Вы тут

Яраслаў Іваноў: Падчас «Студэнта года» я прайшоў каласальны шлях


Тытул найлепшага студэнта краіны атрымаць няпроста, і справа тут не толькі ў выдатна падрыхтаваных творчых і конкурсных нумарах, але і ў асобе прэтэндэнта. Актыўны ўдзел у студэнцкім жыцці, добрыя стасункі з сябрамі і бацькамі, хобі і адкрытасць да новага — вось тое, што вылучае маладых хлопцаў і дзяўчат, якія спаборнічаюць у конкурсе. Знаёмцеся: студэнт трэцяга курса Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта Яраслаў Іваноў. Хлопец паспяхова вучыцца, займаецца творчасцю і працуе. У будучыні марыць паступіць у магістратуру і атрымаць дыплом эканаміста. Аб тым, якія эмоцыі адчуў, калі зразумеў, што перамог, і якія ўзаемаадносіны склаліся з іншымі ўдзельнікамі конкурсу «Студэнт года», Яраслаў распавёў «Чырвонцы. Чырвонай змене».


— Цікава, чаму ты выбраў менавіта гэтую ВНУ?

— Пачну здалёк: яшчэ з 5 класа я марыў стаць праграмістам — работа перспектыўная, можна працаваць з любой кропкі свету. Але ў 11 класе пайшоў на курсы і зразумеў, што ўсё ж такі гэта не маё. Мой сябар Уладзіслаў Мірончык, з якім мы вучыліся ў віцебскай гімназіі № 8, распавёў мне аб ВДТУ з такога пункту гледжання, што тут можна не толькі атрымаць адукацыю, але і раскрыць сябе як творчую асобу, развівацца ва ўсіх кірунках, якія цікавыя. Я не прагадаў!

— Чым адметная вучоба на факультэце інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі?

— Тэхнічную спецыяльнасць я абраў у тым ліку і таму, што мой бацька інжынер. З самага дзяцінства мяне цікавілі правады, лямпачкі і ўсё, што звязана з электронікай. Я атрымаю прафесію інжынера-канструктара, асноўная мая праца будзе заключацца ў стварэнні чарцяжоў, мадэляў для станкоў і машын. Канешне, у такой рабоце таксама ёсць пэўная творчасць, але для мяне гэтага недастаткова. Пасля заканчэння вучобы хацеў бы паступіць у магістратуру і атрымаць дыплом па эканоміцы, таму што гэтая галіна мяне таксама цікавіць.

— Як ты вырашыўся ўдзельнічаць у «Студэнце года — 2022»?

— Штуршком стала мая першая паездка на рэспубліканскі конкурс, калі я дапамагаў Уладзіславу. Тады сказаў сябе, што хачу прыехаць на яго менавіта як удзельнік. Я танцую ўсё сваё жыццё, пачынаў з харэаграфічнага ансамбля «Зорька», удзельнікам якога быў адзінаццаць гадоў. Без танцаў сябе не ўяўляю і ні пры якіх умовах не адмовіўся б ад іх. Так пачаў ісці да пастаўленай мэты: палепшыў сярэдні бал паспяховасці, прайшоў адбор на вобласці, і «рэспубліка» аказалася наша!

— Хто падтрымліваў, натхняў і дапамагаў на шляху да перамогі?

— Вядома ж, бацькі — гэта была каласальная падтрымка, нягледзячы на тое, што часу для стасункаў амаль не было. Таксама мая дзяўчына Лера Фомчанка, «Каралева студэнцтва — 2021», для яе мая перамога была нават важнейшая, чым для мяне, адчуваў моцную падтрымку і ад сяброў. Таксама наш студклуб і рэктар Андрэй Аляксандравіч Кузняцоў — людзі, якія датычныя да нашай агульнай перамогі. Хачу адзначыць, што наш рэктар заўсёды цікавіцца, віншуе нас, калі мы дабіваемся сваіх мэт. Упэўнены: кожны студэнт яго вельмі паважае.

