Вы тут

Формула шчаслівай сям’і


«Што азначае для вас сям’я?» — запыталіся дзесяцікласнікі 24-й сталічнай гімназіі ў міністра адукацыі Андрэя ІВАНЦА, які стаў госцем урока «Лёс маёй сям’і ў гісторыі маёй краіны».


«Гэта пытанне адначасова і простае, і складанае. Кожны з нас задумваецца: а што з’яўляецца асновай нашага кожнага дня? Канешне, гэта сям’я. А сям’я — гэта і каханне, і павага, у тым ліку да старэйшых пакаленняў, і пачуццё гонару. Упэўнены, што гонар за радзіму пачынаецца з гонару за сваю сям’ю, за месца, дзе ты нарадзіўся, за школу, дзе вучыўся. Сям’я — гэта сем „я“. Мы ўсе знаходзім сябе ў сваіх блізкіх», — адказаў шчыра міністр.

Баявыя ўзнагароды – сямейная рэліквія…

«Вы шматдзетны бацька, добры сем’янін, займаеце высокую пасаду, на вас ляжыць вялікая адказнасць. Як вам удаецца ўсё сумяшчаць і заставацца паспяховым?» — працягвалі цікавіцца гімназісты. «Можа, мой адказ будзе непапулярны, але трэба разумець, што калі ты ў жыцці нешта недзе знаходзіш, то дзесьці штосьці губляеш. І чым больш складаная і адказная ў цябе праца, тым больш складана знаходзіць час для сваёй сям’і, — канстатаваў госць. — І тут шмат залежыць ад жанчыны, якая побач. Мне ў гэтым плане вельмі пашанцавала, таму што мая жонка — вельмі мудрая, разважлівая жанчына, якая ўсё разумее і падтрымлівае мяне ва ўсім», — не без гонару канстатаваў госць.

«Андрэй Іванавіч, скажыце, а ці ёсць выхадныя ў міністра і ці ўдаецца вам праводзіць іх з сям’ёй?» — «Калі шчыра, то паўнавартасных выхадных у мяне не бывае, і даводзіцца шукаць час для стасункаў з сям’ёй. Але ў нас ёсць традыцыі, якія мы імкнёмся захоўваць. Усе важныя святы (Новы год, дні нараджэння) абавязкова праводзім у коле сям’і. Калі мы разам — у нас усё добра. Асабліва ў цёплы час года любім вандраваць па краіне, наведваем славутыя мясціны Беларусі. А ў Дзень сям’і выехалі на Лінію Сталіна, каб акунуцца ў падзеі Вялікай Айчыннай вайны».

Гімназістам было цікава даведацца, што цяперашні міністр адукацыі, доктар навук, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук, які яшчэ зусім нядаўна быў Галоўным вучоным сакратаром НАН і ўзначальваў Савет маладых вучоных акадэміі, навучаўся ў самай звычайнай перапоўненай мінскай школе ў спальным раёне сталіцы, праўда, у эксперыментальным класе, займаўся цяжкай атлетыкай. А на яго рашэнне звязаць сваю прафесійную будучыню з хіміяй паўплываў звычайны школьны настаўнік. Увогуле, з педагогамі па жыцці яму моцна пашанцавала і ў Ліцэі БДУ, які ён скончыў, і ў БДУ, і ў Акадэміі навук. Кажа, што і сёння ў яго жыцці ёсць людзі, да меркавання якіх ён прыслухоўваецца.

Трэба заўважыць, што тэма «Гісторыя маёй сям’і ў гісторыі маёй краіны» гучала на ўсіх этапах урока. Так, чацвёртакласніца гімназіі Лізавета АБРАМОВІЧ вельмі кранальна расказала пра свайго прапрадзядулю: «Длугашэўскі Канстанцін Навумавіч нарадзіўся 11 снежня 1905 года ў Капыльскім раёне ў звычайнай сялянскай сям’і. Ён вельмі любіў вучыцца і пастаянна імкнуўся да ведаў. З 1925 года працаваў у савецкіх органах: быў сакратаром, старшынёй сельсавета ў родным раёне. Пасля службы ў арміі ўзначаліў на радзіме калгас, сельпо, працаваў у рэдакцыі газет. З лістапада 1939 года стаў старшынёй Брэсцкага аблвыканкама. Вайна застала прапрадзеда ў Пінску, дзе ён быў на нарадзе. Адразу там ён уступіў у рады Чырвонай Арміі і пайшоў на вайну. Сям’я да 1943 года не ведала, дзе ён і што з ім.

