Вы тут

Чаго хочуць жанчыны, таго хоча Бог


Мары збываюцца. 

І не збываюцца

На календары — новы год, а значыць, наперадзе новыя сустрэчы, новыя жыццёвыя гісторыі — часам вясёлыя, а часам нават не ведаеш, смяяцца ці не…

Зрэшты, мяркуйце самі.

У нас з мужам таксама ёсць даўняя традыцыя: першага студзеня мы з ім едзем у наш любімы, заўжды непаўторны парк.

Сёлета ехалі рана, апроч нас у тралейбусе нікога не было. Праўда, праз пару прыпынкаў зайшлі два маладыя чалавекі, селі паблізу, а значыць, мы хоць-нехаць пачулі, што жонка аднаго ў мінулым годзе скончыла чарговыя платныя курсы, на гэты раз — цырульнікаў.

— Пакуль вучылася, — скардзіўся маладзён, — у нас не кватэра была, а нейкі двор прахадны: бясплатна стрыгла, прычэсвала сябровак, радню, знаёмых... А галоўнае, што ўсё без толку, бо пад канец заявіла: «Не маё гэта, разумееш?... Хачу навучыцца пазногці нарошчваць». І каштарыс мне — у якасці «падарунка». Глянуў на суму ў калонцы «Разам», — аж у вачах пацямнела.

— Спачуваю, — тут жа ўздыхнуў спадарожнік. — Там, кошт, не пары нажніц?

— Не-е... Ты што... Па-першае, трэба за курсы плаціць, а далей — нейкія пілкі, нажнічкі, грунтоўкі, базы, формы, лямпы... З аднаго боку, як казала мая бабуля, чым бы дзіця не цешылася, абы не плакала, а з іншага — жаба душыць, бо жонка — ты ж ведаеш — можа зноў заявіць, што гэта не яе?!

— Ды каб што лепшае! — згадзіўся спадарожнік. — Мы вось таксама хату аднаму бізнесмену робім. У сценку з венецыянскай шпаклёўкай ён нядаўна 800 долараў уклаў. І што ты думаеш? Праз тыдзень сказаў: «Не маё...» Сёння зранку тэлефануе, што трэба перарабіць. Еду колер узгадняць ды ўсё астатняе…

Працягу размовы мы з мужам, на жаль, не пачулі — тралейбус якраз падруліў да патрэбнага прыпынку, да парку.

...Нягледзячы на раніцу і свята, там... віравала жыццё. Дзве дворнічыхі завіхаліся — прыбіралі сцежкі, непадалёк ад іх прагульваўся мужчына.

— З Новым годам вас! 

З новым шчасцем! — павітала яго адна з жанчын.

Незнаёмец насцярожыўся, прыкметна паскорыў крок і, праходзячы каля нас, прабубніў:

— З Новым годам, з новым шчасцем... А ў мяне і старога не было!

Мы з мужам пераглянуліся і засмяяліся: разам падумалі, што няма яго, мусіць, і ў той маладзіцы, якая паступае на чарговыя курсы, і ў таго «бізнесмена», які на «старую» тынкоўку за 800 долараў збіраецца пакласці новую, і ў многіх іншых, якія не ведаюць, чаго канкрэтна ім хочацца.

Наталля ШАСТАКОВА

г. Гомель


Чаго хочуць жанчыны, таго хоча Бог

Фота: pexels.com

Кожны год у дзень нараджэння сына я ўспамінаю... дзень яго нараджэння.

Мне тады было амаль 38, і ў першыя месяцы цяжарнасці я чаго толькі не пачула: і позна, і не вынашу, і нараджу хворае, і мой мужчына (ён, праўда, стары халасцяк) са мной не ажэніцца, а дзіця з маёй зарплатай ніяк не падняць…

Я ўсё гэта слухала як той самы Васька з байкі Івана Крылова: гэта значыць ела, гуляла, вучылася шыць, вязаць, смачна гатаваць — марыла пра сына і нікому не збіралася яго навязваць.

