Вы тут

Пяціборка Марыя Гнедчык: Іншыя спартсмены займаюцца адным і тым жа, а мне пашанцавала


Фехтаванне, плаванне, язда на кані (сярод спецыялістаў — канкур), бег і стральба — кожны з гэтых відаў спорту патрабуе шмат часу і сіл. Але ёсць людзі, якім па сілах іх аб’яднаць. Сучаснае пяціборства — спорт унікальны. А людзі, якія ім займаюцца, — увасабленне моцы і мужнасці. Нават калі гэта маладыя далікатныя дзяўчаты з эфектнымі малінавымі валасамі. Марыі Гнедчык няма яшчэ і 20 гадоў, але яна ўжо зарэкамендавала сябе як моцная пяціборка. І пацвердзіла гэта на ІІ Гульнях краін СНД, якія прайшлі сёлета ў Беларусі. Марыя стала чэмпіёнкай у асабістым і камандным заліках, а таксама ў жаночай эстафеце. І гэта зусім не адзінкавы трыумф маладой спартсменкі. Зрэшты, калі прыняць да ўвагі, што мама Марыі — майстар спорту СССР па лёгкай атлетыцы, а тата — па вольнай барацьбе і ўся сям’я жыве спортам, то і дзівіцца няма чаму. Але ўсё ж...

Пра тое, як жыць спортам, пераносіць залімітавыя нагрузкі і пры гэтым заўсёды заставацца на пазітыве, суразмоўніца расказала ў інтэрв’ю.


— Марыя, гэта праўда, што твая спартыўная кар’ера пачалася з лыж?

— Можна і так сказаць. Адным цудоўным зімовым днём я ўбачыла па тэлевізары спаборніцтвы па біятлоне. І мяне як маланкай ударыла: хачу навучыцца катацца на лыжах. Мама не пярэчыла, бо ўсе мае захапленні і ідэі заўсёды падтрымлівае. Яна лёгкаатлетка, мусіць, меркавалася, што я буду займацца гэтым жа. Але сваёй думкі мне не навязвала. Знайшоўся і цудоўны трэнер, мне вельмі падабалася атмасфера ў групе, трэніроўкі былі вельмі цікавымі. Я каталася на лыжах, удзельнічала і нават перамагала ў «Снежным снайперы», спартакіядах школьнікаў, першынствах краіны. Недзе перамагала, недзе была другая. Дзяцінства наогул было вельмі спартыўным, і, акрамя лыж, я яшчэ і кросы бегала.

— І ў які момант у жыцці з’явілася сучаснае пяціборства?

— Мама як сапраўдны спартыўны менеджар пастаянна маніторыць цікавыя спаборніцтвы. У 2016 годзе яна заявіла мяне і брата на рэспубліканскія спаборніцтвы па біятле (плаванне і бег) і трыятле (плаванне, бег і стральба). І мы з Акімам выйгралі! А літаральна праз тыдзень Беларуская федэрацыя сучаснага пяціборства прапанавала нам паехаць на чэмпіянат Еўропы па трыятле ў Партугалію. Ну, натуральна, мама не адмовіла. Мне вельмі падабаецца біятл і трыятл, я б цяпер з задавальненнем выступала ў гэтых дысцыплінах. Але ўсё ж гэта не пяціборства. У 2019 годзе выступала на чэмпіянаце свету па лазер-ране (бег са стральбой), які праходзіў у рамках чэмпіянату свету па сучасным пяціборстве. Пасля сваіх спаборніцтваў аказалася на спаборніцтвах пяціборцаў. І калі я ўбачыла, як наша Анастасія Пракапенка (бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў у Пекіне) едзе на кані, у галаве нібы нешта пстрыкнула, як калісьці з лыжамі. Я зразумела, што таксама хачу паспрабаваць сябе ў пяціборстве. Ну і закруцілася. Конь — мая любімая жывёла, таму атрымліваецца, што любоў да іх прывяла мяне ў пяціборства.

