Вы тут

Леуш Любіч: Удзячны за ўсё і ўсім!


Візітка нашага героя — песня «Акардэон уначы», дзякуючы якой у свой час яму дала зялёнае святло сама Прымадонна. Многія памылкова ўспрымаюць артыста за серба ці літоўца, але ж ён наш. Радзіма яго — прыгожы гарадок Баранавічы. У нашай размове спявак расказаў пра выпрабаванні, якія выпалі на яго лёс, і пра поспехі, што прыносяць радасць.


Хадзіў у храм і займаўся танцамі

— Леуш Любіч — гэта роднае, славянскае, цудоўнае, прыгожае імя, якое проста перакладаецца «ляўша», «умельца», той, які ўмее спяваць, радавацца... У маім родзе шмат леўшуноў, а, як мы памятаем з казак, ляўша мог і блыху падкаваць, і гэтым усё сказана. Вядома, у мяне ёсць афіцыйнае імя, але яно для пашпарта, храма, энергіі, Божай сілы, для падтрымкі анёла-ахоўніка. Я звычайны, просты хлопец, які нарадзіўся ў горадзе Баранавічы, дзе вучыўся, ствараў, танцаваў і спяваў. Спяваў у каталіцкіх храмах, а танцаваў у народных ансамблях «Лялькі», «Юрачка», «Юнацтва». Усё сваё жыццё іду творчым шляхам. Вядома, я і спортам займаўся — і цяжкай атлетыкай, і фехтаваннем, аднак па пэўным прычынам прыйшлося яго пакінуць.

Мая маці Ванда-Марыя Антонаўна вельмі цудоўна спявала, мне голас дастаўся ад яе. Яна не была прафесійнай спявачкай, працавала на фабрыцы мастацкіх вырабаў. А бацька быў дальнабойшчыкам, ён таксама цудоўна спяваў, іграў на баяне. Яго ўсе чакалі з рэйсу, каб запрасіць пабыць сватам на вяселлі ці тамадой. Таму гэты «падвешаны язык» мой крыху ад яго. Скажам так, я рос у нармальнай хрысціянскай творчай сям'і. За маё выхаванне я ім удзячны, бо па сёння не страціў ні душы, ні чалавечнасці.

Пасля перамогі на адным музычным конкурсе з'явілася прапанова накіраваць мяне, шасцігадовага хлопчыка, у музычны інтэрнат у Брэст, але бацькі мяне не аддалі. Мяне больш рыхтавалі да шляху рэлігіі. Я хадзіў у каталіцкі храм, пры гэтым усё роўна танцаваў, абараняў гонар школы, вучыўся ў музычнай школе па класе акардэона. Ды не пашанцавала з педагогам. Галоўнае што ў дзяцінстве? Падтрымаць дзіця, працягнуць руку дапамогі. Мне ж сказалі: ну хочаш — хадзі, не хочаш — не хадзі. Зразумела, мы спявалі ў сямейным коле, я займаўся ў гарадскім Доме культуры ў Баранавічах, пасля мне прапанавалі выступаць у хоры хлопчыкаў, дзе доўгі час быў салістам.

Але важную ролю ў лёсе адыграў мой цудоўны сусед — кампазітар Фёдар Жыляк. Я заўсёды бегаў за гэтым музыкантам, вельмі захапляўся ім. Любіў наведваць вяселлі, глядзеў, як там спяваюць, іграюць. Было і такое: людзі прыходзілі да нас дадому і прасілі ў маці, каб я паспяваў крыху на іх свяце. Канешне, бацькі дазвалялі, і я ішоў на вяселлі і спяваў там рэпертуар Пугачовай, Лявонцьева ды іншых артыстаў. Іншы раз музыканты нават мылілі мне твар, таму што я забіраў іх хлеб (смяецца). Вось такі быў пачатак маёй творчай кар'еры. І прыйшоў такі момант, калі мы пазнаёміліся з Федзем (Жыляком. — Аўт.) — ужо ў іншым узросце, калі мяне не прынялі ў мінскую кансерваторыю: не маглі вызначыцца, хто я: эстраднік альбо акадэміст.

