Вы тут

Вясёлыя і праўдзівыя гісторыі з жыцця чытачоў


Ва ўсім вінаваты стрэлачнік...

Кажуць, што мы, дзядулі-бабулі, унукаў любім больш, чым дзяцей. Можа, і сапраўды. Вось нашай маленькай яшчэ і года няма, а ўжо ж як яна поўзае, як першыя крокі спрабуе зрабіць, як узіраецца ў мяне сваімі вачанятамі! Здаецца, зараз вось нешта скажа!..

Бацькі ёй цацак накуплялі цэлы вагон! Яны і мяўкаюць, і мукаюць, і спяваюць, і свецяцца, а малой ужо нецікава. Ёй новыя падавай?

У маім маленстве ўсё іначай было. Гэта цяпер пасля родаў жанчына тры гады можа з дзіцем сядзець. А калі я з’явіўся на свет, мама хутка пайшла на работу: трэба было зарабляць працадні... Бацькі таксама дома не было. Мяне аднаго пакідалі. Калі трошкі падрос, садзілі на падаконнік, да яго, каб не зваліўся, прыстаўлялі стол. Я адтуль глядзеў, што робіцца на вуліцы. Насяджуся, бывала, нагляджуся, і там жа засну. Мама з работы прыбяжыць — нечым пакорміць. А цацка адна была, самаробная: ці то заяц, ці то ліса? Ужо не ў памяці.

А вось як з’явілася мая сястра, помню: я часта калыхаў яе і аднойчы так разгайдаў калыску, што яна перакулілася, я ўдарыўся аб рог стаяка і моцна разбіў галаву. Акрываўлены, з плачам выбег на ганак. Пра сястру пад калыскай нават не падумаў... Шчасце, што нехта з суседзяў пачуў мой плач, і дзіця ўратавалі.

Але ж расказаць я хацеў пра іншае — пра бабу Моцю, якая пераехала да нас ажно з Украіны і прывезла з сабой цуд-тэхніку — сапраўдны барометр.

...У тое лета ён часта прадказваў дождж, прычым паводле прымаўкі: не тады, як просяць, а тады, як косяць, і людзі проста прычакаць не могуць хоць нейкага прасвятлення, каб высушыць сена. Дык вось, неяк раз наш барометр паказаў «ясна». Баба Моця з той вялікай радасці аббегала ўсіх найбліжэйшых суседзяў: «Пагода!»...

Людзі давай растрасаць свае копы... А тут — скуль ні вазьміся — хмара... І гэтакі лівень!

Сена ніхто не ратаваў: сэнсу не мела...

Не ў памяці, што вяскоўцы казалі пра бабулін прагноз, пра барометр. А вось яна... Ва ўсім, прызнала, вінаваты ўнук. Гэта ён, маўляў, стрэлку перавёў...

Я — мог, бо іншых цацак не меў. А таму аднойчы, як бацька расказваў, разабраў той барометр. Без ніякіх прылад... На безліч розных цацачак-дэталек.

Баба Моця тады не сварылася. Можа, таму, што часу не было: на дварэ — нарэшце — усталявалася пагода!

Мікалай КАМАРОЎСКІ
г. Орша.


На сваёй зямлі...

Пачатак дзевяностых гадоў мінулага стагоддзя запомніўся... каму чым. Многім — чарговым бумам. На гэты раз — дачным: для таго, каб неяк вырашыць харчовую праграму, у краіне сталі ствараць садова-агародныя таварыствы — выдзяляць гараджанам участкі зямлі, пасля чаго тыя (а ўжо ж якія шчаслівыя!) беглі купляць рыдлёўкі ды матыкі, будматэрыялы, саджанцы. Там-сям адразу ж пачыналі капаць студні і траншэі пад падмуркі, завозіць угнаенні.

...Пашчасціла на іх і майму суседу. Ён цэлы самазвал сабе гною прывёз, пасярэдзіне ўчастка выгрузіў, потым разоў колькі вакол кучы абышоў — пачухаў патыліцу: уголас пашкадаваў, што не такі трохі гной — свежы... Вось калі б перагарэў — зусім іншая справа!

