Вы тут

Сяргей Жбанкоў: Дачка — самая лепшая версія нас


Акцёр Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя М. Горкага Сяргей ЖБАНКОЎ і яго жонка актрыса Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра Вікторыя ЖБАНКОВА-СТРЫГАНКОВА — прыгожая і моцная сямейная пара. Публіка любіць іх за яркія ролі ў тэатрах. Не чужыя яны і ў кіно. Наша сустрэча пачалася з таго, што Вікторыя і Сяргей вельмі весела лічылі, колькі гадоў яны разам. Васямнаццаць! Яны проста свецяцца шчасцем, калі распавядаюць аб сваёй чароўнай дачушцы Ясеніі.


 

Вікторыя, Ясенія і Сяргей.

— Як адбылося ваша знаёмства?

Сяргей: — Мы родам з Віцебска. Я прыйшоў на экзамены ў Віцебскае дзяржаўнае вучылішча мастацтваў і ў аўдыторыі звярнуў увагу на дзяўчыну ў майцы з прынтам «Машына часу», якая сядзела за апошнім сталом. Яна падняла вочы, паглядзела на мяне і зноў занялася сваімі справамі.

Вікторыя: — А я паглядзела на яго, падумала: «Не на мой густ, худзенечкі такі... Але калі мы паступілі, то ўтварылася невялікая пастаянная тусоўка, у якой былі і я, і Сяргей. Нам усім было камфортна, цікава мець зносіны. Часам па-акцёрску хуліганілі.

— А калі адчулі, што вы больш, чым прыяцелі?

С.: — У мяне ў школьныя гады неяк не складваліся адносіны з дзяўчатамі, проста я быў вельмі сарамлівым хлопцам і не ведаў, пра што з імі гаварыць. А вось з Вікай неяк лёгка, само сабой атрымлівалася пагаварыць на любыя тэмы. Падчас нашай вучобы па Віцебску сталі ездзіць вялікія цёплыя аўтобусы, мы ў іх каталіся па самым доўгім маршруце. Успрымаў яе як вельмі добрага і блізкага сябра. І толькі калі Віка кудысьці з'ехала, я раптам адчуў, што як быццам адарвалі часцінку мяне.

В.: — Яшчэ падчас уступных экзаменаў у вучылішчы мы неяк ішлі па горадзе, а тады якраз быў «Славянскі базар» — мора людзей, і, каб не згубіцца, узяліся за рукі. Мабыць, тады я ўпершыню паглядзела на Сярожу не як на сябра, а як на мужчыну. Я першая адчула, што ў нас можа быць агульная будучыня.

С.: — А я проста радаваўся, што побач ёсць Віка, мне было цікава вучыцца: бо толькі любімая прафесія і ніякіх хімій і матэматык. Атрымліваў асалоду ад такога шчаслівага перыяду жыцця. Неяк незаўважна з сяброў мы перараслі ў пару. І я рады, што стаўшы, сям'ёй, мы засталіся сябрамі.

Ясенія расце за кулісамі.

 

— Памятаеце першы пацалунак?

В.: — Так! Гэта было як у кіно! Тады мы ўсёй нашай кампаніяй апынуліся дома ў Сярожы. І вось такая кінематаграфічная карцінка: штосьці ўпала, мы кінуліся разам падымаць, паглядзелі адно на аднаго і... гэта быў не толькі пацалунак, але і зліццё лёсаў!

С.: — Мае бацькі жылі ў прыватным доме ў той час без усялякіх гарадскіх выгод, і я з гэтай прычыны камплексаваў, запрашаў у госці толькі хлопцаў. А тады сказаў так няўпэўнена: «Можа, да мяне пойдзем». Запрашэнне прынялі. І вось Віка заходзіць у дом, у якім горача напалена печка, і кажа: «Божа, пах дзяцінства». І ўсё, у мяне адлягло ад душы.

В.: — Усе вакацыі я праводзіла ў бабулі і дзядулі ў вёсцы, і цёплая печ — гэта сапраўды пах дзяцінства, шчасця, бесклапотнасці.

— Колькі часу прайшло пасля першага пацалунку і вяселля?

В.: — Фактычна пасля першага пацалунку мы ўжо не расставаліся. А вяселле згулялі, калі скончылі Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў.

С.: — Адразу пасля вучылішча мне прапанавалі работу ў віцебскім тэатры «Лялька» і нават абяцалі кватэру. З аднаго боку, гэта было прыемна. Але і думка пра тое, што вось у цябе такога маладога ўжо і работа, і кватэра ёсць — а далей... Разумеў, што трэба працягваць вучыцца. Вельмі добра, што побач была Віка, якая рашуча сказала: «Паехалі ў Мінск паступаць». Мы сабраліся літаральна за дзень, бацькі яшчэ перадавалі неабходныя дакументы. Нам пашанцавала, у той год набіралі курс, які спявае. Я паступіў на бюджэт, а Віка — на платнае. Пачалося цікавае студэнцкае жыццё! Нам казалі: маўляў, вы такія дружныя, толькі пакуль вучыцеся на першым курсе, але мы сябруем і цяпер.

