прайсці. У дзяцінстве я правалілася пад лёд, і ў дарослым жыцці ездзіць кожны год на мора і заходзіць у ваду па калена лічыла недарэчным. Вырашыла, што з гэтым спраўлюся. Знайшла сабе цудоўнага інструктара і наноў навучылася плаваць. Я люблю пераадольваць свае страхі. Заўсёды гавару сабе: у мяне ўсё атрымаецца. Мяне запэўнівалі, што я ніколі не буду кіраваць машынай, я сказала: «Буду». І цяпер без «абаранкі» не ўяўляю жыццё! (Смяецца.)

Гэтая ўпартасць у мяне з дзяцінства. Памятаю, калі была маленькай, у мяне быў вельмі ціхі голас. Аднак так хацела стаць салісткай. Тата расказваў, калі яны з мамай з'язджалі, я ўключала песні і спявала гучней, займалася на фартэпіяна па чатыры гадзіны штодзень, вялікі дзякуй маёй настаўніцы Вользе Леанідаўне Івановай, бо менавіта яна дапамагла ў дзяцінстве здзейсніць мару — займацца музыкай, паверыла ў мяне, і я дагэтуль сябрую з ёй! Таму, абапіраючыся на свой дзіцячы вопыт, разумею: калі чалавек сапраўды хоча, ён абавязкова прыйдзе да выніку.

«Са мной невыносна жыць»

— Мне чамусьці заўсёды дораць мядзведзікаў, а знаёмыя называюць мядзведзікам. Аднак, мне здаецца, я не такая ўжо і мяккая (смяецца) — са мной невыносна жыць.

Я такі чалавек — люблю, каб заўсёды ў доме быў парадак, каб ежа была нагатавана. Нядаўна сур'ёзна хварэла — ангіна, тэмпература амаль 40. Ляжу і бачу: на падлозе — пыл. Не, думаю, ляжаць я не буду. Вяртаецца муж з работы і гаворыць: «Ты ж хворая, навошта прыбірала, а суп навошта варыла, адбіўных нарабіла?.. Добра, а торт навошта спякла?!» (Смяецца.) Я не магу без справы сядзець і вельмі люблю гатаваць. Увогуле, рыса майго характару — яна ж устаноўка — ніколі не спыняцца. Бывае, выязджаю з дому а 9-й гадзіне, а прыязджаю а 23-й, а то і пазней. І думку, што можна крыху паспаць, стараюся праганяць, бо лянота спараджае рэгрэс. На мяне нават трэнер сварыцца пастаянна, не дапусціў да трэніроўкі, калі хварэла, хоць я вельмі таго хацела, бо самае цяжкае для мяне — ляжаць і нічога не рабіць.

Характар у мяне той яшчэ. Разумею, што дзесьці можна было б і прамаўчаць, бо сужэнец і бацькі вельмі дапамагаюць з дачкой. Урокі, праўда, на мне, я сама так вызначыла. Хоць, здаецца, мой муж, архітэктар, многага не заўважае, за 18 гадоў ён ужо прывык. Калі сур'ёзныя мерапрыемствы ці канцэрты, прашу, каб муж з дачкой паехалі да маіх бацькоў на пэўны час, каб я змагла дома выспацца, падрыхтавацца. Бо калі Аліса дома, я люблю з ёй чым-небудзь цікавым заняцца: памаляваць, паляпіць, паглядзець фільм і г. д. Бывае, яна заходзіць да мяне на кухню і кажа: «Мама, перашкаджаю?» Я кажу: «Не», а яна: «Пагаворым?» І пачынае... (Смяецца.) Дачка, дарэчы, таксама ўжо гатуе. У васьмігадовай Алісы ёсць свае фірменныя рэцэпты печыва — толькі яна займаецца цестам для яго, сама пячэ прысмакі на святы ў школу.


Пажаданне ад зоркі

Усе мае песні пра каханне. Таму жадаю чытачам знайсці сваё каханне, а калі знайшлі — то захаваць і ўтрымаць яго, не даць адбыцца якой-небудзь памылцы, што можа парушыць два жыцці. У мяне ёсць песня «Зоры», (аўтары Фёдар Жыляк і Надзея Ждан), раю паслухаць. Я заўсёды слухаю тэкст, каб абавязкова ў ім быў сэнс. І калі адчуваю водгук у сэрцы, бяру ў свой рэпертуар.

Надзея ЗУЕВА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем’і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.