Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


У першай з надрукаваных гісторый (пра грашовы ўклад у спадніцы) насцярожыла слова ліштва. Гэта ж, здавалася, нешта драўлянае, тое, чым упрыгожваюць вокны?

Слоўнік падказаў: не толькі. Бо ліштва — гэта яшчэ і плінтус, і металічная накладная пласцінка са шчылінай для ключа на дзвярах ды шуфлядах, і... модная цяпер падгорнутая або нашытая палоска для аддзелкі-падрубкі — мо на той жа спадніцы.

Так што спадарыні Кандрашонак асобны дзякуй за старое новае слова. А ўсім іншым чытачам — добрага здароўя, утульных і цёплых рэчаў і гэткіх жа вечароў — з разумнымі кнігамі і, магчыма, з газетай «Звязда», падпісацца на якую варта хоць бы для таго, каб не забыць сваю родную мову.


Усё сваё насі з сабой, альбо Страціць, каб... знайсці

...Як той казаў, чорт сем пар лапцяў стаптаў, пакуль гэту пару сабраў. Муж, Мікола, быў дбайным гаспадаром, шчодрым чалавекам і пчаляром, якіх пашукаць, а вось жонка яго, Дуся, і з маладосці добрай жміндай лічылася, а пад старасць дык зусім звар'яцела. Родны сын сабе дом будаваў — ні рубля не пазычыла: схлусіла, што няма. Справа ледзь да разводу тады не дайшла... Дзеці ўмяшаліся: упрасілі бацьку, каб дараваў, каб не шукаў больш матулін тайнік. Некалі сама, можа, скажа...

А не — дык халера з ім: хай большай бяды не будзе!

Мікола з гэтым згадзіўся, хоць і крыўдаваў.

...У той дзень ён у садзе поркаўся, апалае лісце зграбаў. Дуся ў госці збіралася — у адведкі да пляменніцы. Яна з тыдзень як з радзільні вярнулася, а ў вёсцы за правіла было хадзіць да парадзіх з падарункамі. Прыносілі хто што мог: грошы, гасцінцы — усё, апроч спіртнога. Ім сама парадзіха магла частаваць. А магла і абысціся, бо мужчыны ў адведкі ніколі не хадзілі, а сярод жанчын выпівох не было. Яны, сабраўшыся разам, і без таго няблага сядзелі — размаўлялі, спявалі...

Вось і цяпер з садка Мікола бачыў, як у хату да іх па Дусю зайшла прыбраная сваячка.

Пакіраваў за ёю і сам: хацеў перакінуцца словам ды перадаць парадзісе слоічак мёду.

Дуся без ахвоты (бо па ёй мёд лепш бы прадаць), але ўзяла яго, паставіла ў сумку, дастала з шафы парадныя чаравікі...

— Ну ты і прыбралася! — засмяяўся муж. — Кофта новая, хустка новая, а спадніца старая. Ты ў ёй нават сабакам збрыдзела — другую пяцігодку носіш... Можна падумаць, што лепшай няма... Скінь! Не ў грады ж ідзеш.

Дуся завагалася: спачатку памацала-пашукала, як тая спадніца расшпільваецца, потым — куды б яе палажыць... Павесіла на кручок і чамусьці пад ватнік, потым панесла ў кладоўку. «З чаго б гэта столькі мітусні?» — падумаў Мікола і, як толькі жанчыны з двара, падаўся ў кладоўку. Узяў там адзежыну, паглядзеў: спадніца як спадніца — у складкі, аблезлая... Хацеў пакласці дзе ўзяў, але ж тут вокам зачапіўся за падол: у ліштве ён неяк тапырыўся.

Прыйшлося памацаць, з чаго б гэта, і адчуць, што нешта ж там шапаціць: як быццам папера?

Узяў нажніцы, падпароў трохі нітак і аслупянеў: там па ўсёй ліштве былі зашытыя грошы, купюры — па пяцьдзясят савецкіх рублёў, па сто... «Гэта ж дадумацца!» — не верыў вачам Мікола. А далей...

Дастаў ён усё да апошняй паперкі, злічыў, знайшоў для грошай новую хованку і рушыў у сад. Падпаліў там апалае лісце, на край вогнішча паклаў спадніцу, каб згарэў падол. А тое, што засталося (пядзя-другая да паясніцы), кінуў пад плот каля ганка.

Факт, што Дуся, вярнуўшыся з адведак, адзежыну сваю тут жа згледзела і як не самлела:

— Асталоп! Прыдурак! Ты нашто маю спадніцу спаліў? — на ўсю вёску загаласіла яна.

— Ды халера з ёй, са спадніцай! — паспрабаваў адбіцца Мікола. — Тут магла быць большая бяда: лісцё было ўгарэлася. Агонь аж на хату пайшоў. Я давай тушыць... Вось спадніца твая і падкруцілася... Халера з ёй! Старая ж была. Не шкадуй! Мы табе сем новых купім і...

Шмат чаго яшчэ абяцаў Мікола сваёй палавіне. І нават купіў — за драбнейшыя грошы. Буйнейшыя дзецям аддаў. Тыя ў хуткім часе па машыне купілі.

Карацей — і ў іх было радасці шмат, і ў бацькі...

Маці мо таксама здагадалася, за якія такія грошы. Але прызнацца, што гадамі хавала іх, так і не змагла.

Ніна Кандрашонак,

г. Петрыкаў.


Дзе шукаць сякеру, альбо Усё геніяльнае проста

...Не так даўно, у сярэдзіне верасня, аб'явіўся наш Іван Іванавіч, нагадаў, што зіма на парозе — самы час пад'ехаць на лецішча, праверыць газавы кацёл.