Час вучобы прыйшоўся на першыя здымкі ў кіно. Нам вельмі пашанцавала, што першая работа — карціна Валерыя Тадароўскага «Стылягі». Мы атрымалі каласальны вопыт! Здымаліся ў Мінску, а потым нас яшчэ і ў Маскву паклікалі.

На работу ў тэатры нас запрасілі на апошніх курсах акадэміі. Але гэта не давала стапрацэнтнай гарантыі, што там мы і застанемся пасля атрымання дыплома. Размеркаванне — хвалюючы момант. Я думаў: «А калі мяне размяркуюць, напрыклад, у Гомель, ці паедзе туды Віка?»

В.: — Прыйшлося б ехаць. Мне здаецца, сям'ю захаваць на адлегласці наўрад ці магчыма. На шчасце для нашага асабістага жыцця і кар'еры, мы засталіся ў сваіх тэатрах пасля атрымання дыпломаў.

«Стылягі» з Мінска.

— Як спраўлялі вяселле?

В.: — Весела! І нават торт быў на тварах гасцей! Запрасілі 120 чалавек, даехалі толькі 100. Усё блізкія людзі!

— Вы самі паспелі зарабіць на вяселле?

С.: — Да таго часу ў нас былі нейкія свае зберажэнні, але, вядома, без дапамогі бацькоў не абышлося. Галоўнае, што ў нас сапраўды атрымалася свята для нас, нашых родных і сяброў.

— Вікторыя, калі аб'яўляць вас у гала-канцэртах, вось гэта Жбанкова-Стрыганкова заўсёды неяк так шматабяцальна гучыць са сцэны, проста свята нейкае. Гэта вы так добра прадумалі з двайным прозвішчам?

В.: — Дзіўна, але аб тэатральным гучанні прозвішча мне казалі ўжо некалькі чалавек. Насамрэч я хацела застацца на сваім прозвішчы, і з гэтай нагоды мелася быць сур'ёзная спрэчка з Сяргеем. А потым я пачала запаўняць дакументы і нешта там пераблытала, у выніку атрымала пасведчанне аб шлюбе з двайным прозвішчам.

С.: — Двайное прозвішча аказалася добрым варыянтам. Гэта і памяць пра Вікінага бацьку, і наша агульнае прозвішча.

Папа у тэлевізары.

— Жыццё адразу пасля штампа ў пашпарце неяк адрознівалася ад ранейшага?

В.: — У нашых адносінах, мабыць, не. Іншая справа, што пасля вяселля на нас пачалі ціснуць родныя: калі ўжо ў вас будзе дзіця?

— І чаму не спяшаліся?

В.: — Ёсць актрысы, якія перш жадаюць замацавацца ў тэатры, потым сысці ў дэкрэт. У мяне гэтая думка таксама была, але складала працэнтаў 30. Вядома, думалі пра тое, што час мець дзяцей, а я ўнутрана старалася адтэрмінаваць гэтую падзею. Шчыра: я баялася, што не гатовая кагосьці выхоўваць. Аднойчы падчас спектакля я атрымала траўму калена, нібы хтосьці намякнуў мне: спыніся, хопіць скакаць! Тады высветлілася, што я цяжарная. Гэта было ў снежні, і спачатку толькі маме сказала. А Сярожу на Новы год прыгожа запакавала скрыначку з тэстам.

С.: — А я адкрываю скрыначку, гляджу на палоскі і ліхаманкава думаю: колькі іх павінна быць? Лагічна разумею, што калі жонка робіць такі падарунак, то тэст станоўчы. Неўзабаве адзначалі маё 30-годдзе, тады я абвясціў родным, што мы чакаем дзіця. Адчуванне было такое, быццам забіў галоўны ў жыцці гол!

На першым УГД нам абяцалі хлопчыка. Мы ўжо імя прыдумалі: Елісей. А на другім УГД кажуць: дакладна дзяўчынка. А як жа Елісей? Успомнілі ўсе імёны і абралі для дачкі Ясенія.

В.: — Перад ад'ездам у радзільню прасіла Сярожу сустрэць нас з гармонікам. Потым патэлефанавала, сказала, маўляў, нічога не трэба. Але ўсё ж Сяргей арганізаваў вельмі цёплую сустрэчу — прыйшлі родныя, сябры, граў
сябар сям'і на акардэоне. Гэта быў сюрпрыз. Першы час пасля родаў я жыла дома ў бацькоў. У мяне быў страх, я не ведала, што рабіць з малечай. Мама дала мне майстар-клас. І цяпер часам думаю: ці добрая я мама? Вельмі шчаслівая, што ў нас ёсць дачка. Як бы я ні любіла сваю работу і тэатр, усё адно самае галоўнае ў жыцці — сям'я, а самы важны чалавек у ёй — дзіця.