Мой мужчына жыў асобна, але быў побач, пра цяжарнасць даведаўся выпадкова, і на шостым месяцы, на сёмым — завёў мяне ў ЗАГС, яшчэ праз два — адвёз у радзільню і пакінуў. Ніколі не забудуся, як адчыніла дзверы ў палату — яшчэ нават не зайшла, а суседкі ўжо смяюцца... Маўляў, бач ты — бабуля, а туды ж…

Мне б ні крыўдзіцца на іх — дзеці (потым даведалася, што самай старэйшай было дваццаць, а малодшай — толькі васямнаццаць). А я чамусьці расстроілася, заплакала — ад крыўды на лёс (дзесяць гадоў кахала мужчыну, закаханага ў іншую), на сваіх аднапалатніц. Стала зайздросціць, што яны — маладыя і дужыя — будуць самі нараджаць (гэта мяне збіраліся «кесарыць»), што яны змогуць болей даць сваім дзецям.

Не помню ўжо, колькі праляжала так тварам да сцяны, але ж пачула, што ў палату зайшоў доктар: пасядзеў, пагаварыў з адной парадзіхай, перайшоў да другой, самай маладзейшай, разважліва сказаў:

— Ну а з вамі, Марына, мы, падобна, будзем раджаць.

— Што — сёння? — спытала ў яго маладзіца. — Я сёння не хачу.

— Гэта ж чаму? — насцярожыўся доктар, не хаваючы прыгожай усмешкі.

— Таму што сёння, — задрала носік Марына, — дрэнны дзень. Я не хачу нараджаць 13-га…

— А якога чысла хацелі б?

— Ну, можа, 14-га альбо 15-га…

— Добра, — згадзіўся доктар. — Для нас жаданне жанчын — закон! Яны ў нас, калі захочуць, тады і нараджаюць: 15-га дык 15-га... Вы толькі намякніце тады…

Доктар гаварыў гэта, ледзь хаваючы смех і, як здавалася, — зусім не Марыне, а... мне. Маўляў, глядзіце, чаму ж тут зайздросціць? Так, яны за вас маладзейшыя, але ж дурнічкі…

Я паглядзела і, сапраўды, неяк адразу адчула сябе разумнай: да мяне вярнуўся спакой, вера ў тое, што ўсё будзе добра.

Гэтым настроем я хацела падзяліцца з мужам, з тэлефонам выйшла ў калідор і ўжо там пачула голас Марыны:

— Эй, медсястра, паклічце доктара! Чуеце? Хутчэй! Сюды! — крычала тая на ўсю палату. — Вязіце мяне ў радзільную залу!

— Як?! Сёння?! Вы ж казалі, што дрэнны дзень, — запярэчыў доктар (не паспеў ён далёка сысці). — Можа, усё-ткі пачакаем нейкага лепшага?

— Не-е-е! — верашчала Марына. — Я сёння хачу!

...Доктар не падманваў: у той бальніцы і сапраўды прыслухоўваліся да жаданняў жанчын: яны нараджалі, калі хацелі.

Наша, беларуская, прымаўка: смерць і радзіны не выбіраюць гадзіны.

А. РЫЖКОВА

г. Мінск


З вёскі — у горад, у людзі…

...Якім чынам і калі тыя туфлі купляліся, Вера ўжо не помніла. Белыя, элегантныя, скураныя, мужу яны не падабаліся, а таму гадамі ляжалі ў шафе. Час ад часу гаспадыня адкрывала каробку, вымала іх, круціла ў руках і складвала назад, пакуль аднойчы…

Дарослыя дзеці не раз казалі ім, што нельга ўвесь час займацца гаспадаркай, корпацца ў зямлі, што трэба хоць зрэдку выходзіць у людзі... Словы не спрацоўвалі, а таму ўрэшце бацькоў паставілі перад фактам: купілі білеты на канцэрт.

Што было рабіць — прыйшлося ехаць…

Але ж не — спачатку ісці — па вясковай вуліцы, у бок прыпынку. І Вера тады як не млела ад шчасця, бо яе муж — і без таго ненаглядны — у белай кашулі, штанах і новых туфлях стаў яшчэ прыгажэйшым!

