Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў. «Хлопец быў не з пужлівых»?


«Хлопец быў не з пужлівых»?

Маё маленства (найсвятлейшыя ўспаміны!) праходзіла ў невялікім беларускім мястэчку. Усе людзі там ведалі адно аднаго і сябравалі-радніліся, усе жылі ў прыватных дамах ці хацінках.


Фота: pixabay.com

Была такая і ў нас, нагараваліся... Бо першы мамін муж, ваенны лётчык, загінуў на фронце — пакінуў сіротамі траіх дзяцей. Яшчэ двое нарадзіліся потым, пасля вайны, і ўжо ў новым шлюбе.

Карацей, сям’я ў нас была вялікая, жылі досыць бедна, хоць тата і хадзіў у начальніках. Працаваў ён старшынёй пассавета, а таму час ад часу проста мусіў прымаць рознае начальства. Мама тады старалася нешта прыгатаваць, стол накрывала ў альтанцы, можна сказаць, за плотам, так што бачыць яго наша суседка цётка Клава ну ніяк не магла, але ж нейкім неверагодным чынам «знюхвала» з’яўленне гасцей і заўжды прыходзіла. Любіла яна пасядзець, пагутарыць з важнымі людзьмі, паказаць сябе…

Неяк раз нават пачастунак перад сабою несла — яйкі ў маленькім рэшаце.

А тут, як на ліха, наш сабака пад ногі. Цётка вобзем, яйкі, што называецца, усмятку, мы, дзеці, у рогат.

Наступным разам мне ўжо не да смеху было.

...У школе і ў нашым класе вучыўся хлопчык Валера. Ён мне вельмі падабаўся, але ж віду я не падавала. Ён сам аднойчы прапанаваў сустрэцца. Я, вядома ж, згадзілася, прызначыла месца і час (пад вярбой каля дома цётачкі Клавы, пасля ўрокаў), а вось прыйсці на тое спатканне ну ніяк не магла. Наша класная папрасіла застацца, падрыхтаваць выпуск насценгазеты.

Я тады да цётачкі Клавы: маўляў, вечарам на лавачцы пад вашай вярбой будзе Валера. Дык вы, калі ласка, падыдзіце да яго, скажыце, што я спазнюся.

Суседка паабяцала, але ж, каб хлопец не спалохаўся і адразу не збег, узяла маю чырвоную кофтачку, загадзя накінула на плечы, села на лаўку — чакае…

А Валера (пра гэта я не хутка дазналася) быў не з пужлівых: прыбегшы на спатканне і ўбачыўшы «маю» спіну (голле вярбы звісала ледзь не да зямлі, так што бачыць гэтага ніхто не мог), ён адразу ж абняў «мяне», пачаў... цалаваць і толькі тады ўбачыў, каго…

Цётка Клава пра гэты пацалунак чамусьці прамаўчала. Ды і сам Валера — «герой». Толькі гадоў праз дзесяць, на вечары сустрэчы выпускнікоў, пры ўсіх расказаў пра сваё першае каханне. І пра першы пацалунак — таксама.

Я ж — і тады, у школе, і потым, аж да тога самага вечара, — думала, што памылілася, што з боку Валеры не было да мяне аніякіх пачуццяў, што спатканне ён прызначыў проста так.

Альвіна ВАСІЛЬЕВА

г. Гомель


Чалавек слабы, альбо Шлях да сэрца мужчыны

Два гады назад я стала гараджанкай: пасля цяжкай хваробы пераехала жыць да сына. А да гэтага жыла ў вёсцы, дзе здаралася шмат цікавых гісторый.

Помню, з’явілася ў нас маладая інтэлегентная пара — Алег і Аляксандра, ветэрынар і настаўніца біялогіі. Ён — высокі, плячысты, важны, яна ж — якраз наадварот: пігаліца, па плячо яму, нават на шпільках.

Пасялілі прыезджых у старой невялічкай хатцы, бо лепшых тады, здаецца, не было. Да таго ж…

Якія там заробкі ў калгасе? Слёзы... Нас, мясцовых, выручалі соткі ды свойская жывёла, асабліва каровы.

