Вы тут

Сувораўцы рыхтуюцца да святкавання 80-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў


Жыхароў і гасцей сталіцы чакае падарунак: з нагоды юбілейнай даты плануецца правесці парад войскаў Мінскага гарнізона. Ва ўрачыстым маршы, які нікога не пакідае абыякавым, возьмуць удзел і выхаванцы Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча. Традыцыйна самыя юныя ўдзельнікі парада адкрыюць гэтае відовішчнае дзейства — у прыгожай чорнай форме, з пунсовымі пагонамі і амаль генеральскімі лампасамі, б’ючы ў барабаны, яны зададуць урачысты тон усяму шэсцю, засведчыўшы, што ў ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, а таксама сённяшніх абаронцаў Айчыны расце годная змена.


Найперш мінскія сувораўцы пройдуць урачыстым маршам у Ніжнім Ноўгарадзе і Кемераве — па запрашэнні сваіх расійскіх сяброў яны возьмуць удзел у ваенных парадах, прымеркаваных да Дня Перамогі.

Да гэтых важных падзей выхаванцы Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча сталі рыхтавацца загадзя. У лістападзе пачалі асвойваць барабаны, а ў сакавіку, як толькі растаў снег, выйшлі з інструментамі на пляц. У сувораўцаў і без таго насычаны распарадак, цяпер жа ў іх — увогуле гарачая пара. Чатыры разы на тыдзень, раніцай і вечарам, хлопцы трэніруюцца, каб у адказны дзень быць, як заўжды, на вышыні.

Мара дзяцінства

Раніцай хлопцы адточваюць страявую падрыхтоўку (каб не перашкаджаць адпачываць жыхарам шматпавярховікаў, якія знаходзяцца побач з вучылішчам, трэніруюцца без барабанаў). Пасля абеду — усё тое ж самае, але з музычным інструментам у руках.

Суворавец 2-й роты 1-га ўзвода 3 курса Павел Герасімовіч расказвае, што біць у барабан навучыўся ў першы ж дзень трэніровак. «А вось падбіраць крок пад барабан — даволі складана, не адразу атрымліваецца, — дзеліцца ён. — Спачатку мы проста асвойвалі музычны інструмент, затым вучыліся страявой хадзьбе з барабанам у руках. Выходзім на той узровень, на якім варта прымаць удзел у парадзе. Падчас трэніровак імкнуся выкладвацца напоўніцу, каб у выніку справіцца з пастаўленай задачай на «выдатна».

Павел вельмі ганарыцца, што будзе браць удзел у парадзе з нагоды святкавання 80-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Ён марыў аб гэтым з самага дзяцінства. Дарэчы, менавіта гэтая падзея і паўплывала на яго рашэнне паступіць у Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча. Гледзячы на ўдзельнікаў парада, ён бачыў сябе ў іх шэрагах: спачатку — у якасці сувораўца, затым — ваеннаслужачага. Да здзяйснення першай мары засталося зусім крыху.

Працягнуць афіцэрскую дынастыю для Паўла Герасімовіча — справа гонару. Яго дзядуля служыў у 2-й інжынернай брыгадзе, выйшаў у адстаўку ў званні падпалкоўніка. «Мы з ім даволі шмат часу праводзілі ў дзяцінстве, безумоўна, ён таксама паўплываў на мой прафесійны выбар», — заўважае малады чалавек.

Самае галоўнае — зладжанасць

Такі шчыльны графік трэніровак ніяк не адбіваецца на вучэбным працэсе сувораўцаў. Заняткі ідуць згодна з планам. А вось асабістага часу амаль не засталося. Аднак выхаванцы вучылішча не скардзяцца: яны разумеюць важнасць падзеі, якая чакае іх наперадзе, а таму імкнуцца паспяхова справіцца з пастаўленай задачай.

— Самае галоўнае, каб у хлопцаў было жаданне і крыху слыху: каб кожны разумеў, у які момант і якой рукой патрэбна ўдарыць у барабан, — адзначае старшы выкладчык ваенных дысцыплін, камандзір 2-й роты сувораўцаў маёр Яўген КІШКО. — Што датычыцца страявой вывучкі, для іх гэта не новае. Пачынаючы з першага курса, сувораўцы рэгулярна адточваюць страявое майстэрства. Яны ведаюць, што такое страявы крок, разумеюць інтэрвал дыстанцыі, які трэба вытрымліваць пры праходжанні. Вядома, ёсць свая спецыфіка: яны будуць ісці з барабанамі. Калі ўсе астатнія ідуць плячо да пляча, то сувораўцы — з пэўным інтэрвалам дыстанцыі, які неабходна вытрымліваць у працэсе руху.

