Вы тут

Карэспандэнты «Звязды» пабывалі на дзяжурстве з патрульна-паставой службай


Вечара пятніцы многія з нас заўсёды чакаюць з нецярпеннем: скончыўся рабочы тыдзень — можна і адпачыць. Некаторыя, асабліва летам, раз'язджаюцца па вёсках, іншыя — адпраўляюцца ў падарожжы, едуць да вадаёмаў, наведваюць з дзецьмі паркі культуры і адпачынку... У асобнай жа катэгорыі людзей — свой метад расслаблення: алкаголь. І добра калі, прыняўшы на грудзі, чалавек ціхенька сядзіць дома. Аднак нярэдка бывае, што людзей «пад градусам» цягне на «подзвігі».


Вечар пятніцы, увогуле выхадныя дні для міліцыі — час напружаны і вельмі адказны. І не толькі таму, што людзі выпіваюць, парушаюць правапарадак, а адпаведна, часта з'яўляюцца небяспечнымі для іншых грамадзян. Як паказвае практыка, у гэтыя дні здараецца найбольш злачынстваў, дарожна-транспартных здарэнняў, не абыходзіцца без трагедый.

Каб іх мінізаваць і ўвогуле не дапусціць, штодзённа на вуліцах усіх гарадоў краіны дзяжураць патрульна-паставыя службы. У Мінску (вядома, сталіца!) іх можна ўбачыць ледзь не ў кожным квартале. Хто трапляе ў поле зроку супрацоўнікаў міліцыі, што чакае парушальнікаў правапарадку і каму патрэбная іх дапамога, пра гэта карэспандэнты «Звязды» даведаліся, калі выехалі на дзяжурства з патрульна-паставой службай унутраных войскаў.

Неадэкватным не месца на вуліцы

Перад тым як сесці ў службовы аўтамабіль і выехаць на патруляванне горада, камандзір узвода старшы лейтэнант Яраслаў Грыгенч правёў інструктаж для праваахоўнікаў: давёў абстаноўку па раёне і арыентаваў, на што звяртаць увагу падчас дзяжурства. Маладыя людзі, якія з'яўляюцца салдатамі тэрміновай службы ўнутраных войскаў, атрымалі адпаведныя ўстаноўкі і накіраваліся на свае маршруты патрулявання. Яны адказваюць за правапарадак на вуліцах найвялікшага, а разам з тым і самага крымінагеннага раёна сталіцы — Фрунзенскага.

— Падчас нясення службы мы перш за ўсё звяртаем увагу на людзей, якія знаходзяцца ў стане алкагольнага ап'янення, — гаворыць Яраслаў Грыгенч. — Не застаюцца незаўважанымі і дзеці, што гуляюць на вуліцы пасля дзесяці гадзін вечара без дарослых, людзі без прытомнасці, пажылыя, якія асабліва ў гарачае надвор'е могуць адчуваць сябе дрэнна. Пад падазрэнне трапляюць і тыя, хто адзеты не па сезоне, мае бачныя траўмы і ўвогуле неадэкватна сябе паводзіць.

Да камандзіра ўзвода па рацыі паступае паведамленне — ёсць першы затрыманы. Выязджаем у апорны пункт міліцыі, куды вайскоўцы даставілі мужчыну ў моцным алкагольным ап'яненні. Яго знайшлі пад дрэвам без прытомнасці. У такім выпадку супрацоўнікі міліцыі абавязаныя выклікаць хуткую дапамогу, што яны і зрабілі. Медыкі, якія прыехалі на выклік, агледзелі мужчыну і павезлі яго ў бальніцу.

