Вы тут

Шлюб з іншаземцам — здзяйсненне мары ці выпрабаванне на трываласць?


Іншаземцы займаюць адзін з верхніх радкоў рэйтынгу жаніхоў для жанчын, якія мараць аб прынцы. Але ці лёгка ўжывацца дарослым людзям у інтэрнацыянальным шлюбе?


«Ты не ведаеш жыцця там»

У пятнаццаць гадоў Лера дакладна ведала: яна хоча жыць за мяжой. У якой менавіта краіне, не замарочвалася. Зрэшты, яна нічога і не ведала ні аб якіх іншых краінах. Яе сям’я нікуды не выязджала з Мінска.

Маладосць супала з адкрыццём меж. І тады Лера пачала падарожнічаць. Заўсёды ў складзе тургрупы і абавязкова каб было аll іnclusіve. Гэта давала ёй магчымасць адчуць сябе гаспадыняй, якую абслугоўваюць. Але ўсе гэтыя тургрупы сяліліся ў гатэлі з былымі савецкімі грамадзянамі. 

А знаёмствамі з барменамі і аніматарамі Лера, зразумела, грэбавала.

Яна выйшла замуж на радзіме — за перспектыўнага бізнесмена, мяркуючы, што ён таксама захоча з’ехаць за мяжу. Калі іх дачцэ споўнілася два гады, завяла пра гэта размову, на што муж адказаў: мне і тут нядрэнна. Праз некалькі гадоў сям’я распалася.

Тым часам Лера паспяхова рухалася па кар’ернай лесвіцы, і неяк яе адправілі разам з калегамі за мяжу на невялікую стажыроўку. «Трэба ж, каб сярод гэтых курыц хоць хтосьці ведаў замежную мову», — не без гонару казала Лера. Яна сапраўды валодала трыма замежнымі мовамі, якія вывучала ў надзеі на пэўную перспектыву.

Па заканчэнні стажыроўкі быў прыём у гонар гасцей. Вось там Лера і пазнаёмілася з Патрыкам. Раман успыхнуў імгненна! Неўзабаве Патрык прыехаў у Мінск, потым запрасіў да сябе Леру. Мары спраўджваюцца, радавалася яна. У Патрыка меліся апартаменты ў еўрапейскай сталіцы і загарадная віла са штатам абслуговага персаналу. Яго дачка ад першага шлюбу радавалася, што ў бацькі пачало складвацца асабістае жыццё.

Справа ішла да вяселля... Патрык тым часам абзавёўся знаёмствамі, купіў у Мінску элітную кватэру. «Правільна, не спыняцца ж у маёй двушцы», — думала Лера.

Удар чакаў яе пасля вяселля. Шлюбны кантракт не моцна здзівіў. (Што казаць аб замежніках, калі і нашы ўжо не саромеюцца такой практыкі.) Уразіла Леру тое, што Патрыку спадабалася жыць у Мінску, і ён вырашыў тут застацца. Вёў свае справы дыстанцыйна, а пры неабходнасці ездзіў дадому. Лера яго суправаджала, але…

«Рабіць бізнес трэба там, дзе выгадна, а жыць там, дзе зручна. І потым, тут ты сама паважаны спецыяліст, а ў нас, падумай, колькі сіл трэба будзе прыкласці, каб пацвердзіць дыплом і працаваць па спецыяльнасці, пры гэтым ты будзеш адставаць ад сваіх калег-аднагодкаў», — тлумачыў ёй муж.

Ён яшчэ часта казаў: маўляў, ты не ведаеш жыцця ў Еўропе. Экскурсія — гэта вітрына, як і пяцізоркавыя гатэлі, дзе спыняюцца турысты.

У шлюбе Лера і Патрык ужо 12 гадоў. Збоку ўсё выглядае выдатна: 3-4 вандроўкі на год, фірменнае адзенне, дарагія ювелірныя ўпрыгожванні, паходы ў тэатры, памочніца па хатняй гаспадарцы. Вось толькі Лерыну мару жыць за мяжой не падзяляе нават яе дарослая дачка. Як некалі яе бацька, гаворыць, што ёй і тут добра.

