Вы тут

Лета майго дзяцінства. Куды можна адправіць дзіцё на адпачынак?


З пачаткам лета, а можа, і раней, бацькі задумваюцца аб тым, як арганізаваць адпачынак свайму дзіцяці. Пакуль адны збіраюць малых у аздараўленчы летнік або школьны лагер, іншыя дамаўляюцца з бабулямі і дзядулямі, каб яны прыглядзелі за сваімі нашчадкамі. Тыя, каму разлічваць асабліва няма на каго, спраўляюцца ўласнымі сіламі.


Фота: pixabay.com

Летніх канікул чакаюць усе дзеці без выключэння. Вядома, у свой час не магла іх дачакацца і я. І не таму, што, як некаторыя мае аднагодкі, разам з бацькамі выбіралася да мора. Такой магчымасці мы не мелі. Сваё першае мора я ўбачыла толькі студэнткай. І тое дзякуючы «Звяздзе», дзе ўжо знаходзілася ў штаце, — газета выправіла мяне ў камандзіроўку ў Анапу. Ніколі, прызнацца, не была і ў летніках — начаваць па-за сценамі дома для мяне па тым часе было найгоршым выпрабаваннем. Тым больш летам у вёску з'язджаліся сябры, знаёмыя, якіх не магла прычакаць увесь навучальны год.

Праўда, у лагеры — школьным, працоўным — даводзілася быць неаднойчы. Кожнае лета школьнікі, найбольш старшакласнікі, аказвалі пасільную дапамогу калгасу: то бульбу і буракі палолі, то вычышчалі з пліткі траву, то на палетках збіралі камяні, кідаючы іх у прычэп трактара, які ішоў наперадзе... Гэта сёння, за рэдкім выключэннем, дзеці ў лагеры адпачываюць. Нам жа адпачынак быў патрэбны пасля яго. Праўда, ненадоўга — няполатыя грады чакалі яшчэ і на ўласным агародзе.

Гэта цяпер думаеш, што першы месяц канікулаў мы праводзілі зусім не адпачываючы. Тады пра гэта ніхто не разважаў: трэба — значыць трэба. Тым больш ад працоўнага лагера можна было адмовіцца. Аднак не хадзілі туды адзінкі. Большасць пагаджалася, бо разам праводзіць час было яшчэ і весела. Да таго ж калгас плаціў нам грошы — няшмат, вядома, але набыць некалькі абновак на лета або да новага навучальнага года мы маглі сабе дазволіць. І нават не трэба было прасіць у бацькоў!

Вядома, хапала часу і для дзіцячых забаў. Гойсалі з сябрамі на веласіпедах, амаль кожны дзень (калі дазваляла надвор'е) купаліся то ў возеры, то ў рэчцы — выбар у вёсцы быў вялікі. Па вечарах хадзілі ў сельскі клуб на дыскатэку. Калі танцаў не было, за тры-чатыры кіламетры шпацыравалі ў суседнія вёскі. Хоць дома з'яўляліся позна (вядома, было тое ў старшых класах), раніцай да абеду не спалі. Да поўдня, пакуль яшчэ не так горача, паспявалі з мамай па літры-другім ягад назбіраць. Потым гэтую смакату елі: перацертыя суніцы ці чарніцы са свежай булкай і малаком былі лепшыя за любыя цукеркі. Толькі пасля таго, як мы нацешымся ягадамі, мама варыла з іх варэнне. Потым лічыла слоічкі, акцэнтаваўшы пры гэтым увагу на багатым асартыменце: было і па дзесяць, і па пятнаццаць відаў варэння з розных ягад.

Асацыіруюцца школьныя канікулы і з вёскай, куды я выпраўлялася са свайго Мажэйкава, якое ў параўнанні са Шпількамі, дзе жылі мае бабуля і дзядуля па бацькавай лініі, здавалася горадам. У Шпільках была сапраўдная вясковая абстаноўка, у якой любілі бавіць час мае гарадскія сястрычкі і брат. Праўда, без справы не сядзелі і там: пасвілі разам з дзедам карову, хадзілі ў ягады ды грыбы, збіралі ўраджай у вялікім дзедавым садзе... І цяпер памятаю, як любілі бавіць час у гумне і качацца на свежаскошанай траве, на сене, якое адурманьвала сваім водарам. Не маглі дачакацца вечара, каб падсмажыць кавалачак сала ды хлеба на вогнішчы. З зачараванасцю назіралі за тым, як дзед Іван здымаў з сотаў мёд, а бабуля Тэня пякла найсмачнейшыя ў свеце бліны.

Калі ў іх я была часта, незалежна ад пары года (нейкія тры кіламетры, якія раздзяляюць нашы вёскі, напрасткі праходзіла за паўгадзіны), то ў матчыных бацькоў, якія жылі ў Баранавічах, у асноўным гасцілі летам. Паездкі гэтыя былі падобныя да нейкага ўрачыстага рытуалу: пачынаючы ад збору рэчаў, заканчваючы сустрэчай на вакзале. А яшчэ была працяглая дарога да цягніка, які вёз нас у самы цудоўны горад на зямлі, як мне тады здавалася. Не паспявалі за намі зачыніцца дзверы, як мне трэба было даставаць перакус, які мама заўсёды брала з сабой. Вядома, галоднымі ў дарогу ніколі не збіраліся, але як гэта так, каб ехаць у цягніку ды нічога не з'есці! У саміх Баранавічах гарадскія бабуля і дзядуля забаўлялі адзіную ўнучку як маглі: вадзілі на каруселі,па абноўкі на базар, у кінатэатр, дзіцячае кафе. Я адчувала сябе ў іншым свеце, а ў «свой» райцэнтр ездзілі з бацькамі толькі па справах.

...Даўно ўжо няма ні маміных бацькоў, ні дзеда Івана. Засталася толькі бабуля Тэня, якая сама апошнім часам на вёску, у сваю родную хатку, прыязджае з дачкой толькі летам. Раней жа штолета яна брала на сябе клопат аб шасці ўнуках, цяпер клапаціцца ўжо трэба пра яе. Забываць пачала многае, а вось тое, што было раней — падчас лета майго дзяцінства, — памятае дагэтуль.

Вераніка КАНЮТА

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Шалі — прыемныя навіны, леў — добрыя справы. Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Шалі — прыемныя навіны, леў — добрыя справы. Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Авен. Панядзелак прынясе вам рамантычны настрой, хаця трэба працаваць

Калейдаскоп

Што вы ведаеце пра беларускае жніво? «Ураджайны» тэст

Што вы ведаеце пра беларускае жніво? «Ураджайны» тэст

Надышоў жнівень — самы ўраджайны, працоўны, смачны час.