Вы тут

Ад­ва­рот­ны бок ме­да­ля


Здараюцца падзеі альбо выпадкі, калі не толькі асобны чалавек, але і цэлая грамада можа сябе ўбачыць нібы ў люстэрку — такім адлюстраваннем звычайна становяцца паводзіны ды ўчынкі. У мінулую суботу адбылася значная падзея ў жыцці многіх грамадзян нашай краіны. Па ўсіх вайсковых часцях прайшла прысяга навабранцаў. Гэта ўрачыстае мерапрыемства нярэдка арганізоўваецца ў памятных мясцінах, такіх як Брэсцкая крэпасць. Іншыя праводзяць рытуал у сябе на пляцы. У любым выпадку ў часць у такі дзень прыязджаюць бацькі і сваякі, салдатам даецца звальненне.


Хто бываў на падобных мерапрыемствах, ведае, пра што я кажу. Вось і мне ў суботу давялося наведаць адну з вайсковых часцей пад Барысавам з нагоды прысягі сына. Іх, віноўнікаў урачыстасці, было амаль 1300 чалавек. Ну і, адпаведна, гледачоў з ліку родных і знаёмых, трэба думаць, тысячы тры, а то і больш. Пасля мерапрыемства нашы салдаты, ва ўсякім разе абсалютная большасць з іх, пайшлі ў сутачнае звальненне. Але паколькі камандаваннем было прадпісана знаходжанне вайскоўца ў радыусе 150 кіламетраў ад часці, дадому забраць сыноў атрымалася далёка не ва ўсіх. Ды і немагчыма гэта зрабіць тым, хто прыехаў з Брэста, як мы, альбо з Гомеля, Магілёва, нават калі б падобных абмежаванняў не было.

За некалькі дзён да падзеі мы з дачкой сталі разглядаць варыянты сутачнага пражывання ў ваколіцах Барысава, тым больш што прапановы на адпаведных сайтах як быццам бы вісяць пастаянна. Ну вось, напрыклад, у Барысаве здаюць пасутачна аднапакаёвую кватэру за 25 рублёў. Мы палічылі гэта якраз прымальным, а калі патэлефанавалі, дзяўчына на тым канцы безэмацыянальна паведаміла, што менавіта ў гэты дзень дадзеная кватэра каштуе 120 рублёў. Ад нечаканасці не сталі яе замаўляць, вырашылі пашукаць іншыя варыянты. Але гадзіны праз дзве пашкадавалі, бо праз указаны час і гэтая жылплошча аказалася занятая. Мы махнулі рукой, маўляў, не суджана, і вырашылі, што за такія грошы здымем кватэру ў Мінску, 70 кіламетраў — не такая ўжо вялікая адлегласць. Ды як казаў герой папулярнага ў савецкія часы анекдота: «Штырліц памыліўся».

У чацвер заказаць кватэру ў Мінску на суботу аказалася нерэальна. Адна дзяўчына з агенцтва напеўным голасам сказала, што на найбліжэйшыя выхадныя трэба замаўляць хоць бы ў панядзелак. Такім чынам, на сваіх інтэрнэт-пляцоўках сталіца нам нічога не прапаноўвала. Праўда, у пятніцу высвецілася аднапакаёўка ў Жодзіне коштам 150 рублёў за суткі. У выніку мы амаль выпадкова заўважылі нумар на траіх за 130 рублёў, які здавала аграсядзіба пад Барысавам, ды потым не пашкадавалі. І ўмовы пражывання, і сервіс былі на прыстойным узроўні. Аграсядзіба, якая пабудавала сваю «фішку» на гісторыі вайны 1812 года, мае ўласны музей, карыстаецца папулярнасцю ў турыстаў. І што самае важнае, яны не накручвалі цэны менавіта ў гэты дзень — у іх заўсёды такі кошт.

У адрозненне ад тых суайчыннікаў, якія робяць бізнес на здачы ў арэнду кватэр. Выходзіць, для іх прысяга вайскоўцаў — зорная гадзіна, калі можна садраць тры скуры і зарабіць. Назаўтра на сайты ў іх зноў вярнуліся рэальныя цэны. Не ведаю, ці выратавалі яны свой бізнес гэтым днём, а вось сутнасць сваю паказалі. А калі да нейкага навабранца прыехалі зусім небагатыя з аддаленай вёскі родзічы, у якіх няма грошай, каб заплаціць за жыллё? Той, вядома, на вуліцы не застаўся б, ён мог пайсці на некалькі гадзін у звальненне, а нанач пайсці ў казарму, у нядзелю абяцалі святочны абед для салдат. Але ж усе навокал пайшлі са шчаслівымі мамамі, узрушанымі татамі, усмешлівымі дзяўчатамі... Заставацца ў такі дзень аднаму ў казарме — ну, вы разумееце.

Ведаю, што скажуць мне местачковыя прадпрымальнікі: «Нічога асабістага, гэта бізнес». Толькі, шаноўныя, як паказвае ход гісторыі, часцей выжывае бізнес менавіта з чалавечым тварам. Пачытайце, як у Амерыцы перад нацыянальным святам — Днём падзякі — зніжаецца кошт на індычку, бо гэта абавязковы атрыбут названага свята для ўсіх сем'яў. У нас жа перад святамі цэны на папулярныя прадукты на рынках падскокваюць. І на кватэры, як высветлілася, у асобных выпадках.

Вядома, не варта стрыгчы ўсіх пад адзін грэбень. Можна прывесці мноства прыкладаў, калі таксісты бясплатна развозілі людзей пры розных надзвычайных сітуацыях. Так было, напрыклад, пасля тэракта ў метро. Ды і з пачаткам пандэміі нашы людзі паказалі сябе здольнымі на спагаду, падтрымку; нярэдка могуць падзяліцца з незнаёмым чалавекам, калі той мае патрэбу ў гэтым. Падобнае, на шчасце, ёсць у нашым грамадстве, але прысутнічае і апісанае вышэй.

І яшчэ пра што не магу не сказаць заадно: здзівіла проста нейкая ваяўнічая неабачлівасць бацькоў і родных, якія прысутнічалі на цырымоніі прысягі. Шчыльнасць натоўпу гледачоў можна параўнаць хіба з тралейбусам у гадзіну пік. У масках было менш за адзін працэнт. Вынік падобнага ўзроўню рэспіраторнага этыкету звычайна не прымушае сябе чакаць. Ужо праз тры дні чатырох салдат з нашай роты шпіталізавалі з усімі прыкметамі COVІD-19.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Прэв’ю — pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

«Верхавіна лета» прайшла, і ўжо мала хто памятае, што першая дэкада чэрвеня была халаднаватай і з замаразкамі.

Грамадства

Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон

Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон

У апошнія тыдні на краіну абрынулася небывалая спякота... 

Калейдаскоп

Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі

Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі

Як і любую іншую хваробу, фітафтароз лягчэй папярэдзіць, чым лячыць.

Культура

Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»

Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»

Радзімазнаўства. Адрасы пісьменства. Сумесны праект Мінаблвыканкама і «Звязды».