Вы тут

«Хвароба — заўсёды цяжкае выпрабаванне»


Гэтыя жанчыны ведаюць усё аб начным паралізуючым страху, аб жаху, калі бачыш сябе без малочных залоз, без валасоў і веек. Але яны ведаюць і іншае: пасля ўсяго надыходзіць заўтра. І заўтра ты можаш быць зноў — няхай у гэта складана паверыць! — прыгожая, актыўная, каханая і шчаслівая.


Місія «Рэ.місіі»

У многіх з удзельніц суполкі «Рэ.місія» выдаленыя органы рэпрадуктыўнай сістэмы. Але гэта не пазбавіла іх жаноцкасці і жыццялюбства. Сваю місію яны бачаць у тым, каб уласным прыкладам даказваць: анкалогія — не прысуд, з ёй можна і трэба жыць: прагна, прыгожа, насычана. У рэшце рэшт ніхто не ведае, калі прыбудзе на сваю канцавую станцыю, дзе завершыць свой зямны шлях. Кожны чалавек — з хваробай ці без — вольны выбіраць назву сваёй наступнай станцыі. Жанчыны з «Рэ. місіі» аддалі перавагу станцыі пад назвай «Жыццё».

Сёння «Рэ.місія» аб’ядноўвае каля 1500 жанчын з анкадыягназамі рознай назалогіі з усёй Беларусі ва ўзросце ад 27 гадоў да тых, каму за 70. Суполка існуе за кошт сродкаў членаў, памяшкання ў іх пакуль няма. Любой дапамозе, супрацоўніцтву, прапановам тут заўсёды рады.

Я сказала жыццю — «так»

Кацярына Сафонава, 39 гадоў, натхняльнік «Рэ.місіі»:

— Я заўсёды старалася жыць цікава. Да хваробы падарожнічала, многім захаплялася. Па адукацыі я — медыцынскі псіхолаг, але працавала ў асноўным у сферы лагістыкі. Да гэтага часу выкладаю ў навучальным цэнтры. Аднак сапраўднае прызванне, мне здаецца, знайшла менавіта ў «Рэ.місіі».

У 2020-м у мяне выявілі тройчы негатыўны рак малочнай залозы. Я разумела: сапернік у мяне сур’ёзны — а значыць, трэба сабрацца, знайсці ўрача, якому давяраю, і лячыцца. Прайшла праз хіміятэрапію, аперацыю і прамянёвую тэрапію. Зразумела, гэта цяжка. Некалькі разоў здавалася: мяне забілі. Пасля тыдня пекла падчас першай «хіміі» думала, што на другую ні за што не рашуся. Але рашылася. Ускладненні, пабочныя эфекты, боль, абмежаванні, забароны…

Толькі ўвайшла ў рэмісію па раку малочнай залозы, як у мяне зноў дыягнаставалі анкалогію. Ізноў аперацыя. Пэўна, у нейкай меры спатрэбіліся псіхалагічныя веды, атрыманыя яшчэ ў ВНУ. Свядома настроіла сябе не ліць слёзы, паспрабаваць менш нервавацца. Увесь час падбадзёрвала сваё цела, хваліла яго за вытрымку і вынослівасць. Памятаю, як праз некалькі дзён пасля адной з «хімій» трэба было чытаць лекцыю. Цёк пот, не хапала дыхання, у нейкі момант стала невыносна ў парыку, і я яго зняла. Не ўбачыла жаху на тварах слухачоў, і гэта падбадзёрыла.

Хвароба — заўсёды цяжкае выпрабаванне і для акружэння. Я сказала блізкім, каб яны не занадта бедавалі з прычыны маіх дыягназаў. Але гэта, вядома, прынесла ім пакуты. Сын Кірыл (на той момант яшчэ непаўналетні) імкліва пасталеў. Не магла ўжо аддаваць шмат часу ні яму, ні свайму спадарожніку Віталю. Сілы траціліся на тое, каб выжыць, іх не хапала, каб заставацца ўзорнай мамай і сяброўкай. З Віталем на некалькі месяцаў нават расставаліся. Але папрацаваўшы над адносінамі, зноў сышліся. Разумею, як нялёгка яму прыйшлося ў гэты перыяд. Ён узяў на сябе ўсе фінансавыя пытанні, трываў маю рэзкасць і раздражненне.