Лера гадзінамі «вісіць» на тэлефоне, размаўляе з сяброўкамі: кажа, стамілася ад замежнай мовы. Муж, з якім раней было так цікава, раздражняе ўсё больш. Але і развод не выйсце, таму што прывыкла яна да цяперашняга ладу жыцця і мяняць яго ў 52 гады няма жадання. Усе яе мары разбіліся. Нават калі Патрык вырашыць вярнуцца ў Еўропу, яна зможа жыць у апартаментах мужа толькі да яго смерці. Такі шлюбны кантракт: кожны застаецца пры сваім. Наогул, яе ўсё яшчэ дзівіць гэта еўрапейская мода: як спаць, дык разам, а як дзяліць маёмасць, дык кожнаму сваё.

Тут чужая і дома не свая

Да 43 гадоў у актыве Жанны было два разводы і адна дачка. Жанчына расчаравалася ў мужчынах, як яна казала, айчыннай вытворчасці. Лайдакі і не ўмеюць дагаджаць жанчыне — яе асноўныя прэтэнзіі. А яшчэ мама «пілавала», маўляў, старэйшая дачка ўдала выйшла замуж, а ты?..

Пасля школы Жанна скончыла ВНУ. Праўда, па дыпломнай спецыяльнасці працавала нядоўга, бо вельмі мала плацілі. Жанчына пайшла ў сферу абслугоўвання, каб хоць у нечым не адставаць ад сястры. (Маўляў, і ў мяне таксама ёсць футра.)

Канешне, яна спрабавала «паляваць» на багатых мужчын. Але дзе? Паходы ў тэатр з сяброўкай вынікаў не прынеслі, паездкі ў санаторыі поспехам не ўвянчаліся.

А тут такая ўдача — сярод яе кліентак аказалася Жазі, пенсіянерка з Еўропы. Дама нядрэнна гаварыла па-руску і ў мінулым была звычайнай швачкай. Выйшаўшы на пенсію, Жазі падарожнічала. У Мінск прыязджала на 3-4 месяцы. Казала, што тут шыкоўна жыве за сваю пенсію. Зняць кватэру — танна, медыцына, касметалогія, грамадскае харчаванне, забавы — танна. У наш Вялікі тэатр яна хадзіла два разы на тыдзень. Вакол Жазі тусавалася кампанія замежнікаў — яны разам забаўляліся. І ў іх было правіла: мець у кампаніі хаця б аднаго чалавека, які гаворыць па-руску. Жанна, даведаўшыся, што ў Жазі вялікая кампанія, старалася быць карыснай для замежніцы ў надзеі пазнаёміцца з іншымі — а раптам там ёсць вольны мужчына. Усё атрымалася так, як задумвалася. Яна пазнаёмілася з Максам, які меў сваю транспартную фірму. Да таго ж мужчына аказаўся ўдаўцом — жонка памерла некалькі гадоў таму. Жанна пусціла ў ход усе свае чары. Месяц яны пражылі разам у Мінску, а з’язджаючы, мужчына абяцаў даслаць ёй запрашэнне, каб ужо яна прыехала да яго ў госці.

Пасля гэтага візіту пара вырашыла аформіць адносіны. Стаўшы законнай жонкай, Жанна зрабіла непрыемнае адкрыццё: фірма ў Макса невялікая, часам ён сам садзіцца за руль аўтамабіля. Яна думала, што Макс як дырэктар працуе ў офісе, а ён, па нашых мерках, аказаўся іпэшнік.

Прыбраць, прыгатаваць — гэта займала ў Жанны пару гадзін. А што далей? Мова спачатку давалася з цяжкасцю. Ратавала тое, што Макс жыве ў маленькім горадзе, як наш райцэнтр, дзе эмігрантаў было, мусіць, больш, чым карэнных жыхароў. На працу Жанна ўладкавалася ў тую ж сферу абслугоўвання. Кліенткамі абзавялася ў асноўным рускамоўнымі. Мясцовыя, па мерках Жанны, за сабой мала сочаць: галоўнае, каб зручна было.

Сямейнае жыццё аказалася сумным. Неўзабаве ўсе размовы з мужам, які крыху ведаў рускую мову, звяліся да абмеркавання рахункаў. Зрэшты, паклаўшы руку на сэрца, нешта з яе летуценняў споўнілася. Муж выглядаў цалкам рэспектабельна, і калі на радзіме яна завіхалася на маміным лецішчы, то тут за садам раз на тыдзень глядзеў садоўнік, генеральную ўборку ў катэджы рабіла клінінгавая фірма, а яна сама падтрымлівала парадак. Дома ў яе была толькі пральная машынка, а тут і сушыльная, і прасавальная. Цэлы пакой для ўсякіх гаспадарчых спраў. Гэта табе не бацькоўская кватэрка ў «хрушчоўцы». Ды і катэдж у Макса ўласны, хоць, вядома, не такі вялікі, як у Жаннінай сястры.