С.: — Вельмі добра памятаю момант, калі ў радзільні медсястра перадала мне на рукі Ясеньку. Яна крыху расплюшчыла вочка, нібы кажа мне: «Ну, прывітанне». А неўзабаве пасля нараджэння дачкі мяне зацвердзілі вядучым «Калыханкі». Наогул, нараджэнне дзіцяці змяняе ўсё ў жыцці, ты нават пачынаеш больш разумець. Самая першая любоў — мама, жонка — яшчэ адзін смак любові, і нешта зусім неверагоднае, новая ступень — любоў да дачкі.

Папа, мама і Ясенька – футбольная сям'я

— Вам хто-небудзь дапамагае з Ясеніяй або яна расце за кулісамі?

В.: — Яна з намі на ўсіх работах. У яе ўжо ў тэатры ёсць роля, на канцэртах спявае з намі. У мяне свой праект — разам з калегамі праводзім вясельны абрад. Дык вось Ясенька ўжо таксама ўдзельнічала — перадавала абярэгі. Яна ходзіць у садок, а па вечарах — у тэатры. Мы глядзім, у каго лягчэйшы спектакль, той і едзе на работу з дачкой. Аднойчы я агучвала дзіцячыя казкі, закалыхваючы Ясеньку на руках.

Дачушцы ўжо пяць гадоў. З ёй няма ніякіх праблем, яна можа сама сябе заняць гульнёй. Неяк з ёй засталася мая стрыечная сястра. Потым кажа: «Яна ў вас такая дарослая»... Проста яна ў свае пяць гадоў бачыла больш, чым мы ў тым жа ўзросце, і выдатна, што кожнае новае пакаленне лепшае і разумнейшае.

С.: — Яна розная! Часам такі маленькі мудрэц... Быў футбольны матч, я гуляў за акцёрскую каманду «БеZгрыму». Мой тата нядаўна пайшоў з жыцця, і Ясенька кажа: «Дзядуля «хварэе» за цябе з нябесных трыбун». А калега па камандзе, пагутарыўшы з Ясенькай, сказаў: «Яна разумнейшая за мяне». Мы разам чытаем казкі, гуляем...

Нядаўна Віка з'язджала на 17 дзён на гастролі, і я думаў, што складана будзе аднаму з дачкой, памятаючы мінулы вопыт, калі яна была зусім маленькай. Цяпер думаю, што без Ясенькі было б значна цяжэй.
У мяне тады быў вельмі насычаны графік: рэпетыцыі — тэатр — здымкі, прэзентацыя каманды
«БеZгрыму». І дачка ўвесь час са мной. Яна не толькі вытрымала гэтую нагрузку, але і мяне падбадзёрвала.

В.: — Сярожа — унікальны бацька! Ясенька так і кажа: «Татачка, я цябе люблю, а маму проста абажаю».

— Напэўна, дачка пойдзе па вашых прафесійных слядах...

С.: — Гэта яна сама потым вырашыць. Пакуль мы бачым, што дачка расце вельмі добрым, чулым чалавекам, і гэта — самае важнае. У характары Ясенькі ёсць і мае, і Віцыны рысы, так што дачка —
самая лепшая версія нас.

Ясенька з хатнім гадаванцам.

— Сучасныя дзеці нараджаюцца з гаджэтамі ў руках. А ваша?

С.: — Калі ў яе ёсць выбар: жывыя зносіны ці смартфон, Ясенька абярэ першае, чаму мы вельмі рады. Пры гэтым яна запісала відэаблог пра тое, як трэба даглядаць джунгарскага хамяка — гэта таксама член нашай сям'і. Зараз Ясенька ў сваякоў у вёсцы, там ёй вельмі падабаецца, і мы гэтаму рады.

— Яна не просіць браціка ці сястрычку?

В. : — Часам разважае на гэтую тэму.

С.: — Мяне неяк запрасілі запісаць калыханкі, скажам так, мужчынскі іх варыянт. І ў нейкі момант я востра адчуў, што хачу сына! Віка і Ясенька не пярэчаць!

В.: — А калі атрымаецца дачка?

С.: — Пойдзем на трэці заход!

В.: — Ідэальная сям'я ў маім уяўленні: тата, мама, сын і дачка. І ў мяне, і ў Сярожы ёсць браты, таму мы ведаем, як гэта выдатна, калі ты не адзінае дзіця ў сям'і.

Сяргей Жбанкоў на здымках фільма «Купала».

— Вы ходзіце на спектаклі адно да аднаго?