— Але названы від спорту — гэта не толькі канкур, ёсць і іншыя…

— Вядома, я не магу сказаць, што, ледзь узяўшы шпагу ў рукі, пачала класна фехтаваць. Фехтаванне — гэта спорт, у якім ты ўвесь час удасканальваешся, там няма мяжы. Яно мне адразу спадабалася тым, што на дарожцы ты змагаешся са сваім сапернікам. Там усё адбываецца вельмі хутка, і за лічаныя секунды трэба прадумаць наступныя крокі. А яшчэ фехтаванне ў пяціборцаў больш відовішчнае, чым звычайнае. Бо ў нас паядынак доўжыцца ўсяго хвіліну, а ў іх — тры хвіліны.

— Гэта праўда, што ты не любіш плаваць?

— Так, плаванне — найменш любімы від. Часам мне так не хочацца плаваць, што я магу вывесці з сябе трэнера. Бываюць дні, калі разумею, што на трэніроўцы нізавошта не буду плаваць. Тады раблю пакутніцкі твар і кажу, што галава баліць. Я ніколі не зраблю так у іншым відзе. Але вось да плавання ў мяне не ляжыць душа, і нічога з гэтым зрабіць не магу. Я люблю плаваць у моры, але не ў басейне. Гэта ж нецікава: проста плывеш і глядзіш у плітку, моташна да жудасці. Я, калі бягу, магу расказаць тысячу гісторый, магу спяваць песні, магу думаць пра нешта сваё, прыкмячаць дэталі. Таму бегаць я люблю.

— Кожны від спорту развівае ў чалавеку пэўныя якасці. У цябе іх пяць. Назаві, калі ласка, якія ў табе развіваюць дысцыпліны сучаснага пяціборства…

— Плаванне выпрацоўвае цярпенне. У басейн прыходжу з думкай, што мне трэба дацярпець і адпрацаваць свой аб’ём. Проста плыву і гляджу ў плітку. Але я разумею, што мне трэба трэніраваць гэты від і паказваць дастойныя вынікі. Таму цярплю і працую. Фехтаванне — гісторыя пра тое, хто каго надурыць. Яно развівае хітрасць. Канкур вучыць спакою і пастаяннай сабранасці. Лазер-ран — гэта мужнасць. Заключная дысцыпліна, калі ты ўжо не можаш нічога, але імкнешся бегчы як мага хутчэй і страляць як мага лепш. Я часам гляджу на прадстаўнікоў іншых відаў спорту і крыху ім спачуваю. Бо яны займаюцца адным і тым жа: бегаюць, страляюць, плаваюць, фехтуюць. А ў мяне ўсё і адразу.

— І нагрузка ў цябе ў пяць разоў большая…

— Выдаткі прафесіі. Мне амаль 20 гадоў, а ўжо праблемы з суставамі, не вельмі гісторыя, вядома. Калі я толькі каталася на лыжах ці займалася лёгкай атлетыкай, нічога падобнага не было. Пяціборства прынесла траўмы. Перад гульнямі краін СНД — стрэс-пералом на правай назе. На левай было перанапружанне суставаў. Я нават прымудрылася зламаць лодкападобную костку. Яна зусім маленькая, ні ў чым асабліва не задзейнічана, нават не ўяўляю, як у мяне атрымалася яе зламаць. Людзі могуць падумаць: навошта мне гэта ўсё трэба? Але калі любіш сваю справу, — болі, стомы не адчуваеш. Я вельмі люблю тое, што раблю. І я ўжо прывыкла да нагрузак. Вось сёння раніцай прабегла 13 кіламетраў, два з паловай кіламетра праплыла. Гэта нямала, але ў мяне адчуванне, што я за дзень нічога не зрабіла.

— У такім выпадку якім павінен быць твой графік, каб ты была задаволеная?