Падчас аднаўлення я пазнаёмілася з Алёнай Ганчар, якая таксама мае анкадыягназ. Яна і расказвала мне пра ідэю партала «Рэ. місія». Ёй ён бачыўся найперш крыніцай карыснай медыцынскай інфармацыі. Аднак хутка мы вырашылі: гэтага мала, трэба стварыць пляцоўку, якая зможа аб’яднаць жанчын з анкалогіяй, каб эмацыянальна падтрымаць адна адну. Па ўласным досведзе ведаю: калі дрэнна, хочацца адцягнуцца — маляваць, танцаваць, спяваць. Сёння мы не толькі даем патрэбную інфармацыю, звязваем з патрэбнымі спецыялістамі, але яшчэ і выдатна бавім час, атрымліваючы асалоду ад жыцця і зносін паміж сабой. Бачу, якія паніклыя, разгубленыя нярэдка прыходзяць да нас жанчыны. І як праз час яны «расцвітаюць», раскрываюцца.

У дачыненні анкалогіі і тых, хто выздараўлівае ад яе, па-ранейшаму ёсць маса памылак. Колькі разоў даводзілася чуць: «Лячыся — не лячыся, зыход усё роўна адзін». Але ёсць доказная медыцына, і яна пацвярджае: калі дзейнічаеш у кааліцыі з урачом, то шанцы выжыць і пражыць яшчэ дастаткова доўга ёсць. Асабіста мне ніхто не даваў добрага прагнозу. Але я жыву. Ведаю прыклады, калі з тройчы негатыўным ракам жанчыны нараджалі дзяцей.

Нават са шрамамі адчувала сябе каханай

Святлана Грысюк, 33 гады:

— Ушчыльненне ў грудзях я выявіла 2 гады таму. Запісалася да мамолага, зрабіла УГД. Пачуўшы аб злаякасным новаўтварэнні, адчула шок: у маёй сям’і ні ў каго з жанчын не было анкалогіі. У працэсе аднабаковай мастэктаміі (аперацыі па выдаленні малочнай залозы — заўв. аўтара) выдалілі і падпахавыя лімфавузлы. Было вельмі страшна. Не магла глядзець на сябе ў люстэрка без слёз, саромелася мужа. Пасля аналізу на генетычную мутацыю стала ясна, што высокая рызыка развіцця раку і другой малочнай залозы, яе пажадана прафілактычна выдаліць. Другая аперацыя з аднамомантнай рэканструкцыяй імплантамі прайшла лягчэй. Сёння ў мяне рэмісія, п’ю гарманальныя прэпараты, кожныя 3 месяцы раблю кантрольныя УГД.

Не ведаю, як бы справілася з гэтым у адзіночку. Але мяне падтрымалі родныя, сяброўкі. Незвычайны ўдзел, мудрасць і далікатнасць праявіў муж. Дзякуючы Аляксандру нават пасля «хіміі», калі засталася без валасоў, веек, броў, набрала вагу, калі не слухалася адна рука, адчувала сябе каханай. Муж цалкам узяў забеспячэнне сям’і на сябе. Для кагосьці прагучыць дзіўна, але зараз адчуваю сябе нават больш шчаслівай, чым да дыягназу. Памяняліся прыярытэты. Перастала засмучацца з-за дробязяў, больш увагі аддаю не побыту, а свайму здароўю, адносінам з мужам і сыночкам Цімурам. Сёння мы з мужам не адкладаем ужо «на потым» тое, што прыносіць нам радасць. Так, мне прыйшлося адмовіцца, напрыклад, ад любімай некалі лазні, заняткаў у трэнажорнай зале. Але на лыжах па-ранейшаму катаюся, танцамі займаюся.

Аб «Рэ.місіі» даведалася ад знаёмай, якая таксама перанесла аперацыю з прычыны анкалогіі. Знайшла тут яшчэ адну «групу падтрымкі» для сябе. Агульны досвед пераадолення хваробы вельмі збліжае. Але мы сустракаемся не для таго, каб бясконца гаварыць пра свае дыягназы, а каб разам радавацца, жартаваць, тварыць. Я, напрыклад, праводзіла для жанчын нашай супольнасці фэйс-ёгу. З задавальненнем удзельнічала ў квізе. Дзякуючы «Рэ.місіі» адбыўся мой дэбют на сцэне. Галоўнае — я жыву, і гэта мне ў радасць.

Працягваю жыццё і маладосць душы

Таццяна Яцко, 63 гады:

— Злаякасную пухліну ў мяне выявілі ў 60 гадоў. З-за вялікага жахлівага страху, які ахапіў, не магла нічога рабіць. І на працы, і дома ўсё валілася з рук. У нейкі момант зразумела: з-за панікі магу памерці раней, чым ад хваробы. Звярнулася па дапамогай да псіхатэрапеўта. Ён выпісаў лекі, і мяне адпусціла. Да аперацыі і прамянёвай тэрапіі падышла ўжо ў адэкватным стане, і хоць было балюча, вытрымала.