Яўген Кішко рыхтуе сувораўцаў да парада ўпершыню. Нягледзячы на гэта, уласным досведам падзяліцца можа: будучы навучэнцам Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча, ваеннаслужачы меў гонар удзельнічаць у парадзе. Eн дагэтуль памятае свае ўражанні. «Такое не забываецца, — звяртае ўвагу Яўген, кажучы аб удзеле ў парадзе. — Гэта неверагодныя пачуцці, калі ты ідзеш, а на цябе скіраваны погляды тысяч людзей, якія сабраліся на трыбунах, глядзяць тэлебачанне. Адкрываючы парад, ты з’яўляешся ледзь не галоўнай зоркай гэтага найважнейшага мерапрыемства».

Яўген Кішко падкрэслівае: падрыхтоўка ідзе на найвышэйшым узроўні, ніякіх праблем не ўзнікае. Асаблівая ўвага на даным этапе ўдзяляецца трэніроўцы стойкасці. Паколькі афіцэр не па чутках ведае, што такое быць у парадным страі, дзеліцца са сваімі падапечнымі не толькі майстэрствам, а і, як прынята сёння казаць, лайфхакамі. «З-за спякотнага надвор’я (форма ў іх чорная) непасрэдна ў дзень парада хлопцы могуць адчуць сябе дрэнна, — канстатуе старшы выкладчык ваенных дысцыплін. — На крайні выпадак у пальчатках кожнага сувораўца знаходзіцца вата з нашатыром — каб была магчымасць прывесці сябе ў парадак. Улічваем і псіхалагічны складнік: справіцца з хваляваннем таксама варта ўмець. Узгадваю, якія ў свой час настаўленні давалі мне. Паколькі трэба будзе праходзіць немалую адлегласць, кажу ім, дзе трэба больш напружыцца, а дзе — паберагчы сілы, энергію. Як правіла, хлопцы стойка пераносяць усе цяжкасці. За гады, праведзеныя ў вучылішчы, у іх выпрацоўваецца імунітэт. Аднак у выпадку форс-мажорнай сітуацыі, калі камусьці неабходна будзе сысці з дыстанцыі, ёсць хлопцы, якія заўсёды гатовы прыйсці на дапамогу і выканаць дзяржаўную задачу».

Размова ідзе пра запасных. У сувораўскую парадную каробку ўваходзіць 80 выхаванцаў. У рэпетыцыі ж удзельнічаюць 92 чалавекі — з запасам, каб у выпадку форс-мажорнай сітуацыі было на каго разлічваць. Дагэтуль няма стапрацэнтнага разумення, хто з сувораўцаў будзе асноўным, а хто запасным. Акрамя таго, у працэсе падрыхтоўкі трэнер бачыць, у каго атрымліваецца лепш, а хто не дацягвае. Цяпер жа, па словах Яўгена Кішко, усе сувораўцы выкладваюцца на сто працэнтаў і паказваюць той вынік, які ад іх патрабуецца.

— Самае галоўнае ў паспяховым праходжанні на парадзе — агульная зладжанасць, — лічыць ён. — Калі няма зладжанасці, то ўсе намаганні будуць дарэмнымі. Тут не столькі важная індывідуальная падрыхтоўка, колькі работа ў камандзе: ад яе шмат што залежыць. Той, хто стаіць справа і злева ад цябе, іграе немалаважную ролю ў канчатковым поспеху.

Ганарова і адказна

Для кожнага з выхаванцаў Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча — гонар удзельнічаць у парадзе з нагоды 80-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. З самых ранніх гадоў суворавец 2-й роты 3-га ўзвода 3 курса Іван Латышэвіч хадзіў з бацькамі на парады і марыў быць у шэрагах сувораўцаў.

«З самага дзяцінства хачу насіць пагоны, быць падобным да сваіх бацькоў, — прызнаецца ён. — Мой бацька — палкоўнік, з’яўляўся начальнікам ваеннай кафедры БДУ, цяпер у адстаўцы. Маці — прапаршчык, старшая медсястра прыёмнага аддзялення Галоўнага ваеннага медыцынскага клінічнага цэнтра № 432 Узброеных Сіл. Вельмі ганаруся імі, таму падвесці іх проста не маю права». Разам з таварышамі Іван будзе прадстаўляць нашу краіну на парадзе ў Ніжнім Ноўгарадзе.