Сказаў вось так і забыўся. Дні ішлі, клопатаў хапала. Гной на адкрытым паветры паступова сох...

Факт, што неяк сусед з унукам прыехаў на лецішча і кучы сваёй не пазнаў. Сам у сябе папытаўся:

— Агонь тут прайшоўся ці што?

— Ён самы! — з радасцю пацвердзіў унук. — Ты ж, дзеда, сам казаў, што гной неважнецкі, што трэба, каб ён перагарэў. Вось я і падмітусіўся...

Праўду кажуць, што слова — як тая птушка: выпусціў і назад не вернеш.

Іван ПЯШКО
г. Шчучын.


Апошняя кропля

За сваё жыццё я нагледзелася на розных людзей. З адных брала прыклад, вучылася быць мудрэйшай і дабрэйшай, другіх — старалася абысці, прычым як бы падалей... А паміж імі, калі можна гэтак сказаць, былі трэція. І яны ж таксама ў памяці: хто жыццём, а хто...

У той сям’і сыноў было двое. І абодва яны неяк хутка выраслі, атрымалі адукацыю — далёка пайшлі (дакладней — паехалі). А бацькі іх дома засталіся і як быццам ужо не пры справе: раніцай на работу абое, вечарам — дамоў, і ніякіх там клопатаў-праблем...

А калі іх няма, чалавек часамі... стварае.

Гэты вось, напрыклад, у бутэльку стаў зазіраць. Колькі адпіваў, суседзі не ведалі. Жонка гаварыла: «Кроплю ўзяў і спіць».

Нехта скажа, што гэта не найгоршы варыянт яшчэ, калі кропля... Але і не найлепшы, бо запросяць іх недзе ў госці, гаспадар тую «чарку» возьме і ляжа. А жонцы — хоць ты плач, бо яго тады не пабудзіць і не падняць, дамоў не завесці (важыў пудоў сем — не меней)...

Так яны і замыкаліся пакрысе: нікуды не хадзілі. І да сябе нікога не клікалі. Гаспадар адзін сваю «кроплю» піў, пакуль аднойчы...

Выпіў, схапіўся за жывот і вобзем. Жонка давай у «хуткую» званіць. Назвала адрас, прозвішча... Там пытаюць, што з чалавекам, а яна за сваё: «Ды кроплю ўзяў... Мусіць, лішнюю?»

...На жаль, яна можа перапоўніць чашу. І стаць апошняй — таксама.

Як той казаў, «Всё это было бы смешно, когда бы не было так грустно...».

Зоя НАВАЕНКА
г. п. Падсвілле, Глыбоцкі раён.


Вера прыходзіць з музыкай

...Вельмі хачу падтрымаць тых, хто сёння хварэе, хто моліцца-перажывае за блізкіх. Хай бог дае, каб яны папраўляліся!.. А для гэтага, як мне здаецца, патрэбна не толькі дапамога ўрачоў ды лекі, але і аптымізм хворага, яго вера, што ўсё будзе добра!

Як яна прыходзіць? Не ведаю, як да каго, а да мяне...

Было гэта гадоў пятнаццаць таму. Я, не разлічыўшы сваіх волатаўскіх сіл, падняла... балон з газам.

Востры боль у тое ж імгненне працяў спіну, а ноч-апоўнач стаў распаўзацца па ўсім хрыбетніку. Ні павярнуцца было, ні нават дыхнуць!

Да раніцы неяк цярпела яшчэ — дзяцей не трывожыла, а калі яны разышліся з хаты, падпаўзла да тэлефона: папярэдзіла дырэктара школы, што на работу сёння не выйду...

Але ж і ў паліклініку, думаю, мне таксама не дабрацца! Машын у вёсцы тады мала было, суседзі на рабоце...

