Вы тут

Усё толькі пачынаецца, або Першы раз у першы клас


Восень не за гарамі, а з ёй і пачатак новага навучальнага года. Сёлета толькі ў Мінску першы раз за парты сядзе амаль 25 тысяч малых. А гэта значыць, што амаль для 25-ці тысяч сталічных сем'яў пачнецца абсалютна новы этап жыцця. Сярод тых, хто вядзе свайго малога «першы раз у першы клас», і вядучая спартыўных навін на «Другім нацыянальным тэлеканале» Марыя Лемешава. Марыя ўпэўненая: чым бы ў будучым ні займаўся яе сын, самае важнае — любіць сваю справу і быць канкурэнтаздольным. І прыкладае шмат намаганняў для выяўлення здольнасцяў хлопчыка. З уласцівымі ёй шчырасцю і гумарам Марыя расказала пра гатоўнасць сям'і да першага Дня ведаў.


Марыя ў першым класе.

— Марыя, многія бацькі цяпер «шкадуюць» сваіх дзяцей і не вельмі жадаюць аддаваць іх у школу раней за 7 гадоў. Вашаму сыну Яну зараз 6, і вы вырашылі ісці ў першы клас сёлета. Наколькі няпростым было прыняцце гэтага рашэння?

— Калі быць зусім дакладнай, то Яну ўжо 6 гадоў і 8 месяцаў. Шчыра кажучы, я даволі доўга не магла прыняць рашэнне: адпраўляць яго ў школу цяпер ці ўсё ж пачакаць яшчэ год. Але аднойчы, гледзячы на майго раптам пасталелага сына, зразумела, што яшчэ аднаго бесклапотнага года ў дзіцячым садку, хутчэй за ўсё, не прадбачыцца. З іншага боку: чым раней пачне, тым раней скончыць (смяецца).

— Ёсць меркаванне, што хлопчыкі сталеюць пазней за дзяўчат. Якія моманты для вас як для мамы паказвалі, што Ян ужо гатовы сесці за парту?

— Калі ў чалавека ёсць магчымасць выбіраць, то, вядома, лепш пачакаць і не аддаваць дзіця ў школу раней за 7 гадоў. І прычыны тут могуць быць самыя розныя: ад праблем з вымаўленнем асобных гукаў да сіндрому дэфіцыту ўвагі, калі дзецям цяжка канцэнтравацца і яны вельмі хутка пераключаюцца з аднаго віду дзейнасці на іншы. Што датычыцца майго сына, у цэлым, я бачу, што псіхаэмацыянальна, фізічна і ментальна Ян гатовы. Памяняліся зубкі, ростам вышэйшы за сярэдні, можа зрабіць заўвагу і даросламу чалавеку, калі яны няправільна ставяць націск у словах. Што гэта, як не гатоўнасць да школы? (Смяецца.)

— Сёння, ідучы ў першы клас, дзіця, як правіла, можа чытаць, пісаць і лічыць. Наколькі патрэбна так сур'ёзна рыхтаваць малога?

— Я не за тое, каб дзіця, ідучы ў першы клас, умела бегла чытаць і ідэальна пісаць. Дзеля гэтага і існуюць школа і першы клас, і ўсяму свой час. І прыспешваць яго не трэба. Я не кажу, што вывучаць англійскую мову ў 4 гады — гэта дрэнна. Я заўсёды за асэнсаванасць. Шмат чытаючы на гэты конт, я прыйшла да высновы, што, не ведаючы добра сваёй роднай мовы, дзіця не можа глыбока вывучаць мову замежную. Толькі калі ёсць жыццёвая неабходнасць на ёй размаўляць. А валодаць мінімальным замежным «вакабулярам» — гэта, хутчэй за ўсё, асаблівасць дзіцячай памяці, ні больш ні менш. Што датычыцца майго сына, то ён можа чытаць па складах. А вось што выклікае мой асабісты гонар і задавальненне, дык гэта тое, як лёгка яму даюцца азы матэматыкі. Лічу, што такія здольнасці да дакладных навук у яго ад мяне! (Смяецца.)

Марыя з сынам Янам.

— Раскажыце, як вы рыхтавалі Яна да школы? Можа, наведвалі спецыяльныя заняткі?