У Расійскую Федэрацыю паедзе каля 60 мінскіх сувораўцаў: 48 з іх будуць удзельнічаць у парадзе з нагоды Дня Перамогі ў Ніжнім Ноўгарадзе, каля дзесяці — у Кемераве. Нельга сказаць, што ў Расію едуць самыя лепшыя з найлепшых: усе юнакі добра падрыхтаваныя і матываваныя. Справа ў тым, што ў гэты перыяд у сувораўцаў, якія вучацца ў спартыўнай роце, запланаваны спаборніцтвы па грэка-рымскай барацьбе.

Віцэ-сяржант 2-й роты 4-га ўзвода 3 курса Іван Навіцкі, які акурат вучыцца ў спартыўнай роце, прызнаецца, што таксама хацеў прадстаўляць сваю краіну на парадзе ў Расіі, але наперадзе — важныя спартыўныя старты, да якіх ён ішоў не адзін год. Затое яму пашчасціла прадстаўляць Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча на парадзе ў Мінску.

«Каб удзельнічаць у парадзе, патрэбна быць стойкім, вынослівым, моцным, — кажа юнак. — Гэта камандная работа. Выконваць у страі сінхронна элементы няпроста, але гэта напрацоўваецца. Невыпадкова падрыхтоўка да парада займае шмат часу, але ўсё паспяваем: і рэпеціраваць, і да заняткаў рыхтавацца, і спортам займацца».

Іван прызнаецца: яму вельмі падабаецца вучыцца ў сувораўскім вучылішчы. «У такія юныя гады ў мяне ёсць таварышы, якія могуць у любы момант прыйсці на дапамогу, падтрымаць у складаную хвіліну», — кажа малады чалавек. Суворавец родам з Талачына, яго бацька служыць у Міністэрстве па надзвычайных сітуацыях і з’яўляецца для сына прыкладам. Іван марыць быць падобным да бацькі, толькі служыць хоча ва Узброеных Сілах.

Суворавец 2-й роты 2-га ўзвода 3 курса Аляксей Шурбак плануе паступаць на факультэт ваеннай разведкі Ваеннай акадэміі і служыць у Сілах спецыяльных аперацый. Прызнаецца, што ніколькі не шкадуе, што паступіў сюды. А пачалося ўсё з таго, што ў 3-4 класах трапіў на Дзень адкрытых дзвярэй у Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча, дзе яму вельмі спадабалася.

«Гледзячы на сваіх равеснікаў, якія вучацца ў звычайных школах і нават гімназіях, з упэўненасцю магу сказаць, што ўзровень падрыхтоўкі ў Мінскім сувораўскім ваенным вучылішчы значна вышэйшы, — заўважае юнак. — Акрамя таго, нельга ні з чым параўнаць кадэцкае братэрства: тут мы знайшлі сяброў на ўсё жыццё. Шчаслівы, што выпаў гонар прымаць удзел у парадзе. Нам пашанцавала. Цяпер прыкладаем усе намаганні, каб у далейшым паказаць, чаго мы вартыя».

Па словах Аляксея, падрыхтоўка займае нямала часу, бывае няпроста. «Стомленасць хутка праходзіць, калі разумееш, што на нас будуць глядзець Прэзідэнт, вышэйшыя службовыя асобы, будуць накіраваны погляды гледачоў, камер, і, вядома, на парад прыйдуць нашы родныя, таму мы не маем права іх падвесці», — перакананы хлопец.

Нягледзячы на яшчэ зусім юны ўзрост, сувораўцы цудоўна разумеюць значымасць падзеі, у якой будуць браць удзел. А яшчэ яны ведаюць, што адкрываць парад войск Мінскага гарнізона — гэта не толькі ганарова, а і адказна. Менавіта сувораўцы задаюць тон усяму ўрачыстаму маршу. Таму прыкладуць максімум намаганняў, каб глядач не толькі атрымаў задавальненне ад убачанага, а і ў каторы раз адчуў гонар за сваю краіну, дзе расце годная змена.

Вераніка КАНЮТА

Фота Віктара ІВАНЧЫКАВА

Загаловак у газеце: Годная змена

Выбар рэдакцыі

Рэгіёны

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Удзельнікі «Цягніка Памяці» папярэдніх гадоў дзеляцца сваімі ўражаннямі ад праекта.

Экалогія

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Тры месяцы суцэльнай спякоты нам не абяцаюць

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.