— Увесь лістапад мы правялі на зборах у Кыргызстане. Аб’ём працы велізарны. Напрыклад, у апошні дзень збору я 18 кіламетраў прабегла, 3,5 кіламетра праплыла, адпрацавала дзве гадзіны ўрока па фехтаванні, а ўвечары мы паехалі на гарачыя крыніцы. І я не магу сказаць, што падала ад стомы. Была стомленасць, але прыемная. Напэўна, паўплывала атмасфера вучэбна-трэніровачнага збору, дзе я поўнасцю засяроджана на трэніроўках. Калі працую ў Мінску, то больш за ўсё ў сваім раскладзе люблю пятніцу. Раніцай у мяне фехтаванне з вялікай колькасцю баёў, потым доўгія дыстанцыі ў басейне, пяць разоў па 200 метраў. Днём бегавая праца — пяць разоў па адным кіламетры або шэсць разоў па 800 метраў. І потым яшчэ замінка. Вось такія дні я люблю. Не падабаецца чацвер, гэта амаль вольны дзень: раніцай трэніроўка на кані, потым крыху плавання, крыху стральбы і крыху бегу. Субота — выдатны дзень: спачатку працяглы крос, кіламетраў на 12, затым 1500 метраў плавання і потым лазня колькі хочаш. Увечары прыязджаю дадому, з’ядаю два яблыкі і кладуся спаць. Магу хоць суткі праспаць, але ў нядзелю трэба а 8-й раніцы ўставаць на трэніроўку з канём. Хаця для мяне гэта больш адпачынак, чым трэніроўка.

— Што дае табе сілы жыць у такім напружаным графіку?

— З дзяцінства мару выйграць Алімпійскія гульні. І гэтая мара — мая галоўная матывацыя. Да таго ж спорт дае мне непаўторныя эмоцыі, якіх я, мусіць, нідзе больш не атрымаю. Іх нішто не заменіць.

— Літаральна праз тыдзень пасля Гульняў краін СНД ты перамагла на фінальным этапе Кубка Паўла Ляднёва. Адкуль сілы ў спартсменкі, якая толькі аднавілася пасля траўмы?

— Пасля няўдалага мікста на Гульнях краін СНД я была засмучаная. І без яго тры залатыя медалі ёсць, а асадак застаўся. І я проста вырашыла адпачыць, перастала думаць аб спаборніцтвах, развеялася. На кубку Ляднёва я выйшла фехтаваць спакойная як удаў і паказала сваё найлепшае фехтаванне. Шчыра, пасля фехтавання думала здымацца са спаборніцтваў, каб паберагчы нагу. Але раз так добра фехтавала, вырашыла выступаць далей. Пасля паўфіналу я была ніякая, а яшчэ палаялася з мамай і братам, і настрою не было зусім. Фінал праходзіў у дзень яблычнага Спаса, а яблык — мой любімы фрукт. Мама раніцай сказала, што ў такі дзень я не магу не выйграць. І я сапраўды выйграла. Так што мінулы сезон у мяне атрымаўся вельмі насычаны. Спадзяюся, наступны будзе не горшы.

— Якую ролю ў тваёй кар’еры адыгрывае мама?

— Мусіць, галоўную. Я вельмі шаную і паважаю свайго трэнера Аляксея Валер’евіча Вараб’ёва. Але больш прыслухоўваюся да мамы. Яна кантралюе мае нагрузкі, яна мой менеджар. Мама верыць у мяне больш за мяне. Калі б не яна, у мяне нічога б не атрымалася. Мама малайчына!

Валерыя СЦЯЦКО

Фота БелТА

Выбар рэдакцыі

Жыллё

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Пра ўсе тонкасці правядзення капітальнага рамонту расказалі спецыялісты.

Рэгіёны

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Удзельнікі «Цягніка Памяці» папярэдніх гадоў дзеляцца сваімі ўражаннямі ад праекта.

Экалогія

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Тры месяцы суцэльнай спякоты нам не абяцаюць

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.