Я рос у сям'і католікаў, з дзяцінства быў у гэтым — пры святарах, епіскапах. Наш хор з Баранавіч неяк паехаў у Чэнстахова, выступалі там перад папам Рымскім Іаанам Паўлам ІІ. Пасля выступлення я спытаў ва ўрсулянак, ці ёсць побач семінарыя ці манастыр. Яны адвялі мяне да францысканцаў... А праз нейкі перыяд прыйшло запрашэнне ў духоўную семінарыю. Бацькі былі ў шоку, у слязах, я ўсіх шакаваў сваім учынкам... Я вучыўся ў духоўнай семінарыі ў польскім горадзе Лодзь, мне падабалася. Але і там ад творчасці не адыходзіў. З нашымі братамі стварылі музычна-інструментальны ансамбль, перакладалі ўсе псалмы на эстрадны лад. На той момант я думаў, што святарства — мой шлях, стасаваўся з духоўнікамі. Гэта быў цудоўны час, бліскучая адукацыя... Я вучыў на чужой мове — польскай — грэчаскую, латынь, англійскую, італьянскую. Але аднойчы, вяртаючыся ў Баранавічы, сустрэў па дарозе святара Кшыштафа. Ён служыў у Астрахані і запрасіў мяне туды. І здарылася так, што ў Астрахані я... пайшоў на праслухоўванне ў музычны, драматычны тэатры і філармонію. Мяне прынялі салістам-вакалістам 12-га разраду ў музычны тэатр, паступіў у тэатральную студыю, пасля чаго працаваў у драматычным тэатры. Пэўны час была работца адміністратара: прадаваў квіткі зорак расійскай эстрады, каб неяк пракарміць сябе... Мае родныя ад мяне адвярнуліся, бо я абраў не рэлігію, а творчасць. Ну нічога — жыў-радаваўся, пасля, калі я ўвайшоў у асноўную трупу, шмат ставілі прэм'ер у тэатры.

Неяк прыехалі крытыкі з Масквы, з Піцера. Быў такі цудоўны чалавек Генадзь Рыгоравіч Дадамян, ён запрасіў мяне ў Маскву. Першы раз я паехаў і спазніўся. Калі пабываў у Маскве, зразумеў, што, акрамя яе, больш нікуды не хачу. Я з'ехаў з Астрахані, дзе скончыў яшчэ і кулінарныя курсы, якія спатрэбіліся мне ў расійскай сталіцы, — працаваў там у рэстаране «Піраміда», на Чаркізаўскім рынку. Дзе я толькі не працаваў, каб сябе пракарміць! Паступіў на навучанне ў Расійскі інстытут тэатральнага мастацтва, якое было платным, а яшчэ трэба было здымаць жыллё, вучыцца і працаваць. Навучанне каштавала немалых грошай. Пачаў займацца менавіта вакалам, запісваў каверы, пайшоў у мюзікл «Метро», пасля ў тэатр Гурвіча «Лятучая мыш», пачаліся здымкі ў кіно, у серыялах і г. д.

Сустрэчы і выпрабаванні

— Пасля сустрэў цудоўнага чалавека, якога пакахаў. Аказалася, што яна таксама з Баранавіч, завуць Вольга. Проста сябравалі, кантактавалі, паступова зразумелі, што створаны адно для аднаго. І ўжо жывём у шлюбе 22 гады, выхоўваем двух цудоўных дзетак. Жонка працуе ў сферы атамнай энергетыкі фінансістам. Нядаўна ездзілі ў Баранавічы: з жыцця пайшла наша любімая бабуля. Воліна мама Ганна Віктараўна, якая замяніла мне родную маці. Яна мяне любіла, за яе я малюся і буду заўсёды памятаць. Дзякуючы аўтару Ларысе Архіпенцы з'явілася кампазіцыя «Далёка за зоркамі», прысвечаная ўсім мамам, абавязкова яе запішу.

Быў вялікі адрэзак часу, калі я адсутнічаў у творчым жыцці. Мне прыйшлося на нейкі час пакінуць усё для таго, каб вылечыць сваіх сынкоў — у іх было генетычнае захворванне. Я зразумеў, што ніхто, акрамя мяне, не выратуе хлопчыкаў. Гэта вельмі цяжка, гэта па восем месяцаў у бальніцы, апарат Ілізарава, інвалідныя каляскі... І мне прыйшлося рабіць для сябе выбар: поспех (а я быў у той час вельмі паспяховым артыстам) ці здароўе дзяцей? Разумеў: ніколі не буду шчаслівым, калі ў мяне дома хворыя дзеці. Быў складаны, цяжкі шлях. Шмат гадоў прайшло — лячэнне, рэабілітацыя, пошук фінансаў — фондаў дапамогі тады не было. З Божай міласцю гэты шлях я пераадолеў.

Вярнуўся ў 2016 годзе з хітом «Магія» (аўтары Ларыса Архіпенка і Яўгеній Крупнік). З гэтай песняй трапіў у расійскую музычную прэмію «Вікторыя». А задоўга да гэтага, у 2008-м, сама Прымадонна дала мне зялёнае святло. У Алы Барысаўны была радыёстанцыя «Ала». І сябры, каб мяне падтрымаць, адправілі туды маю песню «Акардэон уначы», па якой мяне ўсе ведаюць. І песню ўзялі, а я на той момант быў у Ізраілі у рэкламным туры. Памятаю, вяртаюся адтуль, а мне звоняць з прэтэнзіяй: маўляў, што ж ты не сказаў, што гучыш на радыё «Ала»! Я быў у шоку, у мяне тады такая энергія адкрылася!