— А якія стасункі склаліся з астатнімі канкурсантамі?

— Спачатку я хваляваўся, але з першых майстар-класаў мы знайшлі кантакт: не было і ноткі спаборніцтва, сапраўды ўсе працавалі ў камандзе. Нягледзячы на маштабнасць і адказнасць конкурсу, усе згуртаваліся і былі адзін за аднаго.

— Яраслаў, якія эмоцыі былі падчас таго, калі абвясцілі, што ты — пераможца?

— У першыя дні яшчэ сам не ўсведамляў, што адбылося. Напэўна, у большай ступені радаваўся за свайго кіраўніка Алесю Анатольеўну Чыслову, таму што ў яе яшчэ не было найлепшага «Студэнта года».

А калі стаяў на сцэне і назвалі маё імя, адразу хацеў пайсці да сваёй каманды, якая была за кулісамі, каб падзяліцца радасцю. Але зразумеў, што гэта будзе не вельмі прыгожа. Два дні пасля перамогі не вылазіў з Іnstagram, мяне ўсе віншавалі, а ў думках было: «З якой нагоды вы ўсе мне пішаце? Што адбылося?» Да ўсведамлення свайго новага статусу яшчэ трэба прыйсці...

— Чым ты займаешся ў вольны час?

— У мяне яго няшмат: я такі чалавек, які не любіць ляжаць на канапе. Звычайна мой дзень распісаны з раніцы да вечара. У першую чаргу гэта ўніверсітэт, дзе я не толькі вучуся, але і займаюся творчасцю: у нас круглы год праходзяць конкурсы, як рэспубліканскія, так і абласныя. Таксама мая машына — яна патрабуе даволі шмат часу. Я працую на двух работах: у «Віцебскгазе» і дапамагаю бацьку сябра збіраць і манціраваць карнізы і жалюзі.

Мінулым летам я стаў часткай рэжысёрска-пастановачнай групы на «Славянскім базары ў Віцебску». Разам з вопытнымі старэйшымі калегамі прымаў удзел у арганізацыі двух конкурсных дзён і фіналу самога форуму. У лістападзе працаваў адміністратарам на Міжнародным фестывалі сучаснай харэаграфіі ІFMC.

Калі ёсць вольны час, дапамагаю бацькам на дачы. Усё дзяцінства правёў з бабуляй і дзядулем у вёсцы. Там былі і драўляныя мячы, і буданы з усяго, што пад руку трапіцца, і лазня, і праца. Мусіць, таму, калі я зараз прыязджаю ў вёску, адчуваю спакой: ніякіх гукаў машын, толькі я, спевы птушак і ўласныя думкі. Канешне, нельга забываць аб тым, што трэба ўдзяляць час сваёй дзяўчыне і сябрам. Мы любім збірацца разам і гуляць у настольныя гульні.

— Ці ёсць у цябе прынцып, якім кіруешся па жыцці?

— Ён гучыць так: «Аддавай больш, чым атрымліваеш сам». Нават вяртаючыся да майго эмацыянальнага стану адзначу: пасля конкурсу я больш быў рады за дырэктара свайго студклуба, чым за сябе. У жыцці ў мяне таксама складваецца так: я дапамагу сябру, падстаўлю плячо, каб ён быў шчаслівы. Таму гэты прынцып мне вельмі блізкі.

— Якую параду даў бы актыўнай моладзі, якая працуе на карысць свайго ўніверсітэта?

— У першую чаргу, дзейнічаць і ніколі не здавацца. Таму што такія конкурсы — каласальны шлях, які трэба пераадолець. І калі ты здасіся на сярэдзіне, то ўсё жыццё будзеш аб гэтым сваім рашэнні шкадаваць. А, дайшоўшы да канца, у якасці пераможцы ці не, як мінімум зможаш сабе сказаць: «Ты малайчына». Трэба паставіць мэту і спрабаваць яе дасягнуць.

Арына КАРПОВІЧ

Фота Лізаветы ГОЛАД

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.