Ды і яна — з прычоскай, макіяжам, з нітачкай пяшчотных караляў на параднай сукенцы, выглядала не горай.

...Па дарозе ім, сужэнцам са стажам, было аб чым пагаварыць і аб чым памаўчаць, так што ў сталіцу дабраліся хутка.

З аўтобуса выйшлі непадалёк ад палаца, дзе павінен быў распачацца канцэрт. Віця, як і належыць мужчыну, выйшаў першым — Веры падаў руку і, адступіўшы ў бок, утаропіўся на ўласныя ногі: частка падэшвы з яго правага чаравіка... засталася ляжаць на асфальце. «Што за чаравікі ты мне дала?» — кульгаючы да бліжэйшай лаўкі, спытаў у жонкі. — «Ды новыя ж, галубок! — смяялася Вера. — Яны ў шафе стаялі». — «Колькі гадоў?» — «Не помню... Я зараз сыну пазваню. Ён свае падвязе». — «Не трэба, я на вобадзе дайду!» — адмовіўся Віця і, гледзячы на жонку, сам рассмяяўся.

...На канцэрт яны, вядома ж, патрапілі (наяўнасць падэшвы ніхто не правяраў), прыезджых гумарыстаў паслухалі і, напэўна ж, пасмяяліся. З чаго — даўно не ў памяці.

А вось што засталося, дык гэта дарога — з вёскі ў горад, потым, кульгаючы — у той палац і назад дадому, на так званым вобадзе.

В. БАБКО-АЛЯШКЕВІЧ

Салігорскі раён


Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж: «Ох, нялёгкая гэта работа — з балота цягнуць бегемота...»

А яшчэ цяжэй — падводзіць вынікі конкурсу. Без дапамогі чытачоў далібог не абышліся б!

Іх думку (і, можна сказаць, агульную, у першых жа радках свайго ліста) выказаў спадар Мікалай Старых з Гомеля. «Перад тым як выбраць сабе што-небудзь пачытаць, я звяртаю ўвагу на аўтара. Вось і ў нашай рубрыцы летась у мяне з’явіліся любімыя. Першая з іх спадарыня Несцяронак з творамі „Яшчэ раз пра каханне...“ (2.06), „Паслядоўнік Эзопа“ (10.11)... „Хацеў, як лепей“ (25.05), „У трох соснах“ (15.12), „Шлях да сэрца мужчыны“ — (з іншых канвертаў.)

З праўдзівых гісторый спадарыні Навасельскай спадабаліся: „Певень, прыемны ва ўсіх адносінах“ (7.07), „Спачатку быў адзін піянер...“ (8.09) і „Альпіністы“ — „Шахцёр“…

Запомніліся бываліцы спадарыні Варонінай — „Сапёры памыляюцца аднойчы“ (27.10) і „Камп’ютар можа ўсё, але... не ўсё“. Любоў Чыгрынава парадавала байкамі: „Што Чукоўскі, што Чайкоўскі...“ (14.07), Віктар Сабалеўскі — вершаваным „Куды глядзець дзяўчатам“ (14.07), усцешыў Мікалай Камароўскі...»

Зрэшты, не будзем стамляць пералікам. Зазначым, што цікавых гісторый «Звязда» сабрала шмат (сам сябе не пахвалі — ад іншых не дачакаешся); што шэраг названых, прызнаных аўтараў папоўнілі досыць моцныя навічкі. Іх запал і ўдзел у конкурсе і хацелася б падтрымаць найперш. А таму…

Захаваем інтрыгу (прынамсі, пакуль): пераможцаў назавём у наступным нумары.

Пішыце.

Выбар рэдакцыі

Здароўе

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Некалькі парад ад урача-інфекцыяніста.

Моладзь

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Яе песні займаюць першыя радкі ў музычных чартах краіны, пастаянна гучаць на радыё і тэлебачанні.