Вы тут

Мішчанук: Не «іграць» трэба, а пражываць кавалачак чужога жыцця, як уласнага


Вядомы беларускі акцёр, дэкан тэатральнага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, прафесар Уладзімір Мішчанук адзначае сваё 75-годдзе. «Звязда» задала юбіляру некалькі пытанняў.


— Уладзімір Андрэевіч, ужо не адно дзесяцігоддзе вы плённа працуеце на тэатральнай ніве... Вы былі самым маладым дырэктарам тэатра і адначасова артыстам у былым СССР і першым акцёрам-дырэктарам у Беларусі... Вы некалькі дзесяцігоддзяў з'яўляецеся дэканам тэатральнага факультэта Акадэміі мастацтваў, вы вядучы майстар сцэны Тэатра-студыі кінаакцёра... Здымаецеся ў кіно, на тэлебачанні, ваш голас гучыць на радыё, вы малюееце, пішаце вершы... Сям'я, унукі, праўнукі... Як вас на ўсё хапае?

— Дзякуй вам, рэдакцыі «Звязды», за ўвагу да маёй персоны! Вы практычна пра мяне ў сваім пытанні ўсё распавялі. Гэта чыстая праўда... Тут можна сказаць вершаваным радком: «Гады ідуць і лік свой маюць, вядуць разлік і пэўных дат...» Я перакананы ў тым, што кожны чалавек — гаспадар свайго лёсу, якія б катаклізмы, стрэсы, неспадзяванкі яму ні выпала перажываць, чалавек павінен сябе помніць і заставацца чалавекам...

Я ўдзячны Богу, сваім бацькам, настаўнікам у вясковай школе на Палессі, настаўнікам у колішнім Беларускім дзяржаўным тэатральным інстытуце, дзе лёс звязаў мяне з маёй аднакурсніцай — у будучыні жонкай, маці маіх дзяцей... З якой мы ідзём па жыццёвых лабірынтах вось ужо пяцьдзясят два гады! Усё перажываем разам: радасці і гора, пахвалы і абразы, поспехі і няўдачы, крыўды і прызнанне. Дарэчы, мы з маёй Людмілай Пятроўнай нарадзіліся амаль у адзін дзень. Яна трэцяга, а я пятага жніўня. Стараемся выпрацоўваць жыццёвы імунітэт, не толькі да ковіду, але і да ўсяго негатыўнага ў нашым асяроддзі.

— А як бы дэкан творчага факультэта апісаў сёння студэнцкую моладзь?

— Яны дзеці свайго часу! З яго сучаснымі тэхналогіямі, тэхнічнымі неверагоднымі дасягненнямі. У іх айфонах і тэлефонах на далоні ўвесь сусвет. Інфармацыя на любы густ. На вялікі жаль, большасць з будучых студэнтаў Акадэміі мала чытае кніг, нашых класікаў, недастаткова цікавіцца гісторыяй сваёй Радзімы. Успрыманне жыцця і дыялогі паміж сабой — «кліпавыя», «эсэмэсныя». А для будучага творцы, артыста, рэжысёра гэтага мала. Вось тут і палягае праблема: як іх вярнуць да аналітычнага, чалавечага мыслення? Да таго каб ён ці яна маглі на сцэне ці ў кіно не «іграць», а пражываць кавалачак чужога жыцця, як уласнага.

— Уладзімір Андрэевіч, скажыце, калі ласка, як Акадэмія забяспечвае кадрамі нашы дзяржаўныя тэатры? Якія міжнародныя сувязі з тэатральнымі школамі?

— У нашай краіне на сённяшні дзень дваццаць тры прафесійныя тэатры. Конкурсы абітурыентаў, асабліва на акцёрскую спецыялізацыю, заўсёды ў нас вялікія, на рэжысёрскую —крыху меншыя. Мы практычна забяспечваем кадрамі ўсе нашы тэатры і іншыя творчыя ўстановы. Дзякуючы нашым клопатам, пры добрай падтрымцы Міністэрства культуры, праблем з працаўладкаваннем выпускнікоў у нас няма. На вялікі жаль, нашы выпускнікі не вельмі хочуць, умоўна кажучы, ехаць працаваць «на перыферыю». Ужо многа гадоў таму мы адкрылі завочную форму навучання па спецыялізацыі «Акцёрскае мастацтва» і «Рэжысура», куды набіраем выпускнікоў каледжаў мастацтваў.