— За пару гадоў да школы я вырашыла, што трэба «паднаціснуць» і знайшла для сына цудоўнага педагога, якая змагла не толькі яго падрыхтаваць, але і надаць яму ўпэўненасці ў сваіх сілах, даць тую базу, з якой ён зможа смела ісці вучыцца далей! Былі і заняткі з псіхолагам, крыху з лагапедам, сеансы ў астэапата. Я бачыла значныя змены ў сваім дзіцяці і была вельмі гэтаму радая. Ян стаў больш спакойны, уседлівы, уважлівы. Зніклі капрызы без нагоды. Стала больш выразнае маўленне. Лічу, што ўсё гэта працуе толькі на карысць.

— Як выбіралі навучальную ўстанову для сына? Што было ў прыярытэце?

— Дакладна не статус навучальнай установы быў на першым месцы. Мы пойдзем у звычайную агульнаадукацыйную школу, а не ў гімназію. Чаму? Для мяне як для мамы ў прыярытэце, хутчэй за ўсё, блізкасць да дома і добры настаўнік. Да таго ж гісторыя нашай школы налічвае ўжо больш за 115 гадоў. Акрамя таго, яна з музычным ухілам, так што татавым генам, якія ёсць у сыне, будзе выхад (бацька Яна — Кірыл Кедук — вядомы беларускі піяніст). Я толькі «за»! Мне б хацелася, каб Ян займаўся на якім-небудзь духавым інструменце. Лічу гэты выбар вельмі карысным, асабліва для дыхальнай сістэмы. Калі не атрымаецца, пойдзе па слядах таты.

Ян у школьнай форме.

— Вельмі важна разумець, у чые рукі трапіць ваша дзіця ў пачатковай школе. Я кажу пра першага настаўніка. Як знайсці «свайго» педагога?

— Першы настаўнік, безумоўна, шмат дае дзіцяці, і выбіраць яго прыйшлося вельмі скрупулёзна. Дзесьці я чула пра гэтага выкладчыка ад бацькоў, дзесьці ад выхавацеляў дзіцячага садка. У астатнім даверылася сваёй інтуіцыі. Ды ўвогуле да некаторых момантаў стаўлюся па-філасофску: усё ў жыцці пралічыць немагчыма. Застаецца ісці на рызыку!

— Першы клас — падзея, безумоўна, вельмі важная для дзяцей і іх бацькоў. З якім настроем у вашай сям'і чакаюць надыходзячы Дзень ведаў?

— Чым бліжэй 1 верасня, тым большую адчуваю «весялосць». Вядома, з вышыні свайго вопыту я разумею, што такое рэальнае школьнае жыццё. Сацыялізацыя — працэс даволі складаны. Розныя дзеці вакол, розныя сітуацыі, з якімі прыйдзецца сутыкнуцца... Школа дае не толькі базавыя веды, але і вучыць дзіця ў нейкай ступені выжываць. І чым больш яно загартоўваецца ў школьныя гады, тым лягчэй яму будзе ісці па жыцці далей. Гэта асабіста маё бачанне. Ян жа радасна адлічвае дзянькі, якія засталіся да 1 верасня, пакуль не разумеючы, што яго чакае наперадзе.

— Пачатак школьнага жыцця цягне за сабой глабальныя перамены ў быце — з'яўляюцца новыя рэчы. Які ўдзел браў Ян пры выбары мэблі, формы, канцылярскіх прылад?

— Мяне смела можна аднесці да тых мам, якія ўсё робяць загадзя. Да навучальнага года я пачала рыхтавацца ў пачатку лета, а то і яшчэ раней. У першы дзень прыёму дакументаў у школу я была першая ў чарзе. А мэбля для Яна была набыта яшчэ мінулай зімой! Праўда, цяпер я разумею, такая тактыка была дзесьці памылковая. Растлумачу, чаму. У чэрвені мы з Янам набылі ўсё, што яму было патрэбна да школы. Адзенне і абутак выбіралі разам, хоць ў сына цудоўны густ і яму можна смела давяраць. Але ж я ўсё роўна хвалююся і на працягу лета прашу Яна прымераць школьную форму, каб пераканацца, што ён з яе не вырас. Так што, паважаныя бацькі, не рабіце маіх памылак!