В.: — Раней атрымлівалася часцей. Лічу, што акцёру трэба абавязкова хадзіць у іншыя тэатры, гэта свайго роду майстар-клас.

С.: — Хацелася, каб былі стажыроўкі, каб бачыць, як працуюць іншыя, якія тэндэнцыі ў развіцці тэатральнага мастацтва ў свеце. Таму хоць бы дома стараемся хадзіць у тэатры. І многія калегі нас захапляюць!

— Засталіся пытанні з серыі «проза жыцця». Як вы размяркоўваеце хатнія абавязкі?

В.: — Ніяк. Хто можа, той і робіць. Сяргей з тых мужчын, якіх не трэба прасіць памыць посуд, напрыклад.

С.: — У мяне ёсць добры сябар, дарэчы, шматдзетны бацька, ён распавядаў, як прывучаў сваіх дзяцей да парадку. Тлумачыў ім: паеў — памый талерку, гэта займае менш чым хвіліну часу. Усё, што займае менш чым хвіліну, зрабі зараз! І я таксама ўзяў гэтае правіла на ўзбраенне.

В.: — Сапраўды, прасцей адзін раз зрабіць генеральную ўборку, а потым падтрымліваць парадак. На шчасце, мы навучыліся жыць так, каб побыт нас не напружваў.

— Хто адказвае за сямейную бухгалтэрыю?

С.: — Віка. Яна больш рацыянальны чалавек, у мяне, як толькі здараюцца грошы ў руках, так адразу хочацца іх выдаткаваць на патрэбныя рэчы ў дом або для прафесіі. Шкада, што мы не змаглі зарабіць на кватэру, хоць працуем без выхадных. Цяпер якраз вырашылі набыць жыллё. Першы ўнёсак складаецца з нашых зберажэнняў і дапамогі Віцыных бацькоў. Потым прыйдзецца дадаваць крэдытныя сродкі. Усё як у большасці людзей...

— А як жа гісторыі аб казачных заробках у кіно?

С.: — Не ведаю, хто іх прыдумаў. Нават у расійскім кіно па-сапраўднаму высокія стаўкі ў некалькіх топавых артыстаў.

В.: — Як ні дзіўна, але ў нас найлепшы перыяд заробкаў супаў са студэнцкімі гадамі. У «Стылягах» плацілі 100 долараў за здымачны дзень. А мы толькі ў Маскве працавалі восем дзён. Мы з Сяргеем удваіх спявалі ў рэстаране і за вечар маглі зарабіць больш, чым зарплата ў тэатры, але мне там было не вельмі камфортна.

С.: — Ганарар у «Стылягах» — гэта халадзільнік, мікрахвалеўка сабе і бацькам у падарунак, прас, ноўтбук, які мы купілі для работы, і ён да гэтага часу жывы.

Сяргей Жбанкоў на здымках фільма «Прыгоды авантурыста Пранціша Вырвіча».

— Вікторыя, як размяркоўваеце грошы?

В.: — У нас пасля вяселля была мэта — свая кватэра, вось на яе і складаем грошы ў скарбонку, колькі атрымліваецца. Звычайна гэта ганарары за фільмы, канцэрты. Абмяркоўваем, што нам трэба купіць для сям'і. А так у кожнага ёсць зарплата, якой ён вольны распараджацца па сваім меркаванні. Ведаеце, я не стану папракаць Сярожу, што ён выдаткаваў грошы на футбольную каманду, таму што ў душы ён футбаліст! У мяне таксама ёсць свае жаночыя радасці, і я ведаю, што муж не скажа: магла б купіць туфлі прасцейшыя, крэм таннейшы, але і я гляжу не на лічбы ці брэнд, а на якасць.

С.: — Фінансавы дабрабыт вельмі важны для кожнага чалавека, тым больш для сям'і з дзіцем. Можа, калі б мы збіралі-збіралі, ва ўсім сабе адмаўлялі, то, умоўна кажучы, назапасілі б на кватэру значна больш, але што гэта было б за жыццё?

— Як вы праводзіце адпачынак?

В.: — У нас рэдка супадаюць выхадныя, а вы кажаце адпачынак...

С.: — Напэўна, самы сумленны адказ будзе: ніяк. Часцей за ўсё адпачынак прысвячаецца дадатковай рабоце. Мы толькі пару разоў выязджалі ў адпачынак. Першы раз — з Ясеніяй, калі ёй было два гадкі. Былі асцярогі, а потым убачылі, што ў самалёце ёсць сем'і нават з немаўляткамі, у Балгарыі створана цудоўная інфраструктура для бацькоў з маленькімі дзецьмі. Цікавасць больш даведацца пра Беларусь, пабачыць свет у нас ёсць. І мы гэта ажыццявім!

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з сямейнага архіва герояў публікацыі

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.