Вы тут

Чаму пан сядзеў пад мастом


Калісьці Покрашава і Замосце ўваходзілі ў валоданні аднаго маёнтка, які належаў памешчыку Каркузевічу. У складзе маёнтка акрамя гэтых вёсак былі яшчэ такія населеныя пункты як Адамова, Паўлаўка, Палікараўка, Жылін Брод, Старая Смалярня і іншыя.


Дом пана знаходзіўся ў маляўнічым месцы. Яго атачалі кусты бэзу і экзатычныя дрэвы. Непадалёку размяшчаўся вадаём. Каркузевіч меў вялікі сад, таму вуліца, дзе ён жыў, і цяпер называецца Садовай. Побач з домам былі і гаспадарчыя пабудовы: склеп для захавання прадуктаў харчавання, хлявы для буйной рагатай жывёлы і коней, амбары для зерня. Уладальнік памесця будаваў і новы дом. Але нехта спаліў новабудоўлю. Ходзяць байкі, што месцічы неяк заўважылі пана, які сядзеў пад мастом. А чаго ён там сядзеў ніхто не ведае.

Пазней вёскі, якімі валодаў Каркузевіч, набыла памешчыца Паўлоўская, якая, у сваю чаргу, прадавала лес і поле сялянам. Яны выкарчоўвалі дрэвы, распрацоўваючы плошчы пад ворыва. І пасяляліся тут на пастаяннае месца жыхарства. Сяляне таксама арандавалі лес, поле, луг, за што разлічваліся з Паўлоўскай пэўнай сумай грошай або зернем.

— Вёска атрымала назву Замосце таму, што паміж Покрашавам і Замосцем, у Чабатаровым лозе, знаходзіўся мост. Мястэчка было якраз за ім, — распавяла Алена Нечэпурэнка. — А не зусім таму, што пан сядзеў пад мастом.

Час ішоў наперад. Вялікія змены адбыліся і ў Замосці. Не стала памешчыцкіх уладанняў, ім на змену прыйшлі калгасы. У студзені-лютым 1930-га ўтвораны калгас «Чырвоны будаўнік». Яго арганізатарамі былі загадчык пачатковай школы Шостак і загадчык хатай-чытальняй Мініч. Яны карысталіся падтрымкай мясцовага насельніцтва. Калгас быў заснаваны на базе дзвюх буйных кулацкіх гаспадарак: Каспяровіча з вёскі Руднаўка і Кобеля з пасёлка Плюшнік.

Першымі ў калгас уступілі яго актыўныя стваральнікі Максім Бенеш, Франц Лешчанка, Вікенцій Хацько, Аляксандр Хацько, Іпаліт Хацько, Фабіян Хацько і іншыя. Першым старшынёй стаў Максім Бенеш, які працаваў на гэтай пасадзе з 1930-га да 1933 года.

У тым жа 1930-м быў створаны калгас «Чырвоны Кастрычнік», куды ўвайшлі хутары. Пазней, у 1939-м, жыхары хутароў былі пераселены ў вёскі і пасёлкі.

Ва ўмацаванне гаспадаркі вялікі ўклад унеслі камсамольцы. Падчас Вялікай Айчыннай яна была дашчэнту разбурана. Пасля вызвалення ад нямецка-фашысцкай акупацыі калгас давялося аднаўляць нанова. Старшыні мяняліся часта, эканоміка развівалася марудна. У 1961 годзе старшынёй быў выбраны Аляксандр Філіпавіч Мішура. З гэтага часу калгас «Чырвоны Кастрычнік» пачаў упэўнена рухацца наперад. З кожным годам рос дабрабыт людзей. Калгаснікі, якія дасягнулі пэўнага ўзросту, пачалі атрымліваць пенсію. Была ўведзена гарантаваная аплата замест працадзён, што садзейнічала павелічэнню прадукцыйнасці працы.

Калгас «Чырвоны Кастрычнік» у розныя гады мяняў найменні. Цяпер — гэта сельскагаспадарчы філіял «Агра-Замосце» ААТ «Слуцкі камбінат хлебапрадуктаў».

Таццяна ЛАЗОЎСКАЯ

Фота Анатоля КЛЯШЧУКА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.