Мы яшчэ пабачымся!

— Пазалетась з песняй Фёдара Жыляка «Анёл над горадам» я прадстаўляў Беларусь і Расію ў Пецярбургу на фестывалі «Дабро». З песняй «Пажар» выязджаў на розныя конкурсы. Гэтым разам мы перапісалі «Анёл над горадам», крыху перарабілі разам з Гюнеш Абасавай і Ільёй Паляковым. Была надзея, што запросяць на «Славянкі базар», на жаль, пакуль не атрымалася. Аднак мы яшчэ пабачымся абавязкова. Я хацеў гэтай песняй падтрымаць і нашага Прэзідэнта, сказаць, што дзякуючы яму наша краіна квітнее, што мір, каханне і прыгажосць вышэй за ўсё. Мы ўжо не ведаю колькі гадоў сябруем з Гюнеш Абасавай. Гэтая дзяўчына нарадзілася ў Баранавічах, у нас з ёй агульны настаўнік Фёдар Жыляк, ён нас так выхаваў, і мы па жыцці разам з ёй як творчыя брат і сястра. І я ведаю, колькі гэта дзяўчына зрабіла для Беларусі, лічу яе артысткай № 1 у краіне. Ганаруся, што яна мой сябар. Хутка ў нас плануецца прэм'ера песні «Па-французску», якая ўжо гучыць на «Рускім радыё» ў Беларусі.

Мой галоўны дэвіз па жыцці — любі, што робіш, і рабі, што любіш. Жыві, нясі святло людзям, але пры ўсім гэтым, кім бы ты ні быў, заставайся чалавекам і будзь удзячны за ўсё і ўсім. Я ўдзячны Богу за маю жонку Вольгу, яна цудоўная, я вельмі яе кахаю і шаную. Дзякую лёсу, што маю магчымасць супрацоўнічаць з цудоўнымі творчымі людзьмі, кампазітарамі.

А ўвогуле, пачынаючы з 2002-га, у мяне выйшла больш за 45 твораў, альбом 2008-га «Дару табе», некалькі сінглаў, такія песні, як «Кахаю», «Я адзін, ты адна» аўтараў Любові Варапаевай і Мікалая Архіпава, прыгожы сінгл «Пажар» на музыку Tаnіа Wіlsоn і словы Яўгенія Абросімава. Кампазіцыя прынесла шмат перамог на міжнародных і еўрапейскіх конкурсах вакалістаў, выйграў прыз сімпатый гледачоў у міжнародным конкурсе «BUСАС SЕSLЕRІ — 2017» Гагаузія — Балгарыя, у 2019-м прывёз гран-пры з Македоніі (Еvrоfеst 2019).

Удзячнасць

— Мой галоўны дэвіз па жыцці — любі, што робіш, і рабі, што любіш. Жыві, нясі святло людзям, але пры ўсім гэтым, кім бы ты ні быў, заставайся чалавекам і будзь удзячны за ўсё і ўсім.

Я ўдзячны Богу за маю жонку Вольгу, яна цудоўная, я вельмі яе кахаю і шаную. Дзякую лёсу, што маю магчымасць супрацоўнічаць з цудоўнымі творчымі людзьмі, кампазітарамі.

У мяне вельмі шмат ідэй, задум, я перадаю маладым веды акцёрскага і вакальнага майстэрства, у мяне ёсць чым падзяліцца, ведаю, што параіць, я гатовы да любых размоў, стасункаў, сустрэч.

Мне пашанцавала, што Бог мяне пачуў, і, вядома, хочацца, каб Гасподзь і далей падтрымліваў.

Хачу пажадаць усім: беражыце сябе, асабліва ў такі цяжкі час, беражыце гэты маленькі куточак, наш «родны кут», нашу Беларусь. Ведаеце, у песні Гюнеш «Апаліла сэрца» ёсць такія словы — «Маем, ды не беражом, а як страцім — плачам зноў горка». Дык вось я хачу, каб наш цудоўны народ разумеў гэта.

Надзея ЗУЕВА

Фота з архіва спевака

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сёння распачынае работу УНС у новым статусе

Сёння распачынае работу УНС у новым статусе

Амаль тысяча дзвесце чалавек збяруцца, каб вырашаць найважнейшыя пытанні развіцця краіны. 

Навука

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Расказаў першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь Дзяніс Каржыцкі.

Здароўе

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

Як вакцыны выратоўваюць жыцці і чаго можа каштаваць іх ігнараванне?

Грамадства

Курс маладога байца для дэпутата

Курс маладога байца для дэпутата

Аляксандр Курэц – самы малады народны выбраннік у сваім сельсавеце і адзіны дэпутат сярод сваіх калег па службе.