Вы тут

Як навучыць дзіця вымаўляць «р»


Раней за ўсіх загаварыла мая першая дачка — Аляксандра. Некалі я вычытала ў кніжцы, што з дзіцем трэба пастаянна размаўляць, спяваць песенькі і дапамагаць пазнаваць яму свет, і тады яно будзе добра развівацца. Я так і рабіла. Ужо паўтарагадовай яна выдатна размаўляла і самастойна апраналася. У яслях выхавальніцы прыводзілі ў прыклад маю малую, што, натуральна, цешыла бацькоўскае эга. Калі Аляксандры было чатыры гады, да мяне ў госці зайшла знаёмая лагапед — папіць гарбаты. За адным разам яна вырашыла паспрабаваць «паставіць» малой гук «р», які ў яе ніяк не атрымліваўся. Узяла ў мяне ватную палачку, паклікала маю дачку і папрасіла хутка-хутка вымаўляць літару «д», а сама адначасова палачкай прыўзнімала яе язык... І раптам аднекуль узялося «р»! Гэта было захапленне для ўсіх. Спатрэбілася 10 хвілін, каб малая навучылася вымаўляць гэту няпростую літару.


З сынам усё было пазней. Я старалася займацца з ім, як і з першынцам, але не выходзіла ў мяне так гладка. Ну, і з літарай «р» усё было не так проста, як у яго сястры. Спатрэбіліся месяцы заняткаў з лагапедам, каб сын навучыўся «рыкаць». У выніку ў 5 гадоў ён упэўнена выкарыстоўваў «р» у словах.

Трэцяе маё дзіця, Ульяна, заўсёды была шустранькай дзяўчынкай, пасадзіць яе займацца з лагапедам было няпроста. Таму я, узброіўшыся кнігамі па лагапедыі, бегала за дачкой з ватнымі палачкамі... У выніку яна стала нават раней, чым сын, вымаўляць гэты няпросты гук.

Мелання з дзяцінства была падобная на старэйшую Аляксандру, з ёй лёгка дамовіцца, і яна літаральна схоплівае ўсё на ляту. Калі ёй было ўжо амаль пяць, я вырашыла, што прыйшоў час навучыць яе гаварыць «р». Наперадзе было цэлае лета, узяла з сабой на дачу развіццёвыя лагапедычныя кніжачкі і ўзялася, як мне падавалася, за вясёлые гульні па развіцці мовы.

Але нечакана для сябе сустрэла сур'ёзнае супраціўленне. Пасля сняданку мы садзіліся крыху пазаймацца і пачыналі з лагапедычнай гімнастыкі. Але Мелаша не вытрымлівала да канца заняткаў: пачынала капрызіць, адмаўлялася выконваць практыкаванні. Некаторы час я ўсё яшчэ храбрылася і, успамінаючы свой досвед з Ульянай, узброілася ватнай палачкай і пры першай магчымасці спрабавала «завесці маторчык». Мелання нервавалася. Ёй не падабалася мая настойлівасць і спробы засунуць ёй у рот «нясмачную» палачку. Што я толькі ні выдумляла: і заахвочванні, і ўзнагароды, і тэатральна хвалявалася, і перажывала...

Але Мелаша працаваць адмаўлялася і, як мне здавалася, дзівілася майму маніякальнаму жаданню пачуць ад яе «р». У канцы лета я здалася. Спынілася на тым, што проста чытала ёй казкі і рабіла час ад часу з ёй лагапедычныя практыкаванні. Пасля вяртання дадому адправілася ў паліклініку ў надзеі атрымаць накіраванне на заняткі з лагапедам у дзіцячым садку. Спазнілася. Месцы ў лагапедычнай групе людзі занялі яшчэ на пачатку лета, а заняткі з лагапедам былі распісаны ўжо да канца года. Прайшоў амаль год, практыкаванні мы не пакідалі, але рабілі іх нерэгулярна. Я змірылася з тым, што мне не ўдалося самой паставіць усе гукі малой, і цярпліва чакала заняткаў з лагапедам перад школай. Для мяне гэта як ускочыць у апошні вагон: у прынцыпе, можна, але напружанне застаецца.

І раптам перад пачаткам лета здарылася дзіўнае. Забіраю малую з садка, яна мне дорыць малюнак, на якім намаляваны букет кветак, і заяўляе: «Мама, я дару табе РРРРРРРамонкі». Радасці маёй не было мяжы! Пачалося смешнае і дзіўнае: «Мама, а паехалі на тРРРалейбусе», «Глядзі, які тыгРРРР, ён РРРыкае!», «Хочаш, я буду муРРРкаць», «РРРана-РРРана ўсталі тРРРы баРРРаны», «Левай, правай, левай, правай — баРРРабан ужо дзіРРРавы»... Яе «р» заўважалі ўсе: выхавальніцы, суседзі, пасажыры ў транспарце, нават наш тата, які не заўважае ў прынцыпе не вельмі маштабныя падзеі, якія адбываюцца ў сям'і, не змог не звярнуць увагі на муРРРкатанне дачкі. Праз пару тыдняў ён нават занепакоена спытаў: маўляў, можа, гэта ненармальна — такая вось зацыкленасць на літары? На самай справе, як выказаўся наш лагапед, проста прыйшоў час, і малая так замацоўвала сваё новае ўменне. Кожнае дзіця развіваецца ў сваім тэмпе, і не заўсёды развіццё вызначанага навыку залежыць ад старанняў і жадання бацькоў. У гэтай справе галоўнае не забываць заўважаць нават самыя маленькія крокі дзяцей да поспеху і, канешне, дастойна святкаваць іх перамогі.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Прэв’ю: pixabay.com

Загаловак у газеце: Зачараванае «р», ці Кожнай перамозе свой час

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.