Што датычыць міжнародных сувязяў: яны ў нас да пандэміі былі выдатныя. Цяпер толькі анлайн. Мы сябруем с расійскімі вышэйшымі тэатральнымі акадэміямі.

— Уладзімір Андрэевіч, вы былі ў ліку першапраходцаў і пры наборы кінематаграфічнай школы Беларусі.

— Так. Было і такое ў маёй біяграфіі... Разам з Віктарам Туравым, Ігарам Волчакам, Віктарам Дашуком былі каля вытокаў беларускай кінематаграфічнай школы. І я ганаруся гэтым! З тэатральнага факультэта ўсё пачыналася: тады набралі першыя курсы рэжысёраў мастацкага, дакументальнага кіно, а таксама кінааператараў. Сёння ўжо адзінаццать гадоў, дзякуючы прапанове і рашэнню нашага Прэзідэнта, існуе і плённа працуе факультэт экранных мастацтваў, самы малады ў нашай Акадэміі.

— Запытаюся наконт вашых творчых планаў...

— Для этага аднаго інтэрв'ю не хопіць. Удзячны Богу, лёсу, што я запатрабаваны і ў тэатры, і ў кіно, на тэлебачанні і радыё, дзе пражыў больш за сто роляў рознага кшталту.

Я ганаруся тым, што самастойна дабіваўся ўсяго, што я маю. Былі хібы, былі перамогі. Як у кожнага чалавека. Але ніколі мяне не пакідалі вера, надзея і любоў, як бы банальна гэта не гучала. Я не хадзіў па кабінетах кіраўнікоў, не люблю хадзіць і цяпер: выпрошваць, жаліцца, патрабаваць.

Я ведаю яшчэ, што шчасце чалавека не ў тым, чаго ў яго няма, а ў тым, што ён ёсць! Мой бацька прайшоў ліхалецце вайны, а потым працаваў у калгасе конюхам. Ён вучыў нас з братам Міколам ездзіць на кані. І вось аднойчы сказаў: «Хлопцы мае! Я хацеў бы, каб вы па гэтым жыцці ехалі на трох конях. Першы конь — дабрыня, другі — сумленне, трэці — сорам. І, крый Божа, калі хоць адзін сыйдзе з дарогі. Імкніцеся, каб яны заўсёды былі ў адной звязцы!» Вось гэтага пастулата я прытрымліваюся ўсё сваё жыццё і гэтаму вучу сваіх дзяцей, унукаў і праўнукаў.

Гутарыла Арына КАРПОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Перакрылі кісларод. Чаму ва Украіне склалася патавая сітуацыя падчас пандэміі?

Перакрылі кісларод. Чаму ва Украіне склалася патавая сітуацыя падчас пандэміі?

Украіна выйшла на трэцяе месца ў свеце і першае ў Еўропе па смяротнасці ад COVІD-19.

Грамадства

Размовы на кухні. Альбо ткаць, альбо прасці, альбо песенкі спяваць

Размовы на кухні. Альбо ткаць, альбо прасці, альбо песенкі спяваць

Сёння гутарка прысвечана выбару прафесіі для хлопцаў і дзяўчат.

Грамадства

Як выбраць самыя дакладныя тэрмометр і танометр

Як выбраць самыя дакладныя тэрмометр і танометр

У апошнія гады з прычыны пандэміі многія медыцынскія тэрміны сталі агульнаўжывальнымі словамі.

Грамадства

Ці патрэбныя бэбі-боксы? Нованароджанае дзіця знайшлі ў выграбнай яме ў Гомелі

Ці патрэбныя бэбі-боксы? Нованароджанае дзіця знайшлі ў выграбнай яме ў Гомелі

У дачыненні да жыхаркі узбуджана крымінальная справа.