Вы тут

Як работа на «Баркасе» дапамагае прыстасавацца да дыягназу


Аляксандр усведамляў, што без працы яму будзе цяжка. Ён бачыў як многія яго знаёмыя ў падобнай сітуацыі проста здаюцца і жывуць на дапамогу па інваліднасці. Ён так не хацеў. Яму падавалася, што гэта будзе не жыццё, а выжыванне. На прадпрыемствах, якія згаджаліся яго ўзяць, праца ў асноўным была сядзячая. Аляксандр адчуваў там сябе так, быццам яго жыццё спыняецца. І ён не вытрымліваў і звальняўся. Неўзабаве трапіў на прадпрыемства «Баркас». Там яго ўзялі на пасаду кур'ера ў офіс у цэнтры горада. Цяпер жыццё мужчыны — рух, ён адчуў, што знайшоў сябе, і ўжо восем гадоў працуе на адным месцы.


— Усвядоміць сябе значным, патрэбным і карысным важна для кожнага з нас, — гаворыць дырэктар унітарнага прадпрыемства «Баркас» грамадскага аб'яднання «БелТІ» (Беларускае таварыства інвалідаў) Барыс ШЧАРБІНІН. — Гэтыя пачуцці дадаюць чалавеку моцы жыць, нават калі з ім здарылася бяда і ён стаў інвалідам. Наогул, любое захворванне, якое прыводзіць да інваліднасці, выбівае чалавека з каляіны. Ён бачыць прадпісанне МРЭК, у якім паказваецца, што яму нельга падымаць больш за 5 кг, нельга шмат хадзіць, і губляецца. І калі чалавек не меў поўнай жыццёвай загартоўкі, то пасля траўмы ён спыняе сваю працоўную дзейнасць, страчвае прафесійныя навыкі і самае сумнае — веру ў сябе і адказнасць. Ён быццам бы становіцца зламаным псіхічна.

Некаторыя ў гэтым стане ўсё ж імкнуцца неяк знайсці працу, але, атрымліваючы адмову за адмовай, адчуваюць сябе «бескарысным» як для сям'і, так і для грамадства ў цэлым. Іншыя знаходзяць выйсце ў алакаголі і пачынаюць піць і тым самым яшчэ больш ускладняюць ужо не толькі сваё жыццё, але і жыццё родных.

Часта здаралася, што чалавек з абмежаванымі магчымасцямі, які прыходзіў на сумоўе да дырэктара прадпрыемства, ужо з парога панура заяўляў, што «хутчэй за ўсё, не падыходзіць для працы». Але кіраўнік ведаў, як цяжка пераадолець сваю няўпэўненасць такім людзям, і ўсё роўна разглядаў магчымасці прэтэндэнта, імкнуўся зразумець яго інтарэсы і такім чынам падбіраў пасаду. Потым вельмі беражліва новенькага ўводзілі ў калектыў і праз працу рэабілітавалі яго псіхалагічны стан.

— У нас ёсць слесар, які шмат гадоў не працаваў па сваёй прафесіі пасля атрымання інваліднасці, — расказвае Барыс Іванавіч. — І калі ён прыйшоў да нас, дык нават не памятаў, як трымаць у руках малаток. Але паціху, пераадольваючы сябе, вярнуў свае навыкі, стаў больш упэўненым, якасць яго працы значна павысілася.

Ужо на працягу многіх гадоў прадпрыемства «Баркас» працуе ў складзе «Беларускага таварыства інвалідаў». Некаторыя нават называюць яго непатапляльным баркасам. Кіраўнік лічыць, што гэта так, бо яны робяць важную справу для ўсяго грамадства.

У аснове дзейнасці прадпрыемства была закладзена швейная вытворчасць. Пачыналі працаваць з чатырох швейных машын. Па меры развіцця выраслі да колькасці працаўнікоў у 90 чалавек, з якіх больш за 50 % маюць інваліднасць. Сёння прадпрыемства выпускае больш за 150 відаў базавых мадэляў форменнага, рабочага і спецыяльнага адзення, а таксама вырабляе камплекты сталовай, пасцельнай бялізны і іншае.

У асноўным шыюць для прадпрыемстваў бюджэтнай сферы — бальніц, дзіцячых устаноў, інтэрнатаў. Акрамя таго, у «Баркаса» ёсць восем аўтамабіляў, якія не толькі развозяць гатовыя заказы, але і зарабляюць у вольны час, выконваючы заказы на развоз прадукцыі іншых прадпрыемстваў. У склад «Баркаса» сёння ўваходзіць і дапаможны зборачна-мантажны цэх, у якім работнікі робяць сталы, шафкі для дакументаў, шафы-купэ.