Амаль год правёўшы ў сценах медустаноў, звольнілася з працы. Мяне падтрымліваў і муж Эдуард, і родныя, сяброўкі. Імкнулася знайсці для сябе дадатковую апору ў жыцці. У інтэрнэце наткнулася на «Рэ. місію», напісала Каці і стала актыўна ўдзельнічаць ва ўсіх мерапрыемствах.

І падумаць не магла, што ў свае гады адкрыю ў сябе столькі здольнасцяў і талентаў. Аказваецца, я нядрэнна малюю, танцую, чытаю вершы. З задавальненнем хадзіла з дзяўчынкамі ў тэатр, музей, удзельнічала ў квізе. Мы гаворым на адной мове, выдатна разумеем адно аднаго. Маіх аднагодак пакуль тут няшмат. Думаю, гэта з-за стэрэатыпаў, якія перашкаджаюць сталым жанчынам быць адкрытымі. Многія з-за хваробы замыкаюцца ў сабе, ні з кім не хочуць мець зносіны, і гэта толькі пагаршае іх стан. Гэта няправільная стратэгія. Для поспеху ў лячэнні (нават такой страшнай хваробы, як анкалогія) вельмі важны эмацыянальны стан. Для мяне «Рэ. місія» — крыніца энергіі, аптымізму, сапраўднае выратавальнае кола, якое дапамагае трымацца на плаву.

Група падтрымкі

За некалькі гадоў існавання «Рэ.місіі» дзясяткі людзей адгукнуліся на звароты і бескарысліва дапамаглі тым, хто выздараўлівае. З імі супрацоўнічаюць, падтрымліваюць, іх рэкамендуюць пацыентам найлепшыя айчынныя анколагі. Каб сустрэцца твар у твар і адказаць на пытанні, у свой выхадны ў Мінск з Санкт-Пецярбурга прыязджалі аўтарытэтныя хірург-анколаг і лімфолаг. На бясплатнай аснове з жанчынамі з «Рэ. місіі» працавалі фатографы і візажысты. Валанцёр Дар’я Русанава рэгулярна праводзіць заняткі па бачаце. Тэатр-студыя Кінаакцёра дае бясплатныя білеты на свае спектаклі. Актрыса ТЮГа Ганна Церахава рэалізавала з членамі суполкі праект «Наступная станцыя — жыццё», які з поспехам прадставілі гледачу ў студзені ў Палацы мастацтваў. Многім цікава мець справу з гэтымі жанчынамі не толькі з прафесійных меркаванняў. Побач з імі вастрэй адчуваеш смак жыцця. Бо здаровыя звычайна ўпэўнены: заўтра будзе новы дзень. А калі ў гэтым не ўпэўнены, імкнешся зрабіць яскравым сваё сёння.

Бясцэнны вопыт

Ганна Церахава, актрыса ТЮГа, рэжысёр праекта «Наступная станцыя — жыццё»:

— Па адукацыі я рэжысёр аматарскага тэатра, але ў гэтай якасці мала працавала. Таму досвед пастаноўкі «Наступная станцыя — жыццё» для мяне бясцэнны. Ніколі не забудуся, як разам з дзяўчатамі (так я іх успрымаю і заву незалежна ад узросту) абмяркоўвалі выбар літаратурнага матэрыялу, касцюмы, гукавое рашэнне. Самым складаным асабіста для мяне аказалася — «уключаць кіраўніка», быць строгай і патрабавальнай, каб дамагчыся выніку. Вельмі ўдзячная ўсім, што паверылі мне, перамаглі сваю сарамлівасць. Неверагодна цікава было назіраць, як жанчыны, якія раней ніколі не выходзілі на прафесійную сцэну, раскрываліся і літаральна на вачах раслі як актрысы. Абсалютна задаволена выкананнем кожнай удзельніцай сваёй ролі. Атрымалася нават лепш, чым чакала. Спадзяюся, гэты праект будзе жыць і натхняць гледачоў гэтак жа, як натхніў мяне.

Вольга ПАКЛОНСКАЯ

Фота дадзены суразмоўніцамі

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Зоркі абяцаюць шмат прыемных момантаў і добрых навін для Блізнятаў.

Памяць

Партызанскі ўнёсак у «Баграціён»

Партызанскі ўнёсак у «Баграціён»

Беларуская наступальная аперацыя пачалася 23 чэрвеня 1944 года.