Вы тут

Сто загадак, ці Урок выжывання стомленай маці


Дзень быў цяжкі і не толькі з-за спякоты. Так атрымалася, што мне неабходна было праехаць больш за сто кіламетраў з вёскі дадому, у Мінск, бо з летняга лагера вярталася дзесяцігадовая Уля. Яе трэба было забраць увечары з Усходняга вакзала, і гэта павінна была зрабіць я з пяцігадовай Меланняй на руках. Па прыездзе ў горад я ўжо адчувала сябе абяссіленай. Зрабіла дома ліманад і не дачакаўшыся, пакуль той астыне, паехала па дачку. Ехалі на маршрутцы, у якой з-за гарачыні малая стала капрызіць. Я ўсё больш нервавалася, але мы своечасова з’явіліся на месцы. Назад вырашылі выклікаць таксі. Але як на тое, таксіст доўга не мог знайсці нас на стаянцы, і мы вымушаныя былі з сумкамі ісці да прыпынку. Толькі ў машыне, дзе працаваў кандыцыянер, я перастала гаварыць Ульяне «пачакай» у адказ на ўсе пытанні.


— Мама, уяві, у цябе ёсць тры дарогі. Адна — з непраходнымі шыпамі, другая — з лятучымі мышамі, а трэцяя — з павукамі. Вось якую лепш абраць? Ну мааам, гэта ж адразу зразумела, што з павукамі, яны ж разбягуцца! Давай згуляем у «селі-ўсталі», ну вось, рукі злучы ў замочак, цяпер уверх пальцы, потым уніз! Ды што ж такое! Няправільна! Давай спачатку.

— Але я раблю, як ты кажаш!

— Ты павінна была войкнуць ад болю, калі я сціскаю табе рукі, а ты маўчыш! Значыць, няправільна. О! Пад дрэвам сядзяць чатыры львы, адзін сышоў, колькі засталося?

— Два! — весела выкрыквае Мелання

— Няправільна! Тры! — задаволена выводзіць Уля.

— Па небе ляціць самалёт, у ім пяцьсот цаглін, адна выпала — засталося?

— Чатырыста дзевяноста дзевяць, — адказваю я.

— А тады ад чаго загінула бабуля?

— Якая бабуля?

Уля залівіста смяецца.

— На яе ж цагліна ўпала з самалёта! Ведаеш, я ў лагеры, як ты, адказала! А як змясціць слана ў халадзільнік за тры дзеянні?

— Адчыніў халадзільнік, змясціў слана, зачыніў!

— Малайчына, мама! А тады паспрабуй змясціць у халадзільнік за чатыры дзеянні жырафа.

Тут жа не вытрымлівае.

— Якая ты нездагадлівая! Трэба адкрыць халадзільнік, дастаць слана, пакласці жырафа і закрыць! У льва сёння дзень нараджэння, хто да яго не прыйдзе?

— Мабыць, тыя, каго ён можа з’есці...

— Жыраф не прыйдзе! Жы-ра-ф! Ты ж яго ў халадзільніку зачыніла.

Кіроўца засмяяўся ўголас. Усю дарогу ён спрабаваў мне нешта сказаць, але і слова ўставіць не змог з-за Улькіных загадак. Малая адчула няёмкасць і змоўкла. Калі кіроўца супакоіўся, то ўдакладніў, да якога пад’езда нас падвезці. У гэты час Уля расслабілася.

— Мам, мне яшчэ загадак СТО трэба табе загадаць, бо я ж потым проста забудуся.

Кіроўца ў гэты час спыняе машыну паблізу нашага дома. Пачынаецца нейкая мітусня: Мелання хоча паказаць Улі свой кашалёчак і адтуль вывальваюцца манеткі, яны разам спрабуюць іх сабраць, тут жа ў Улі выпадае з кішэні тэлефон і захрасае паміж аўтамабільнымі крэсламі. Я з цяжкасцю выцягваю Меланню з машыны і стаўлю на тратуар. Уля працягвае поўзаць у машыне і спрабуе дастаць тэлефон. Кіроўца ставіць каля мяне сумкі.

— Я хацеў папрасіць прабачэння, што не змог вас знайсці на вакзале, — кажа спачувальна. — Цяпер разумею, як цяжка было ісці да прыпынку з сумкамі і дзецьмі. А вам яшчэ сто загадак адгадваць...

Прызнацца, я на секудну запанікавала. Раптам заўважыла дзяцей у двары — сябровак дачкі!

Энергічна махаю дзяўчынкам рукой, і тыя натоўпам бягуць да мяне. Урачыста аб’яўляю ім, што Уля прыехала! Малая, вылазячы з машыны, не паспявае адказваць на пытанні сябровак.

— Улька, табе ж яшчэ сто загадак загадваць, — кажу я, падымаючы сумку.

— А можна мне пакуль дзяўчынкам іх загадаць, а табе іншым разам? Ну, калі ласка, калі ласка, калі ласка...

— Добра, толькі як прыйдзеш дадому, адразу мыцца і спаць! — ужо амаль наўздагон крычу
дачцэ. — Табе яшчэ адпачыць трэба.

Раптам лаўлю захоплены позірк кіроўцы:

— Пашанцавала?

— Не-а! Доўгія гады трэніровак і прыроджанае ўменне выжываць.

Смяёмся. Я накіроўваюся з Меланняй дадому піць астылы ліманад.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.