Не дзіва, што ветэрынар зусім неўзабаве стаў, мала сказаць, патрэбным, а нават вельмі паважаным (мусіць, не меншым, чым старшыня?): сярод ночы, здаралася, падымаўся з пасцелі, ад слова некуды ехаў ці ішоў, каб дапамагчы расцяліцца чарговай рагулі.

А вось у жонкі яго справы распачыналіся не так удала: калектыў школы быў проста ўпэўнены, што гэта гарадская фіфачка праз месяц уцячэ! І добра, калі адна…

Але ж час ішоў, Аляксандра (ці Шурачка, як за вочы звалі настаўніцу) працавала і па вясне ўжо нават дзялілася з жанчынамі расадай агуркоў, памідораў, нейкіх невядомых балгарскіх перцаў. Яна ж вучыла нас болей шкадаваць сваё здароўе і час, не гарбаціцца на праполцы град і баразёнак — мульчыраваць пасадкі саломай ці пілавіннем.

Шурачка — мы бачылі — гэтак рабіла яшчэ і таму, што ў першую ж вясну ўжо збіралася ў дэкрэтны адпачынак. Маленькая ды худзенькая, яна, як потым аказалася, выношвала двойню.

...Пасля цяжкіх родаў гэта сям’я пераехала ў новы дом і ў хуткім часе завяла гаспадарку: гусей, свіней, курэй. А калі на падворку з’явілася маладая кароўка, вяскоўцы канчаткова паверылі, што Аляксандра нікуды не з’едзе! У школе праз нейкі час яе прызначылі завучам.

Алегу таксама прапаноўвалі рабіць кар’еру, узначаліць калгас, але ён увесь час адмаўляўся, казаў, што гэта не яго, што з жывёлай яму паразумецца прасцей, чым з асобным начальствам... Да таго ж гэта некалі ён ад фермы да фермы ездзіў на калгасным кані ці матацыкле, цяпер «рассякаў» на ўласнай «Ніве», што, вядома ж, лепей…

Аднак прыйшло ў сям’ю і горшае: не любіў ветэрынар адмаўляцца ад чаркі ды закускі, малоў — што тая сячкарня, ад чаго на вачах таўсцеў і ўсё часцей скардзіўся на здароўе, на боль у каленях. Усе яму казалі (ды і сам разумеў), што трэба пахудзець, а жонка, каб дапамагчы, пасадзіла яго дыету.

...Адной з першых гэту навіну пачула мясцовая хутаранка Зойка, якая славілася сваёй самагонкай і тым, што брагай выкормлівала трох-чатырох парсюкоў. Праз тыдзень яна запрасіла Алега, каб паглядзеў нездаровага як быццам падсвінка.

Хваробы ў яго ветэрынар не знайшоў — параіў гаспадыні змяніць рацыён... І сам не ўстаяў: згадзіўся на падвячорак (Зойка працавала ў сталоўцы кухаркай і ведала, чым пакарміць мужчыну).

Мусіць, таму праз дзень-другі Алег зноў заехаў на хутар. І зноў быў ад пуза накормлены, а мо і аблашчаны.

Колькі б цягнулася гэта гульня, ніхто не ведае, але ж на 8 Сакавіка ветэрынар «спаліўся»: купіў у сельмагу два аднолькавыя флаконы духоў, і Зойка сваімі не толькі «аблілася», але яшчэ і пахвалілася, адкуль…

Аляксандра, як і варта было чакаць, здрады не даравала — падала на развод. Пашумела тады і вёска, бо дзіўная ж справа: Шурачка — такая знешне маленькая і слабая — змагла прыжыцца ў вёсцы, нарадзіць дзяцей, стаць добрай гаспадыняй і настаўніцай... А вось муж яе — такі, здавалася, дуб: магутны, здаровы — аказаўся сапраўдным слабаком. «Страўнік падвёў», — смяяліся вяскоўцы.

Ён, той страўнік, такі... Не дзіва, што часам якраз цераз яго і пракладваюць шляхі да сэрцаў мужчын.

Л. БОРЫС

г. Бабруйск


«Паможа вароне мыла...»

У мяне гісторыя з... гісторыяй. Ды не з той, якую праходзяць у школе, не з той, якую шмат хто робіць справай прынцыпу ці нават жыцця... З той, што некалі даўно друкавала «Звязда» ў любімай народнай рубрыцы.