Іван Іванавіч робіць гэта кожную восень і ўжо даўно... Хоць пачатак нашай супрацы ледзьве не стаў канцом. Зрэшты, усё па парадку.

У той год мой муж, што называецца, уступіў у спадчыну — стаў уладальнікам вясковай хаты. Мы, жывучы і працуючы ў горадзе, вырашылі пакінуць яе, абсталяваць пад дачу. За лета правялі туды газ, за зіму планавалі зрабіць капітальны рамонт. Знаёмыя нават спецыяліста параілі. Маўляў, і малады, і ўмелы, і бярэ няшмат, і ўвесь дзень працуе...

А ў нас на «аб'екце» гэты рамонтнік, як выглядала, згаджаўся яшчэ і ад ночы нешта ўрваць, бо яно і сапраўды: які там восенню дзень? Плюс час на дарогу... «Справа пойдзе хутчэй, — пераконваў майстар, — калі тут буду жыць».

«А чаму б і не? — разважылі мы. — Хата, можна сказаць, жылая, ацяпленне працуе. Да таго ж Іван Іванавіч, майстар па абслугоўванні катла, параіў нам тэрмастат паставіць, каб паменшыць расходы газу...»

Карацей, пачыналася ўсё як належыць: Андрэй працаваў і наглядаў за домам, тэрмастат эканоміў грошы — значыць, воз крануўся... Праўда, ад'ехаў зусім няшмат, бо неяк з самай раніцы Андрэй пазваніў, каб паведаміць, што ў хаце холадна (на дварэ — каля нуля), што тэрмастат той валяецца на падлозе, а кацёл праз кожную хвіліну ўключаецца і тут жа выключаецца.

Як магла, я супакоіла маладога майстра і па тэлефоне ўсё расказала старому — Івану Іванавічу.

— Ды не хвалюйцеся, усё будзе добра, — запэўніў ён. — Я зараз жа пад'еду да вас у вёску і тут жа пазваню.

Час ішоў надзвычай марудна, і я не вытрымала — набрала нумар Андрэя.

— Дзед тут, — патлумачыў хлопец. — Кацёл разабраў, паломку пакуль не знайшоў...

Гэта была першая трывожная навіна. Другая збянтэжыла яшчэ больш.

— Дзед нічога не зрабіў, — далажыў мне майстар, — і збіраецца ад'язджаць. Кажа, што кацёл не працуе, таму што няма зазямлення. Я хацеў даказаць яму, што прычына не ў тым: зрабіў часовае — кацёл усё роўна не ўключаецца...

Па маіх жаночых звілінах табуном панесліся думкі на тэму, што рабіць. Андрэй тым часам выдаў чужую — «выратавальную»:

— Дзед прапануе зліць ваду і чакаць вясны. Выходзіць, я застаюся без працы, а вы без рамонту?

Яшчэ раз, як толькі магла, я стала супакойваць сябе і майстра, хоць ён, падобна, адступаць не збіраўся: назаўтра ж далажыў, што зрабіў-такі нармальнае зазямленне.

Гэту навіну я тут жа данесла Івану Іванавічу, але цяпер з выездам на месца ён не паспяшаўся: сказаў, што іншых заказаў шмат... Да таго ж мы, маўляў, павінны стварыць яму ўмовы: паставіць тую ж пушку-абагравальнік, бо ў катле электроніка...

Я зноў пазваніла Андрэю... Андрэй — на раніцу мне, каб паведаміць, што знайшоў абагравальнік і ў кацельнай цёпла.

Такім чынам, Іван Іванавіч паехаў на аб'ект і там, на месцы («Ды прыдушыць яго мала!» — сказаў мне потым Андрэй на адрас дзеда), прымусіў... раскапаць траншэю, каб паглядзець зазямленне. З ім, як і варта было чакаць, быў поўны парадак, а вось з катлом... Чаму ён не працуе, Іван Іванавіч па-ранейшаму не ведаў... Разоў колькі ён паўтараў, што трэба зліваць ваду і чакаць вясны, парываўся ўсё кінуць і з'ехаць з «аб'екта». Але Андрэй яго проста не адпускаў: гразіўся нават, што замкне ў кацельнай...

А ў рэшце абодва майстры стаміліся сварыцца і пайшлі ў кухню, каб разам папіць гарбаты. Андрэй на правах гаспадара паставіў на пліту чайнік, уключыў канфорку — агню пад ёй не было.

...Трохі пазней спецыялісты прызналі, што ў нас зламаўся лічыльнік — спынілася падача газу. Так што справа была зусім не ў катле.

Іншымі словамі, усё геніяльнае проста: сякеру знайшлі пад лаўкай. І як жа шкада, што нашы майстры — і стары, і малады — спалілі столькі нерваў і сабе, і нам, бо зазірнуць туды проста не здагадаліся.

Наталля Шастакова,

г. Гомель.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Прэв’ю: pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Культура

Жэмчуг і пясок. Пяць расчараванняў Максіма Багдановіча

Жэмчуг і пясок. Пяць расчараванняў Максіма Багдановіча

існуе тэорыя, што толькі той, каму выпала перажыць моцныя ўзрушэнні, можа стаць сапраўдным паэтам.

Грамадства

Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна

Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна

Якую вакцыну выбраць для паўторнай прышчэпкі ад каранавіруса?

Грамадства

Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны

Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны

Гэта культурнае багацце прыцягвае ў краіну масу падарожнікаў.