Да жанчыны перыядычна прыязджала дачка Дзіна. Неяк у дарозе дзяўчына пазнаёмілася з маладым чалавекам, таксама замежнікам. Неўзабаве пазнаёміла яго з Жаннай і паведаміла, што выходзіць замуж. Маладыя проста зарэгістравалі шлюб, без усялякага вяселля. Жанна і асабліва яе маці былі ў шоку: дачка зусім непатрабавальная, выйшла замуж за простага рабочага! Адзінае, што радавала, — жывуць маладыя ў вялікім горадзе. Але дзяцей пакуль не плануюць. Зяць працягвае вучыцца, будзе інжынерам.

У іх там крыху іншая сістэма навучання: мала лекцый, у асноўным практыка. Дзінка таксама вызначылася, кім ёй быць. Трэба крыху падцягнуць мову, і таксама пачне вучыцца. Жывуць яны ў здымнай кватэры і нават не думаюць збіраць грошы на сваю. Маўляў, будзем мяняць жыллё па меры неабходнасці. Увогуле, дачка неяк хутка прыняла «іх» правілы.

А ў Жанны не атрымліваецца... За шэсць гадоў яна так і не прывыкла да тутэйшых традыцый у харчаванні. Яна тут чужая і дома ўжо не свая. Усё радзей стэлефаноўваецца з прыяцелькамі: адлегласць не спрыяе сяброўству. Тут сябровак, каб пагаварыць па душах, няма і не прадбачыцца, хоць жанчына нядрэнна засвоіла мову. Макс шмат часу аддае відэазванкам сыну і ўнуку, якія жывуць у іншай краіне. У кожнага сваё жыццё…

Прысмак расчаравання

— У аснове старажытных, эвалюцыйна сфарміраваных механізмаў псіхікі жанчыны ляжыць патрэба ў бяспецы тых, каму яна дае жыццё. Гэта, натуральна, падштурхоўвае шукаць адказнага партнёра, з якім будзе надзейна і камфортна, — кажа Таццяна Шаранда, сямейны псіхолаг. — Але ў прапанаваных гісторыях інстынкт бяспекі набыў гратэскавы выгляд — мужчына разглядаўся толькі як інструмент для паляпшэння свайго жыцця. У жанчын спрацаваў стэрэатып: за мяжой усе мужчыны — багатыя бізнесмены.

Абедзве жанчыны ўзялі шлюб з замежнікамі, калі ім было 40+. Магчыма, што мужчыны яшчэ старэйшыя. Гэта значыць, кожны з іх — асоба, якая склалася, са спецыфічнымі асаблівасцямі, сфарміраванымі пад уздзеяннем свайго асяроддзя. Тое, што яны з розных краін, скажам так, абцяжарвальная акалічнасць: розны менталітэт і культура са сваімі, характэрнымі толькі для іх, каштоўнаснымі арыенцірамі, якія часта не супадаюць. Дадайце да гэтага хаця б на пачатковым этапе моўны бар’ер і адсутнасць агульных мэт і інтарэсаў. Ужо складаецца сумная карціна, якая ў далейшым дапаўняецца неапраўданымі чаканнямі, бо кожная з жанчын разлічвала, што жыццё за мяжой лепшае, чым дома. У абедзвюх гісторыях адчуваецца прысмак расчаравання.

Тым не менш, па меркаванні сямейнага псіхолага, перспектыва у гэтых шлюбаў ёсць. Яны захаваюцца, таму што хай не ўсё спраўдзілася, але дзякуючы мужчынам жыццё жанчын змянілася, прынамсі, з’явіўся большы дастатак, спрасціліся побытавыя пытанні — гэта па-першае. 

А па-другое, за скасаваннем шлюбу часта стаяць вялікія праблемы як псіхалагічнага характару, так і матэрыяльнага, і не факт, што жанчыны з гэтым змогуць справіцца. Хутчэй за ўсё яны самі гэта разумеюць і будуць імкнуцца захаваць сваё становішча.

Маргарыта ДРАЗДОВА

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.