Дык я што прыдумала? Набрала тэлефон рэгістратуры, запрасіла свайго ўчастковага тэрапеўта (вельмі ўважлівы доктар быў!), павіталася з ім, прадставілася, патлумачыла сваю сітуацыю і папрасіла... адкрыць мне бальнічны.

— А фельчара з ФАПа выклікаць не хочаце? — папытаўся ён

Дзіўна, як гэта думка мне самой не прыйшла!

Пазваніла і хвілін праз 20 ужо адчыняла дзверы маладзенькаму прыгожаму фельчару. Ён упэўнена і хутка зрабіў мне ўкол дыклафенаку, прысеў у крэсла — трэба разумець, не спяшаўся сыходзіць?.. Мы разгаварыліся. У Сяргея, як аказалася, быў першы працоўны дзень, а я, адпаведна, — першая пацыентка. Малады спецыяліст стаў распытваць мяне пра вёску, пра магчымасць зняць тут жыллё...

Я расказвала і між тым прыкмячала, што хлопец вачэй не зводзіць з кутка, дзе стаіць гітара.

— Чыя гэта? — пацікавіўся доктар.

— Сынава...

— А можна, — спытаў, — я трошкі пайграю? Сваю пакуль не прывёз...

— Ну вядома ж! — з радасцю згадзілася я.

Сяргей асцярожна ўзяў інструмент, з пяшчотай дакрануўся да струн, зайграў нешта меладычнае і з такім пачуццём...

Гэта была першая частка «канцэрта», перад другой доктар збянтэжана спытаў:

— А заспяваць можна?

Я хіба што кіўнула і тут жа ў маім пакоі пачуўся «...голос из Прекрасного Далёка», голос утренний в серебряной росе..."

Ну і далей: «Прекрасное Далёко, не будь ко мне жестоко, не будь ко мне жестоко, жестоко не будь...»

Голас у хлопца быў яшчэ той — звонкі, чысты, высокі. Я слухала яго і... зусім не адчувала болю. Разумела, што дыклафенак тут ні пры чым, што ён так хутка не працуе. Значыць, дапамагло нешта іншае — больш моцнае?.. І ад яго я з лёгкасцю ўстала з крэсла, зварыла каву.

Мы з доктарам пілі яе як добрыя, сто гадоў знаёмыя сябры.

Назаўтра хлопец зноў прыйшоў да мяне з уколам і канцэртам, а на трэці дзень я ўжо сама дабралася ў паліклініку.

Участковы тэрапеўт (шкада, не запомніла яго прозвішча!) уважліва распытаў пра самаадчуванне, а потым, што называецца, ад душы рассмяяўся: «Ну вы і артыстка, — сказаў, убачыўшы маю разгубленасць. — Дадумаліся па тэлефоне папрасіць бальнічны. Вы б яшчэ мне ліст па пошце прыслалі!»

Цяпер мы смяяліся разам і ўжо ледзь не да слёз...

Я гэта да таго, што больш бы нам такіх дактароў — разумных, уважлівых, шчырых!..

...Ад сябе і ўсіх, каму яны дапамаглі, хто паправіўся ці абавязкова яшчэ паправіцца, хачу нізка пакланіцца ім — падзякаваць за ўсё, што рабілі і робяць.

Наталля СІВАК,
аг. Заполле, Чэрвеньскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР
Ад яе ж заўсёднае: «Пішыце!»

Прэв’ю: pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

У разгары сезон журавін. Менавіта цяпер самы час назапасіць гэтых ягад на доўгі перыяд халадоў і прастуд.

Грамадства

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Янка Купала дакладна чуў беларускія калыханкі ад сваёй маці, Бянігны Іванаўны, лежачы ў калысцы ў Вязынцы.

Грамадства

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Банда рабаўнікоў «трапілася» дзякуючы адбіткам спецыяльнай прылады.

Грамадства

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Экспедыцыю ў Малінаўку арганізаваў навуковы супрацоўнік музея гісторыі Магілёва ветэран пошукавага руху Пётр Хаванскі.