— Людзі, якія ўжываюць алкаголь, думаюць, што іх ніхто не заўважыць, многія з іх разлічваюць на «ану ж пранясе», — канстатуе камандзір узвода. — Мы заўсёды ідзём на кампраміс. Бываюць сітуацыі, калі ў п'янага чалавека мы пытаемся, як ён сябе адчувае, дзе жыве, у выніку высвятляецца, што ён быў у суседнім доме на дні нараджэння і проста вяртаецца дамоў. Ахайна адзеты, спакойна размаўляе: чаму б нам не правесці яго да кватэры? Навошта такога затрымліваць, калі заўсёды можна паступіць па-чалавечы? Калі ж грамадзянін неадэкватны, то мы павінны зрабіць усё дзеля таго, каб, у першую чаргу, ён не нашкодзіў сабе, па-другое, каб не ўяўляў небяспеку для навакольных.

Дарэчы, за ўжыванне алкагольных напояў у грамадскіх месцах прадугледжаны штраф да 8 базавых велічынь. Таму выпіваць на вуліцы — гэта не толькі часта вядзе да непрыемнасцяў, але і выразна б'е па кашальку.

Падыход да кожнага

Зрабіўшы адпаведныя запісы, камандзір узвода прапанаваў працягнуць дзяжурства ў лесапарку «Мядзвежына». Па словах праваахоўнікаў, гэтае месца часта вабіць не толькі звычайных аматараў алкагольных напояў, а і хуліганаў. Нават не ведаючы гэтага факту, шчыра скажу, вечарам тут ісці было б страшна. А людзі ходзяць: каб скараціць дарогу да прыпынку ці дамоў, каб проста прагуляцца з сабакам... На шчасце, падазроныя асобы нам на вочы не трапілі. У некаторых людзей супрацоўнікі міліцыі проста ўдакладнілі, ці ўсё ў іх добра.

— Часта да нас людзі самі падыходзяць і просяць дапамогі: рэгулярна звяртаюцца бабулі з просьбай паднесці нешта цяжкае, — расказвае яфрэйтар Мікіта Працкевіч. — Мы ніколі не адмаўляем. Калі ж ідзе размова пра зносіны з парушальнікамі правапарадку, то да іх часам трэба знайсці правільны падыход.

Калі салдаты апранаюць міліцэйскую форму, на маладых людзей распаўсюджваецца статус супрацоўніка міліцыі: яны маюць права затрымліваць, складаць працэсуальныя дакументы, праводзіць надгляд грамадзян, іх рэчаў. Вядома, у хлопцаў раней не было падобнага вопыту, таму здараюцца сітуацыі, калі ім трэба нешта падказаць, дапамагчы — невыпадкова падчас дзяжурства камандзір узвода правярае, як нясуць службу нарады патрулявання. Яраслаў Грыгенч таксама клапоціцца аб сваіх падначаленых: пытаецца, ці ўсё ў іх у парадку, кантралюе запас вады (наша сумеснае дзяжурства адбывался акурат калі на тэрмометры было за 30 градусаў па Цэльсію).

Як гульня ў латарэю

Пакуль ажыццяўлялі патруль у парку, адзін з нарадаў паведаміў камандзіру, што на іншым маршруце быў затрыманы падазроны чалавек. У першую чаргу, увагу праваахоўнікаў ён прыцягнуў сваім неахайным знешнім выглядам. Як аказалася, быў яшчэ і «пад мухай». Пакуль высвятлялі асобу затрыманага, аказалася, што мужчына знаходзіцца ў вышуку за нез'яўленне на пастаноўку на прафілактычны ўлік. Яго перадалі ўчастковаму.

Яшчэ адзін мужчына выклікаў пытанні ў патрульна-паставога нарада, з якім мы былі на маршруце. Больш за тое, убачыўшы людзей у форме, малады чалавек кінуўся ва ўцёкі. Спроба схавацца не ўдалася — у лічаныя хвіліны мужчына быў затрыманы. Калі пачалі разбірацца, высветлілася, што ён таксама значыцца ў вышуку: пазбягаючы адміністрацыйнага працэсу, не з'яўляецца ў суд.