Праўда, пачаць яе трэба здалёк, з таго, што летась наш унук паступіў у каледж, у канцы жніўня паехаў засяляцца ў інтэрнат, а вечарам, прыехаўшы да нас на дачу, ужо расказваў нам, як разам з іншымі хлопцамі раскладвалі рэчы, ад фарбы адмывалі акно ды засцілалі ложкі — надзявалі навалкі, чахлы на коўдры... Пасля чаго Косця, іх «аднапакойнік» (суседзі па ложку) выцягнуў з заплечніка іголку з чорнай ніткай і ўзяўся... «вышываць». Хлопцы, вядома ж, запыталіся, што. Косця, што называецца, адкрыў лайфхак: на дварэ, маўляў, яшчэ горача, таму ноччу коўдра можа перакруціцца. Дык тады ён раніцай на гэтую метку гляне і адразу ўбачыць, які край да твару, а які да ног... «А што — ёсць розніца?» — не зразумелі двое з хлапцоў. Трэці, здаецца, здагадаўся, спытаў: «Ты, мусіць, ногі мыць не любіш?» — «Не», — прызнаўся Косця.

У той жа дзень хлопцы ўбачылі, што ў яго няма зменнага абутку і ў пакоі ён плануе хадзіць у красоўках, што «не бачыць сэнсу» ў тым, каб прыбіраць за сабою посуд (бо на халеру?)…

З гэтым трэ было нешта рабіць. Спачатку хлопцы скінуліся і купілі Косцю дамашнія пантофлі (ён у той жа вечар схадзіў у іх на вуліцу); увялі сістэму штрафаў, сварыліся, замочвалі ў тазіку яго адзенне, налівалі на галаву шампунь (той хоць-нехаць ішоў змываць)…

Нашаму ўнуку — ён змалку вельмі акуратны — было, відаць, найгорай. Нам хацелася яму дапамагчы…

Тым надвячоркам дзед прынёс у хату стос макулатуры, а ўзяўся праглядаць ды падпальваць у печцы — натрапіў на абрывак газеты з праўдзівай гісторыяй. Віктар Варанец з Гродна пісаў пра барацьбу з такім жа «нячысцікам». Праўда, вялі яе студэнты-будатрадаўцы, якія, перабраўшы ўсё, пачакалі пакуль іхні мурзік засне, і на валасы яму налілі кефіру. Вырашылі, што за ноч ён засохне, і раніцай нямыцька абавязкова пойдзе ў душ... Хлопцы зрабілі так і палеглі спаць, аднак толкам заснуць не паспелі — падхапіліся ад крыку! Уключылі святло і ўбачылі, што той неахайнік стаіць пасярод пакоя, што галава ў яго не чорная, не белая, а... рыжыя, і валасы на ёй прыкметна... варушацца.

Хлопцы падышлі бліжэй і на іх убачылі жывых... прусакоў, пазмываць якіх можна было хіба што ў душы. ...Пасля гэтага, як напісана ў гісторыі, нячысцік хоць і крыўдаваў на сваіх суседзяў, але пасля работы стаў абмывацца.

Пасмяяўшыся з той прыгоды, мы з дзедам вечарам па мабільніку прачыталі гісторыю ўнуку. Прычым другі раз — па гучнай сувязі, для ўсіх, хто жыў у пакоі…

Пасля чаго, як прызнаў унук, Косця стаў болей сачыць за сабой і за тым, каб па вечарах у нас не было кефіру.

А. ЛІТОШЫК

Мінскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Прыёмная кампанія: хто штурмаваў ВНУ? Рэкорды і антырэкорды

Прыёмная кампанія: хто штурмаваў ВНУ? Рэкорды і антырэкорды

У БДУ 82 % залічаных на першы курс набралі 300 балаў і больш.

Калейдаскоп

Склад для дачніка. Парады ад практыкаў, як лепш захаваць ураджай на зіму

Склад для дачніка. Парады ад практыкаў, як лепш захаваць ураджай на зіму

Парады ад практыкаў, як лепш захаваць ураджай на зіму.