Чацвёртакласніца гімназіі Лізавета АБРАМОВІЧ расказвае пра свайго прапрадзядулю, які пасля вяртання з фронту аднаўляў разбураную сталіцу

З першага да апошняга дня вайны Канстанцін Навумавіч быў на фронце. Ён удзельнічаў у абароне Масквы, Сталінграда, вызваленні Запарожжа, Адэсы, Рыгі. Быў цяжка кантужаны. Вайну скончыў у Празе. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, двума ордэнамі Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны другой ступені, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, шматлікімі медалямі, у тым ліку за абарону Сталінграда, знакам Пашаны. Пасля вайны з 1946 да 1954 года быў старшынёй Мінскага гарвыканкама. Займаўся аднаўленнем разбуранага горада. Цэнтр Мінска ў яго сучасным выглядзе ствараўся пры яго актыўным удзеле. Пры ім таксама быў запушчаны першы ў Мінску тралейбус. Ён некалькі разоў выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР і Вярхоўнага савета БССР.

Дзядуля сябраваў з многімі вядомымі пісьменнікамі: Якубам Коласам, Петрусём Броўкам, Кузьмой Чорным, з кампазітарамі і народнымі артыстамі. Нягледзячы на свае пасады, мой прапрадзядуля быў вельмі сціплы, зусім непатрабавальны ў побыце. Амаль усё жыццё ён пражыў у вельмі сціплых умовах. Пры гэтым пасля вайны выхоўваў дачку брата, які загінуў на фронце. Я вельмі ганаруся тым, што ў мяне такі прапрадзядуля. Пастараюся таксама пражыць годнае жыццё і прынесці як мага больш карысці».

Падставы зазірнуць у сямейны альбом былі і ў іншых гімназістаў. Так, дзесяцікласніца Эмілія ІСАЕВА расказала пра свайго дзядулю, які ўдзельнічаў у ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС у Брагінскім раёне. А Паліна КРАВЕЦ — пра сямейную медыцынскую дынастыю: яе бабуля працуе педыятрам, дзядуля — у службе хуткай дапамогі, бабуля — педыятр, а бацька — нейрахірург-анколаг у РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя Аляксандрава. Дзяўчына паставіла мэту — паступіць у медыцынскі ўніверсітэт, таму што ў іншай сферы сябе не бачыць.

«Сямейны альбом» 24-й гімназіі таксама вельмі цікава было пагартаць: сярод яе выпускнікоў — вядомая фрыстайлістка Асоль Слівец, беларускі хакеіст Уладзімір Копаць, неаднаразовы прызёр чэмпіянатаў Еўропы па настольным тэнісе Дар’я Трыгалас, майстар спорту Рэспублікі Беларусь у адзіночным фігурным катанні Дар’я Батура. А цяперашняя дзевяцікласніца Ксенія Галецкая стала пераможцай «Славянскага базару» ў 2019 годзе і атрымала Грын-пры ў Сан-Рэма ў 2021 годзе. Яна, дарэчы, парадавала ўсіх удзельнікаў сямейнага ўрока музычнай кампазіцыяй.

Урок  “Лёс маёй сям’і ў гісторыі маёй краіны” праводзіць настаўнік беларускай мовы і літаратуры Таццяна ГАЦАЛЮК.

Напрыканцы падлеткі пацікавіліся ў міністра сакрэтам моцнай і шчаслівай сям’і. «Сям’я — гэта штодзённая праца. Кожны дзень мы працуем над нашымі ўзаемаадносінамі: спачатку паміж мужчынам і жанчынай, потым — паміж бацькамі і дзецьмі. Кожнаму члену сям’і трэба ўдзяляць увагу і аддаваць часцінку сябе, нават нягледзячы на занятасць, — падзяліўся сваім бачаннем Андрэй Іванец. — Другі важны складнік — узаемапавага, ну і, канешне, каханне. А на вынік трэба працаваць штодня. Усім бацькам хочацца, каб іх дзеці выраслі самадастатковымі людзьмі, самарэалізаваліся і былі больш шчаслівыя, больш разумныя і лепшыя за нас. І мы з маёй жонкай — таксама не выключэнне».

Надзея НІКАЛАЕВА

Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА

Выбар рэдакцыі

Жыллё

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Пра ўсе тонкасці правядзення капітальнага рамонту расказалі спецыялісты.

Рэгіёны

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Удзельнікі «Цягніка Памяці» папярэдніх гадоў дзеляцца сваімі ўражаннямі ад праекта.

Экалогія

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Тры месяцы суцэльнай спякоты нам не абяцаюць

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.