Марыя з сынам Янам.

— Многія бацькі сёння скардзяцца на тое, што з пачаткам школьнага жыцця дзяцей, яны нібы самі зноў апынаюцца ў школе. Наколькі правільна, на ваш погляд, выконваць дамашнія заданні разам з малымі?

— Гэта, дарэчы, самае цяжкае пытанне і адначасова самае важнае. Назіраю карціну, як многія бацькі з прыходам новага навучальнага года пачынаюць нервавацца і, як той казаў, шукаць пяты куток. І прычына такіх паводзін — якраз «дамашка». У ідэале, зразумела, каб дзіця само займалася і звярталася да бацькоў па дапамогу, калі без яе ўжо зусім ніяк. Але спачатку трэба ў гэтым сэнсе дома наладзіць дысцыпліну. Са мной у першым класе займаліся мой бацька і старэйшая сястра. Далей я не памятаю, каб са мной хтосьці сядзеў. Я займалася сама. Як на самай справе гэта будзе адбывацца ў мяне з сынам — загадка. Адназначнага адказу ў мяне пакуль няма. Але ж заспакаяльныя лекі я ўсё ж такі набыла (смяецца).

— А як вы адчувалі сябе, апынуўшыся ў школе першага верасня? Падзяліцеся сваімі ўспамінамі.

— Памятаю, як на ўрачыстай лінейцы мяне, першакласніцу, спантанна абралі званіць у званок, седзячы на плячах у адзінаццацікласніка. Цяпер мне здаецца, тады я слаба разумела, што адбывалася, але адказнасць моманту адчувала. Шмат часу прайшло з той пары, і вось не верыцца, але ўжо я вяду свайго сына ў першы клас. Я разумею, што для яго гэты момант таксама запомніцца на ўсё жыццё!

— Марыя, што б вы пажадалі сёлетнім першакласнікам і іх бацькам напярэдадні Дня ведаў?

— Дзецям: не баяцца памыляцца. Вучыцца, займацца, чым хочацца. У жыцці ўсё спатрэбіцца. І памятаць: у любой сітуацыі, што б ні здарылася і як бы цяжка ні было, прыходзіць дамоў і абавязкова дзяліцца сваімі думкамі, поспехамі і няўдачамі. Сям'я заўсёды побач! Бацькам хачу пажадаць цярпення і мудрасці ў адносінах да сваіх дзяцей. Нам вельмі важна ўмець і слухаць, і чуць іх, таму што мы больш вопытныя. Ставіцца паблажліва да іх памылак, да іх адзнак. Даваць ім безумоўную любоў, асабліва ў нялёгкія школьныя гады. Толькі гэта дапаможа прайсці гскладаны шлях лягчэй.

Кацярына ТУМАС-ЦІШКЕВІЧ

Фота з асабістага архіва Марыі ЛЕМЕШАВАЙ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Амаль кожны дзень на пажарах гінуць людзі. Як не стаць ахвярай агню?

Амаль кожны дзень на пажарах гінуць людзі. Як не стаць ахвярай агню?

З пачаткам ацяпляльнага сезона ў камунальных службаў работы дадаецца ў разы.

Грамадства

Як у маладой рэспубліцы ўвасаблялі амбіцыйны праект універсітэцкага гарадка...

Як у маладой рэспубліцы ўвасаблялі амбіцыйны праект універсітэцкага гарадка...

Асобнае месца займае будынак гімназіі Зубакіна і Фальковіча.

Эканоміка

Баляслаў Пірштук: Будучыня — за «зялёнай» эканомікай

Баляслаў Пірштук: Будучыня — за «зялёнай» эканомікай

З кожным днём на нашых дарогах усё больш электратранспарту.

Грамадства

Добраўпарадкаванне. У гарадах, на сельгаспрадпрыемствах, могілках, уздоўж трас і ў дварах

Добраўпарадкаванне. У гарадах, на сельгаспрадпрыемствах, могілках, уздоўж трас і ў дварах

Да канца года ў краіне павінны ліквідаваць усе міні-палігоны для адходаў.