— Служба па ахове грамадскага парадку — гэта як гульня ў латарэю: ніколі не ведаеш, што цябе чакае на дзяжурстве, — перакананы камандзір узвода. — Бываюць спакойныя дні, калі няма затрыманых, а бывае, наадварот. Тут усё непрадказальна.

Але гэта афіцэра зусім не палохае. Наадварот, Яраслаў Грыгенч лічыць, што знаходзіцца на сваім месцы. Нарадзіўся ён у вёсцы Плябанаўцы, што ў Бераставіцкім раёне на Гродзеншчыне. Вучыўся спачатку ў сельскай школе, затым сям'я пераехала ў Гродна. Калі ў апошніх класах паўстала пытанне, куды ж паступаць, бацька маладога чалавека, а таксама дырэктар школы рэкамендавалі звязаць жыццё з унутранымі войскамі: яны самі ў свой час там служылі, таму добра ведалі, якая гэта школа жыцця. Так і атрымалася: Яраслаў паступіў на факультэт унутраных войскаў у Ваенную акадэмію. Пасля яе заканчэння служыў у вайсковай часці ў Баранавічах, потым перавёўся ў сталіцу.

Прафесія — дапамагаць

Ад дзяжурнага па Фрунзенскім РУУС паступіла паведамленне аб тым, што на вуліцы без бацькоў гуляюць малыя дзеці, паводзяць сябе дзіўна, лезуць у ваду. Разам з нарадам, якому перадалі інфармацыю, мы адправіліся па ўказаных каардынатах.

Побач з неабыякавай жанчынай, якая звярнулася ў міліцыю, стаялі тры дзяўчынкі — па сем і восем гадоў. Пакуль усе разам ехалі ў апорны пункт міліцыі, праваахоўнікі звязаліся з інспектарам па справах непаўналетніх. Па прыездзе ўстанавілі і бацькоў дзяцей, патэлефанавалі. Бацькі, дарэчы, былі моцна здзіўленыя, калі даведаліся, што іх дзеці адышлі з дзіцячай пляцоўкі і згубіліся. Неўзабаве яны прыехалі па іх. Высветлілася, што дзеці выхоўваюцца ў прыстойных сем'ях, якія на прафілактычным уліку не знаходзяцца. Не паставяць на яго і дзяцей, але супрацоўнікі міліцыі мусілі ім добра растлумачаць, дзе трэба гуляць і як паводзіць сябе ў падобных выпадках.

— Прыемна, што наша прафесія дапамагае людзям, а таксама робіць нашыя вуліцы бяспечнымі, а грамадства — лепшым, — мяркуе Яраслаў Грыгенч. — Не існуе такіх сітуацый, калі, на думку некаторых грамадзян, да іх прычапіліся міліцыянеры: калі да вас звярнуліся праваахоўнікі, значыць, на тое былі падставы. Вы маглі падазрона сябе паводзіць, здзейсніць пэўнае правапарушэнне і не ведаць аб гэтым. Заўважыўшы, што чалавеку дрэнна (і няважна, ужываў ён алкаголь ці не), наш службовы абавязак — падысці і пацікавіцца, ці патрэбная яму дапамога. Калі звычайныя грамадзяне могуць прайсці міма і не звярнуць увагу, то мы абавязаныя зрэагаваць. Калі ж паміж грамадзянамі развязваецца канфлікт, з мэтай папярэджання правапарушэння мы спрабуем яго вырашыць.

На гадзінніку амаль поўнач. Супрацоўнікі патрульна-паставой службы заканчваюць дзяжурства, а мы — разам з імі. Стомленыя, едзем дамоў па спакойным горадзе, ужо ўпоцемку паспяхова дабіраемся да сваіх кватэр, добра ўсведамляючы, што ў гэтым заслуга ў тым ліку і нашых дзяжурных.

Вераніка КАНЮТА

Фота Яна ХВЕДЧЫНА

Загаловак у газеце: На варце правапарадку

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.