Жаданне дырэктара прадпрыемства дапамагаць людзям звязана з яго асабістай гісторыяй. Барыс Іванавіч нарадзіўся ў Новасібірску ў 1945 годзе. Ужо ў 16 гадоў пайшоў працаваць. У маладосці здабываў алмазы ў Якуціі, потым паступіў ва Уральскі політэхнічны ўніверсітэт, а калі скончыў установу, то ўладкаваўся на Мінскі завод імя Арджанікідзэ. Інжынер-электроншчык у 1986 годзе падчас аварыі на АЭС адправіўся са сваёй брыгадай у Чарнобыль. Пасля небяспечнай камандзіроўкі захварэў і потым доўга лячыўся. Выжыў, але стаў інвалідам.

— Я бачыў, як здаровыя і моцныя людзі пасля атрымання інваліднасці згасалі на вачах. Гэта было вельмі цяжка, — успамінае Барыс Іванавіч. — Але здавацца я не хацеў. Я сабраў тых, хто тады страціў працу, і арганізаваў будаўнічую фірму. Нейкім цудам мне ўдалося знайсці і кантракты на будаўніцтва. І мы сталі зарабляць даволі добрыя грошы і годна жыць.

Але актыўнасць арганізацыі праз некалькі гадоў пачала падаць.

— Я разумеў, што надышоў час згортваць працу фірмы, — расказвае кіраўнік. — Але бяздзейнічаць не хацеў, не хацеў пакідаць магчымасць даваць людзям надзею на дастойнае жыццё. Тады я накіраваўся ў Беларускае таварыства інвалідаў і прапанаваў стварыць сумеснае прадпрыемства.

Але ў грамадскага аб'яднання ўжо было зарэгістравана прадпрыемства «Баркас», і Барысу Шчарбініну засталося толькі арганізаваць яго работу. Тады дырэктар і прыняў рашэнне ўкласці свае грошы і закупіць на іх швейнае абсталяванне.

Прадпрыемства працуе на рынку краіны ўжо 27 гадоў. Навучыць там могуць усіх, хто мае жаданне вярнуцца ў сваю прафесію ці атрымаць новую. Вядома, уладкаванне на працу праводзіцца з улікам дыягназу і нагрузкі. Само прадпрыемства, дзе працуюць людзі з абмежаванымі магчымасцямі, атрымлівае ад дзяржавы падатковыя льготы і невысокую арэндную плату на памяшканні.

— Мы ствараем людзям умовы не толькі для працы, — падкрэслівае дырэктар. — Праца ў нашым калектыве — гэта новыя знаёмствы, зносіны і развіццё сябе і сваіх навыкаў. Калі чалавек у нечым раней быў закамплексаваны, то ў нашым калектыве ён становіцца іншым.

Прадпрыемства «Баркас» выконвае важную сацыяльную функцыю па адаптацыі інвалідаў у грамадстве, а яшчэ пералічвае частку даходаў у БелТІ.

— Мой жыццёвы досвед паказвае наколькі важна такое грамадскае аб'яднанне, — гаворыць дырэктар «Баркаса». — Я ўпэўнены, што аднаму чалавеку з абмежаванымі магчымасцямі цяжка нечага дабіцца, аб'яднаўшыся, людзі адчуваюць моц. На базе БелТІ праходзяць маладзёжныя форумы, злёты, навучальныя семінары, дзе падказваюць, як адшукаць шлях да сябе. З дапамогай арганізацыі людзі патроху пачынаюць узаемадзейнічаць з грамадствам і ў выніку адчуваюць сябе карыснымі. Так што на хваробе жыццё не заканчваецца.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як сэканоміць на «камуналцы»? Інструкцыя ад спецыялістаў

Як сэканоміць на «камуналцы»? Інструкцыя ад спецыялістаў

Хто мае права на вяртанне грошай, а хто — заплаціць цалкам.

Культура

Канкурсант ад Беларусі на «Віцебск-2022» Ганна Трубяцкая: Маладыя маюць права быць на вялікай сцэне

Канкурсант ад Беларусі на «Віцебск-2022» Ганна Трубяцкая: Маладыя маюць права быць на вялікай сцэне

Артыстка з чароўным голасам сёлета прадставіць Беларусь на конкурсе эстраднай песні «Віцебск—2022».

Грамадства

Як самі бацькі псуюць сваіх дзяцей? 5 галоўных памылак дарослых. Не рабіце так ніколі

Як самі бацькі псуюць сваіх дзяцей? 5 галоўных памылак дарослых. Не рабіце так ніколі

Выхаванне дзяцей — не самая простая задача. Капрызы, істэрыкі — гэта толькі частка праблем, з якімі сутыкаюцца сучасныя бацькі.

Грамадства

Рызыкі лічбавай прасторы. Як не трапіць на вуду інтэрнэт-махляроў

Рызыкі лічбавай прасторы. Як не трапіць на вуду інтэрнэт-махляроў

Цалкам вырашыць праблему кібернебяспекі немагчыма.